Odbicie

[Migrena]

 

 

Nie umiem powiedzieć, kiedy to się zaczęło. Czy wtedy, gdy usłyszałem w środku nocy zgrzyt furtki, czy gdy znalazłem pod wycieraczką zardzewiały gwóźdź – długi, wygięty na końcach, jakby czekał na dłoń. A może wcześniej – kiedy się wprowadził, a jego córeczka, może z rok młodsza od mojej, biegała po ogrodzie i krzyczała do nikogo, w puste powietrze:
– Nie ruszaj mamy! Nie ruszaj mamy!
Robert był sąsiadem idealnym. Zawsze punktualny. Zawsze pomocny. W piątki śmieci, w soboty grill, w niedzielę po kościele – dzieci na rowerkach. Uśmiech miał gładki, jak wypolerowane szkło. Ale oczy… gdy patrzyłem w jego oczy, czułem, jak zimno rozlewa się po moim kręgosłupie, jakby w środku zamiast źrenic coś się w nich poruszało. Niektórzy ludzie chowają coś pod skórą. On chował to głębiej – jak larwa drgająca pod celofanem.

Czasem, gdy stał na balkonie, jego cień do niego nie pasował. Był o ułamek sekundy spóźniony.
Ale była też inna rzecz. Kiedy mówił, jego odbicie w szybie… jakby nie otwierało ust.

Pierwsze ciało znaleźli we wrześniu. Drugie w październiku. Trzecie w grudniu, tuż przed Świętami. Kolejne w marcu. Zawsze zatłuczone młotkiem. Zawsze kobiety. Zawsze noc. Ostatnia trzynaście lat. Dziewczynka. Media pisały o „fryzjerze”, bo ofiarom wkładał do dłoni wyrwane z ich głów włosy.

 

Ale ja wiedziałem wcześniej. Bo widziałem go, jak wychodził nocą. Z czarną torbą. Bez pośpiechu. Z tą jego twarzą – spokojną jak po spowiedzi.
Zacząłem prowadzić dziennik. Zanotowałem każdy jego krok. Kiedy wychodził. Kiedy wracał. Co niósł. I coś we mnie pękało z każdą nocą.

Zacząłem śnić o nim. Ale nie tak, jak człowiek śni o kimś. Śniłem jakby za niego. Widziałem jego oczami. Czułem chłód żelaza. I jego ciężar w dłoni. Puls drugiej osoby. Zanim ucichł. Czasem, przeglądając dziennik, nie wiedziałem, czy czytam swoje notatki, czy dopiero mam je napisać.

W grudniu wysłałem anonim do policji. Potem zdjęcia – jego, wychodzącego z torbą. Cisza. A potem dostałem list. Bez treści. Bez znaczka. W środku – zdjęcie mojej córki. Plac zabaw. Zrobione z daleka. Jej buzia zamarznięta w półuśmiechu. Na odwrocie – odcisk buta, błotnisty i ciężki.

Tego wieczoru córka długo nie zasypiała. Chodziłem po domu, zapalałem i gasiłem światła, sprawdzałem zamki. Już miałem wychodzić z jej pokoju, gdy powiedziała:
– Tato?
Zatrzymałem się w drzwiach. Odwróciłem głowę. Siedziała na łóżku, z nogami podciągniętymi pod brodę. Na palcach – czerwone plamy. Mogła to być farba.
– Nie śpisz? – spytałem.
Skinęła lekko głową. Jej oczy błyszczały. Ale nie jak u dziecka. Jak u kogoś, kto coś przeczuwa.
– Coś się stało?
Zawahała się. Jakby słowa były za ciężkie.
– Po prostu... miałam sen – wyszeptała.
– Zły?
Nie odpowiedziała. Tylko spojrzała na mnie długo. Uważnie. Jakby próbowała zobaczyć, kim jestem pod skórą. Jakby patrzyła... przez szybę. A potem zapytała:
– Tato... czy to coś, co patrzy przez twoje oczy, też śni?
Nie pamiętam, jak wyszedłem z jej pokoju. Pamiętam tylko, że drzwi zamknęły się za mną same. I że przez długą chwilę nie miałem odwagi ich dotknąć.

Poszedłem do Roberta. Otworzył jak zawsze – w kapciach, z dzieckiem przy nodze. W tle cicho grała kolęda. Czuć było jabłka z goździkami.
– Potrzebujesz czegoś? – zapytał.
– Nie. Chciałem tylko… porozmawiać.
Uśmiechnął się. Nachylił się lekko, jakby mówił z odbicia w lustrze:
– Trudno jest być tylko niewinnym, prawda?
I zamknął drzwi. Bez pożegnania. Zasuwka zaskoczyła cicho. Zbyt cicho.
Od tej nocy nie śpię. Moja żona pyta, czemu znowu palę. Nie potrafię odpowiedzieć. Może dlatego, że zapach dymu zagłusza coś słodkiego, mdłego – jak zepsute jedzenie w ustach. Czasem czuję to coś obcego na dłoniach.

W szafie trzymam młotek. Nie pamiętam, żebym go kupował. Obok niego leży dziewczęcy bucik. Różowy, z zerwaną kokardą. Nie od mojej córki. Nie od nikogo, kogo znam.
W dzienniku znajduję zapiski, których nie rozpoznaję:
„Nie krzyczała.”
„Skóra pod paznokciem.”
„Kolor włosów: ciemny blond. Zbyt młoda.”
Pismo wygląda jak moje. Ale ja nie czuję, że jest moje. Jakby ktoś pisał mną. Wczoraj znalazłem pod poduszką pustą kartkę. Z tyłu przypięty – pukiel włosów, związany dziecięcą gumką w kształcie serca. Nie od mojej córki. Za jasne. Za idealne.
Dziś w nocy śniłem, że śpię, a we śnie śniłem, że wstaję. Gdy się obudziłem – stałem w łazience. W ręce miałem nóż do tapet. Nie ciąłem. Tylko patrzyłem. Lustro było zaparowane. Ale ktoś zdążył w nim palcem narysować dziwny symbol. Jakby odwrócona trójka. Za mną... Coś się poruszyło.
– Tato?
Odwróciłem się. Córka stała w drzwiach. Na jej palcach – wciąż te czerwone plamy. Ale już nie wyglądała na przestraszoną. Jej oczy patrzyły na mnie spokojnie. Jakby już wszystko rozumiała.
– Nie wychodź – szepnęła.
Rano wyjąłem z kieszeni młotek. Zardzewiały. Ciepły, jakby jeszcze oddychał. Nie pamiętam skąd. Ale trzymałem go w dłoni jakby był mój od zawsze.
Na ścianie w korytarzu zawisło nowe lustro. Nie wiem, kto je powiesił. Pewno żona. Ale to odbicie nie moje.
Kiedy przechodzę obok…
… moje oczy patrzą na mnie, jakby znały coś, czego ja jeszcze nie znam.
Moją przyszłość.

 

 

 

Edytowane 1 Października 2025 przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Annna2]

@Migrena Wiesz co, dobrze napisane (bardzo), aż czuję ten niepokój w sobie.

Bardzo sugestywny Jesteś Jacek. Aż trudno oddychać.

Niepokój, niepokój. O dziecko, o żonę, o bliskich. O siebie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 1 Października 2025 przez Annna2 (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Annna2

Aniu.

Sam siebie zaczynam się bać :)

dzięki Aniu.

[Marek.zak1]

Super opowiadanie i dobrze, że niedopowiedziane. Trochę przypomina mi Portret Doriana Greya. Pozdr. 

[Migrena]

@Marek.zak1

dziękuję Marku :)

[Berenika97]

@Migrena

To mocny, mroczny tekst na granicy psychologicznego thrillera i tajemnicy kryminalnej.

Niezwykła atmosfera dwuznaczności - nie wiadomo do końca, czy narrator jest świadkiem, ofiarą manipulacji, czy może sam staje się mordercą. Ta niepewność trzyma w napięciu.

Grozę budują przedmioty - zardzewiały gwóźdź, ciepły młotek. I scena z córką i pytanie "czy to coś, co patrzy przez twoje oczy, też śni?"

Budujesz niepokój i klimat narastającego lęku. Motyw snów, w których "śni się za niego" czy zapisków w dzienniku, których nie rozpoznaje - to niezwykły obraz psychologicznego rozpadu. To studium paranoi. Aż ciarki chodzą po skórze!

 

[Migrena]

@Berenika97

Bereniko.

pracuję nad częścią drugą ale idzie mi.....byle jak mi idzie :)

bardzo dziękuję.

 

Edytowane 1 Października 2025 przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Wiechu J. K.]

@Migrena Mamy więc polskiego następcę Edgara Ellana Poe. Dobre, chociaż ostatnimi czasy wyrosłem z horrorów, a jeśli już to widzę odwrotne wydarzenia, tzn. gdy morderca staje się ofiarą swojej ofiary.  Coś tak! 

[Migrena]

@Wiesław J.K.

 

mroczny świat morderców zaczyna niepokojąco błyszczeć.

coraz bliżej nas.

 

dzięki :)