Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pierwszy dzień jesieni i ona 2025

andrew
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

andrew

andrew

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

ostatnie kwiaty 

szukają wzrokiem ciebie

abyś je przyjęła 

swoim spojrzeniem 

 

drzewa 

patrzą z podziwem 

chcą przekazać 

siły natury

 

w osnutym 

jesienią mgłą poranku 

trawa pieści twoje stopy 

słońce szuka spotkania 

 

ostatnie motyle

spoglądają

na krople rosy mieniące

się w słońcu na twojej 

białej bluzce

 

i ty

swoją delikatną dłonią               

odgarniająca kosmyk 

wymykających się włosów

sięgasz po kiść winogron

 

wczoraj jeszcze lato

dziś dotyka cię jesień

 

to nie jest sen 

 

  9.2025 andrew 

 

Edytowane przez andrew (wyświetl historię edycji)
5
  • andrew zmienił(a) tytuł na Pierwszy dzień jesieni i ona 2025

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Przemek
      "Życie..."

      Przez Przemek · Opublikowano

      Ktoś zapytał — czy warte jest poświęcenia? Pewien starzec odpowiedział z przekonaniem.   Lecz dla kogo? Dla własnych wartości czy dla drugiego istnienia?   Być może nie w wartościach kryje się to, czego szukamy, lecz w sercu i uczuciu, którego wciąż nie potrafimy do końca pojąć.   Być może właśnie dlatego walczymy o dobro i o uśmiech na twarzy drugiego człowieka, by własne blizny zagoić jego szczęściem.   Gdy sami ponownie szukamy ścieżki, którą chcemy podążać, być może to oni są odpowiedzią na nasze zagubienie.   Może nie jesteśmy tutaj tylko po to, aby myśleć o sobie. Być może naszym zadaniem jest walczyć o radość tych, którzy idą obok nas.   Może właśnie wtedy odnajdujemy samych siebie.   A naszą myślą przewodnią nie będzie już wartość, którą kierowaliśmy się przez całe życie, lecz uczucie, które odkrywamy każdego dnia choć jego sensu wciąż nie potrafimy do końca rozgryźć.   Być może nadejdzie dzień, w którym spojrzymy dookoła siebie, w rodzinnym domu, gdzie przeżyliśmy swoje dni, i pomyślimy...   Czy było warto?   Lecz odpowiedzią nie będą słowa, ani najgłębsze analizy.   Będzie nią spojrzenie na tych, którzy pozostali przy nas.   I wtedy zrozumiemy, czym tak naprawdę było to uczucie, którego uczyliśmy się przez całe życie.   Pocałunek żony. Łza radości córki. Biegające wnuki po pokoju.   Czyż nie o to właśnie nam chodziło?   Zrobiłem wszystko, co byłem w stanie. Oddałem wszystko, co mogłem.   A życie odpłaciło mi uczuciem, którego szukałem przez lata.   Dopiero oddając siebie drugiemu, zrozumiałem, po co tu jestem.
    • Konrad Koper
      Magia

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      Człowiek, światło, robak pojawia się i znika.   Tik- tak tik-tak Magia nie unika.
    • Na liniach czasu
      dusznonoc

      Przez Na liniach czasu · Opublikowano

      @Poet Ka Serce w tym sensie jest tu symbolem a nie organem ale no jak zawsze można wziać to też dosłownie wtedy może i można to tak czytać. Tylko jak zawsze liczy się całość wiersza i jego wydźwięk całościowy.
    • Gra-Budzi-ka
      Światowy Dzień Kebaba - 10 lipca

      Przez Gra-Budzi-ka · Opublikowano

      W food trucku we wsi Zarzecze, kebab do bułki tak rzecze: Dziś kebab na fali, więc ze mną zaszalej, a wszystko nam się upiecze.
    • Marek.zak1
      Krystyna Skarbek

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Pięknie opisałaś postać tej niesamowitej kobiety, a koniec potwierdził, że uniknięcie niebezpieczeństw ze strony obcych, wrogów nie chroni przed bliskimi. Pozdrawiam serdecznie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...