Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zły terapeuta

Arturek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Arturek

Arturek

Opublikowano
Opublikowano

Dzień dobry, trochę pan się spóźnił 

Przepraszam bardzo, zabłądziłem w próżni 

Skąd pan przebywa, opowie pan coś o sobie

Jestem dziwną istotą, nie rozumiem sam siebie 

Brzmi to znajomo, nie zawsze idzie nam po myśli 

Oczywiście, lecz czuje, że moje życie to nieustanny wyścig 

Za czym pan tak gna? Jeśli mogę wiedzieć

Jasne, że tak. Mogę panu opowiedzieć 

Goniłem za miłością i poprawą własnej egzystencji

Nie wyszło mi to dobrze, a chciałem być jak sól tej ziemi

A więc, co poszło nie tak?

Zbyt bardzo się starałem, nie zadbałem o głowę 

Teraz nie opuszczam myśli, jakby czarodziej rzucił klątwę 

Zabrzmiało to poważnie, może Pan swobodnie spać?

Mogę, gdy moje oczy nie mogą rady dać 

Chciałbym bardzo Panu pomóc, ma pan jakieś zainteresowania?

Uprawiałem dużo sportu, teraz każda czynność jest jak olimpiada

Zresztą, jaki Pan? Nikt tak dobrze mnie nie zna, jak moje drugie ja

Bardzo dobrze wiesz, że przez ciebie nie mogę spać 

Nadchodziłeś zawsze, w najgorszym momencie

Chciałeś mej poprawy, teraz jestem tu gdzie jestem 

Ty mi doradzałeś, się mną opiekowałeś

Gdyby ciebie nie było, było by mi łatwiej 

Szanowny Panie, proszę o spokój 

Byłem spokojny, lecz ty mi go zabrałeś 

Wiem już jedno, odseparuje się od ciebie

Ponieważ dla mnie nie jesteś, żadnym człowiekiem 

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...