Zbicie gońca

[Simon Tracy]

Most pospinany zewsząd

na miłości zardzewiałych kłódkach.
Ja zawsze jestem zero jedynkowy.

W miłości zawsze u mnie druga tura.
Wolę jednak opiekę śmierci.

Dlatego właśnie ochoczo

chwyciłem lekkość pióra.
Bez pomocy już nie wstanę

i nie wyruszę w świat.

Jak kaleka-zabawka

o wyrwanych kółkach.

Nie niewiast uśmiech a drwina.

Teraz ciśnienie mi podnosi.
Duma pobita nieraz.

Kolejny raz w zaułki duszy

krwawo uderzona.
A miłość jak ptak chorowity,

przez wiatry burzy strącona.
Demoniczny kot,

trzewia jej zębami rwie.

I truchło w pysku triumfalnie unosi.

Nie bój się.

Podejdź pod ogrodzenie.

To cmentarz Twych marzeń.

Potężny, skażony obszar.
Stoisz nad

ciemnością otwartego grobu.

By wpaść potrzebujesz szturchańca.
Obok we mgle trupiej,

rozkłada się ciało miłości gońca.
Consummatum est! Ego iam moriar.

[huzarc]

@Simon Tracy

Ten wiersz ma ogromny ładunek emocjonalny — frustrację, gorycz, zawód, poczucie przegranej. Czuć jego brudne, mocne ale uczciwe odczuwanie. To jego mocny fundament.

[Berenika97]

@Simon Tracy

Twój wiersz jest niezwykle mroczny, surowy i przesiąknięty autentycznym bólem. Bezkompromisowo opisujesz rozpacz. To zapis rozpadu – miłości, dumy, nadziei i wreszcie samych marzeń.

Niesamowite obrazy - "Miłość jak ptak chorowity", którego trzewia rwie "demoniczny kot", to wizja wstrząsająca, podobnie jak "kaleka-zabawka o wyrwanych kółkach".

Czuje się atmosferę gęstą od rezygnacji. Końcowy "cmentarz Twych marzeń" w Twoim ujęciu staje się realnym, "skażonym obszarem", nad którym bohater stoi, czekając właściwie tylko na ostateczny "szturchaniec" w "ciemność otwartego grobu".

I to łacińskie zakończenie: "Consummatum est! Ego iam moriar." To jest jak ostateczne przypieczętowanie losu.

To jest bardzo odważny tekst, który nie daje ukojenia, ale zmusza do konfrontacji z rozpaczą. Robi ogromne wrażenie.

 

[MIROSŁAW C.]

@Simon Tracy

"Wolę jednak opiekę śmierci".

To akurat masz z urzędu :)