Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@huzarc

extra mocny !

 

czysta prawda !

 

o Niemcach nie chcę pisać bo by mi wymioty żołądek zrujnowały.

 

o Polsce powiem tylko tak :

- współczesna Polska 2025 nie tworzy przyszłości !!!!!!

 

o Polakach - pustka duchowa, konsumcjonizm  i głupota.

Ale najważniejsze o nas jest to co kiedyś powiedział Georg Wilhelm Friedrich Hegel :

"Z historii narodów możemy się nauczyć, że narody niczego nie nauczyły się z historii".

 

dobry kawał wiersza !

 

zaimponowałeś mi !

 

"żeby Polska była Polską".

 

 

 

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@huzarc Po prostu nie muszą się rodzić i basta! Wiem, wiem brzmi to sarkastycznie lecz taka jest prawda. Większość dzieci na tym świecie nigdy nie zaznaje beztroskiego dzieciństwa i często cierpienie jest ich codziennym pokarmem. Niestety taka jest rzeczywistość. Świat ten można podzielić śmiało na dwa, ten bogaty i ten po przeciwnej stronie. 

Opublikowano

@Wiesław J.K. Cierpienie to druga ludzka skóra i każdy ją ma, albo się rozpada. Życie cierpi, bo to jego część, ale bez świadomości cierpienia nie ma kultury, która właśnie po to jest, aby nauczyć się cierpienia. I cierpiące dzieci wybierają pomimo wszystko życie, a nie śmierć, brak swego istnienia. I często więcej beztroski bywa tam, gdzie zachód z perspektywy swego pojmowania bogactwa spostrzega nędzę. Nic nie jest tak liniowo proste.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Siadłam z trudem przy jeziorze, cała mokra już od potu, i topiłam się w ferworze lepkich myśli, skutych w tłoku.   Głośno, duszno… Tonę w sobie! Odpływałam – wodna zmora. Nie chcąc skończyć w ciemnym grobie, wpełzłam ciężko do jeziora.   Na dnie, w głębi, odetchęłam. Chaos spłynął z mego ciała. Leżąc w ciszy, pustki pełna, swoje myśli przelewałam.   Zlały się te troski z wodą, oczyszczając ranną duszę Lecz co zrobić z tą swobodą, skoro na brzeg znów wyjść muszę?
    • @Alicja_Wysocka   Bardzo dziękuję!  Dziękuję - to, co napisałaś, jest dla mnie jak klucz do wiersza, którego sama do końca nie miałam. "Intymność psychiczna i emocjonalna, która staje się cielesna dopiero w wyobraźni" - tak, właśnie o to chodziło. O erotyzm, który nie potrzebuje gestu, bo dzieje się wcześniej. W oddychaniu, w gęstnieniu powietrza, w samej pewności obecności. "Ostrożny w swojej sile" - pięknie to ujęłaś. Śliczne są Twoje  słowa, bo śliczna jest Twoja dusza i serce.  Serdecznie pozdrawiam. :)  @Charismafilos   Bardzo dziękuję!  "Pozorna oczywistość jako największa zagadka" - to paradoks, który sam w sobie brzmi jak klucz do czegoś głębszego. Cieszę się, że wiersz Cię zaintrygował. Pozdrawiam. 
    • @andrew Chwyta to za serce. Mnie schwytało. Pozdrawiam
    • Słychać krakanie: w lesie, polu, na polanie…   Odpowiada echo. Piosenki słucha licho.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...