Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Pokrzywy nie parzą moich łap.

To nie wzrok świdrujący na wskroś,

ludzkich marionetek.

Ich jad i moja nienawiść równoważą się

na szalach niekończącej się walki zła,

bytu doczesnego z bytem nie z tego

a innego wymiaru.

W najczarniejszym odludziu, modrzewiowego, skąpanego w delikatności świeżego mchu

i opadłego igliwia boru.

Stąpam bezszelestnie przez piach, kałuże i zdradliwe zaschłe od dawna, połacie chrustu.

Utykam na przednią, prawą łapę.

Wyrwana na siłę z uścisku

metalowych zębów ludzkiej pułapki, doskwiera tętniącym aż

w najgłębszych zmysłach bólu.

 

Ale nic to.

Z czasem ogarnięty opieką

starych kapłanek i szeptuch, wydobrzeję.

Blizny nigdy nie dadzą

o tym zapomnieć.

Twoją twarz zdradziecką i los Twój,

przekląłem u Bogów, daniną z krwi.

Nóż, karabin, brzytwa.

Słowo jedynie rani i wodzi na manowce.

Dlatego zwą mnie

kapłanem i orędownikiem ciszy.

Chcę widzieć ludzi, lecz tych co umarli.

Wśród ostępów bagiennych

i w świetle ślepi graniczników

ich ogniki dusz błądzą po rozstajach.

Ja ich do granic Nawii

bezpiecznie sprowadzam.

 

Czyn. To on zabija.

Miłość zabija w człowieku człowieka.

A bestię rani

mechanizmem uśpionej pułapki.

Nie wyciągnąłem z niej łapy na czas.

W starej dziupli, okazałego grabu.

Zasnąłem. A śniłem jedynie o krwi.

Leżałaś naga, ze skręconym karkiem.

Przed chatą.

A Bogi patrzyły

z drewnianego panteonu,

dziesiątkami twarzy.

Nagle grzmot

i błyskawica przecięła sen.

Jak linię mej świetlanej przyszłości.

 

Musiałem się upewnić

po raz tysięczny może.

Wyszedłem z dziupli.

Zaskowyczałem żałośnie

w ledwie rozjaśnioną poświatą,

ubywającego księżyca noc.

Jeszcze raz

spojrzałem na strzaskaną łapę.

Musisz nie żyć. Nie z zemsty.

A w imię wyższych zasad.

Perun zesłał burzę.

Nawet deszcz zamienił w krew.

Osiadła na cokole nieboskłonu.

Jak rydwan podniebny.

Jego żałobę zsyłająca chmura.

A ja ruszyłem duktem

pod znajomy aż za dobrze adres.

Deszcz zagonił duszę gościńców

ku kniei.

Dukt był pusty jak oko wykol.

Słyszałem jedynie

swój oddech chrapliwy.

Raz jeden skrzyżowałem swój trop

ze śladami swych pobratymców.

Wataha jest rodziną

której nie dane mi było nigdy mieć.

Samotność jest moją rodzicielką.

A ojcem demon przeszłości.

Jej błędów i namiętności.

 

O północy dotarłem nad granicę drzew.

Dalej był świeżo zasiany,

pasiasty krój pól

a za nim ku południu, zabudowania wsi.

Nie czułem już zapachu.

Twoich dłoni czy włosów.

Odrzwia były zabite na głucho.

Okiennica wyrwana z zawiasu

a front domu

solidnie ugodził

upływ cielesnego czasu.

Z komina nie sączył się dym.

Palenisko zalały dekady,

cyklicznych opadów.

Obejście zarosło zielskiem,

trawą i dzikimi drzewami.

Armią, płożącego się rdestu.

Skręconych w uścisku kłączy.

Namnożonych na potęgę truskawek

i dzikich malin.

Studnia zapadła się i zapewne wyschła lub woda w niej zatruła się

od gnilnych resztek.

Jak nasza miłość.

 

Czy Ty też gnijesz?

Pobiegłem ku pagórkowi na krańcu wsi.

Ci którzy przybyli tu onegdaj z krzyżami i ogniem, którym wypalili obyczaj dziadów i święte gaje,

nazywali to miejsce odludne i ciche cmentarzem dla dusz.

Odnalazłem okazały, kamień nagrobny zaraz po lewej od wejścia.

Na nim była Twoja podobizna

i trochę liter i cyfr.

Litery układały się w

Twe imię i nazwisko

a ciąg cyfr w datę narodzin

i w to po co tu przybyłem.

Chmury odeszły gnane wiatrem.

Znów wyjrzał nieśmiały księżyc.

W jego świetle porzuciłem choć na moment postać wilka i stanąłem

na dwóch nogach

przed zaniedbaną mogiłą.

Nie mogłem się powstrzymać

i wybuchłem śmiechem.

Szczerym do bólu

i zimnym jak stal moich oczu.

Śmiałem się odczytując

datę Twojej śmierci.

Opublikowano

@Simon Tracy Bardzo destrukcyjna jest siła nienawiści - więzi nas silniej niż miłość. Żądza odwetu może nas przerobić w bestię, odebrać człowieczeństwo – dosłownie, symbolicznie. Utwór o pustce, jaka pozostaje, gdy odkrywamy, że nasz ból nie ma już żadnego adresata. Świetny! 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...