Inferno cz.1 1/2

[Leszek_Dentman]

Dotknąłem ramienia Asherotha. Odwrócił się ku mnie.
– Tak?
– Jakie mamy szanse, panie mecenasie?
– Prawdę mówiąc, nieduże. Oskarżycielem w pańskiej sprawie jest Konstantin Siemionowicz Rudkin. Z tym draniem ciężko jest wygrać.
– Co to za jeden?
– Mówię przecież. Oskarżyciel Publiczny.
– To już wiem. Ale kim był kiedyś, kiedy jeszcze…no…
– …kiedy jeszcze żył? Był prawą ręką i lewa dupą towarzysza Lenina. Skład sędziowski też nie jest dla pana optymalnie dobrany: sędzią głównym jest rehabilitowana doktor bezprawia – Ailatan, profesor cyrografii praktycznej Uniwersytetu imienia Belzebuba w Damaszku. Sędziami liniowymi są: magister sztuk tajemnych J.J Kohl i Robertus Cannibalus – mistrz sztuk katowskich, a zarazem były rektor Akademii Katowskiej w Bieczu. Delegatem – obserwatorem (z doradczym prawem głosu) z ramienia PFSO jest Wielki Akwizytor, Ramon d’Aquilaporta-Elpeer.
– A co to takiego, to PFSO?
– Piekielna Federacja Sądów Ostatecznych. W wolnej chwili poinformuję pana o składzie przyzby krzywoprzysięgłych, ale i tu nie ma powodu do zadowolenia.
– Dziękuję. Wlał pan we mnie trochę otuchy. Serdeczne dzięki – ironizowałem.
– Niech pan nie wpada jednak w minorowy nastrój. Przyjmujemy następującą linię obrony: zwalamy wszystko na błędy pańskiego katolickiego wychowania. Jest pan katolikiem?
– Tak, jakby. Trochę...
– Dobrze. Znajomości pacierza sprawdzać nie będą.
– No, to mi ulżyło.
Naszą rozmowę przerwał głośny okrzyk jakiegoś obwiesia w mundurze SS-mana.
– Na pyski! Jego Wysokość Arcyksiążę Piekieł – Lucyfer.
Cały motłoch, z moim adwokatem włącznie padł na twarze. Ja usiłując się pochylić walnąłem czołem w pręty mojej klatki, aż poczułem, że zaczynają mi rosnąć rogi, więc się na powrót wyprostowałem. Uchyliła się klapa w podłodze podestu znajdującego się po przeciwległej stronie hali i z otworu, na ruchomej platformie zaczęła się wysuwać budząca grozę postać Księcia Ciemności. Nie wiem, czy tu, u nich właśnie nadchodziła zima, czy wiosna, ale nawet z tej odległości zauważyłem, że linieje. Ale, może – po prostu ze starości... Powoli przeszedł kilka kroków i zajął miejsce na przeznaczonym dlań tronie. Zgromadzeni podnieśli się i chórem wyskandowali: Antychrist bless the Prince.
Ja natomiast postanowiłem pójść na całość i, kiedy umilkł gwar diabelskich głosów zawołałem:
– Cześć Lucek! Jak się masz?
Lucyfer zazgrzytał zębami, zaryczał straszliwie i wyrwawszy widły z rąk jednego z gwardzistów (jak potem się dowiedziałem – szwabskich) cisnął nimi w moją stronę. Widły w jakiś niepojęty sposób prześliznęły się pomiędzy prętami klatki, chybiły jednak celu – strąciły jedynie cylinder z głowy jednego z bliźniaków. Dojrzałem na niej dodatkową parę – dla odmiany – jelenich rogów. Gawiedź wybuchła gromkim śmiechem, a ja nie mogłem sobie darować odrobiny szyderstwa i, trącając go w bok, rzekłem:
– Ty, jednojajowiec! Te rogi, to jeszcze z ziemi, czy dopiero tutaj przyprawiła ci je twoja ukochana?
– Czekaj no ty! Tylko wyjdziemy z sądu, to tak ci dam popalić, że mnie na całą wieczność zapamiętasz.
– Nie strasz. Przy twoim ptasim móżdżku, za pięć minut zapomnisz o wszystkim. A propos, masz może co zapalić?
Pogrzebał w kieszeni portek i wyjął z niej duże pudło pełne skrętów.
– Masz, jaraj. Może ci zaszkodzą...
– Zaszkodzą? – zarechotałem. – Przez całe życie mi nie szkodziły, a teraz, gdy już nie żyję miałyby mi zaszkodzić. Puknij się w ten swój pusty łeb, to może kolejna para rogów ci wyrośnie.
Zwróciłem teraz wzrok w kierunku, stołu, za którym zasiadał skład sędziowski. Środkowe miejsce zajmowała diablica ze szczątkowymi śladami przekwitłej przed setkami lat urody. Na oczach miała dwie pary okularów, a z jej szyi zwisał łańcuch, jakim zwykło się przywiązywać krowy. Na końcu łańcucha był przymocowany, wykonany z jakiegoś dziwnego lśniącego luminescencyjnym światłem, przypominającym blask starego, czarno – białego telewizora wisior, w kształcie pentagramu. Na głowie miała spiczasty kapelusz czarownic, przyozdobiony cekinami, sowim piórem oraz rozpostartymi skrzydłami nietoperza. Między zębami trzymała wielką fajkę, kopcąc z niej niemiłosiernie. Aż na mój koniec sali dochodził smród marychy. Jej dwaj pomagierzy wyglądali, jakby dopiero co wyleźli ze śmietników, w których poszukiwali czegoś mocno nadpsutego do zeżarcia. Asheroth objaśnił mnie szeptem, że mały, to J.J.Kohl, a wielki – Robertus Cannibalus. Spojrzałem jeszcze w kierunku oskarżyciela – elegancki wymuskany, pod krawacikiem, ale w jego ślepiach dostrzegłem błyskawice, mordę zaś wykrzywiał ironiczny uśmiech – o ile ten grymas w ogóle można by określić mianem uśmiechu. Chyba jako jedyny spośród obecnych na sali nic nie palił, co chwilę natomiast demonstracyjnie rozpylał z ciśnieniowego pojemnika wokół siebie chmurkę jakiejś substancji.
– Odświeżacz powietrza o zapachu krowiego łajna – zwrócił się do mnie Asheroth.
Sędzina uderzyła młotem w stół.
– Zamknąć mordy! Głos ma prokurator.
Rudkin wstał ze swojego miejsca, wysmarkał się na podłogę i rozpoczął swoją przemowę:
– Pierdolony trybunale i ty, ochujała przyzbo krzywo przysięgłych...
W oczach sędziów i dwunastu gniewnych diabłów dostrzegłem wyraz uznania.
– No widzi pan – zwrócił się do mnie Asheroth – od razu uzyskał przewagę. Trudno mi będzie wymyślić bardziej efektowne wejście. Może pan ma jakiś pomysł?
– Coś pokombinuję.
– ...celem niniejszego posiedzenia trybunału – kontynuował oskarżyciel – jest osądzenie i skazanie tego marnego oszusta, którego widzicie siedzącego w naszym Homoo...
Przestałem słuchać. Zacząłem analizować całe swoje życie. Jaki właściwie byłem? Na co swoim postępowaniem zasłużyłem? Z zamyślenia wyrwał mnie głos Asherotha.
– Człowieku, ważą się twoje losy, a ty śpisz!?
– Nie, nie śpię, tylko rozmyślam.
– Wychodzi pan za kaucją.
– Kaucja? Ale ja przecież nie mam ani grosza.
– Nie ma sprawy. Założę za ciebie – nieoczekiwanie przeszedł na „ty”.
– Dużo?
– Milion hellarów, to w przeliczeniu na ziemskie pieniądze, około sześćset sześćdziesiąt sześć tysięcy dolarów amerykańskich.
– To kupa forsy! Skąd pan weźmie tyle kasy?
– Człowieku, czy ty masz pojęcie ilu fałszerzy siedzi u nas? Z nudów, nieustannie produkują fałszywki w dowolnej walucie.
– I co, sąd przyjmie kaucję w lewej forsie?
– Oczywiście, że przyjmie. Tutaj wszystko jest diabła warte.
Nabierałem coraz większego szacunku do tego człowieka. Tfu... – diabła.
– Przepraszam, panie mecenasie. Gdzie pan studiował prawo, jeśli wolno mi zapytać?
– W Uniwersytecie imienia Zaułka Łgarza.
– Nie słyszałem, ale to chyba musi być piekielnie dobra uczelnia...
– Najlepsza.
– Padać na pyski! – rozległ się głos woźnego – Jego Wysokość Arcyksiążę Piekieł wychodzi.
Rytuał z początku rozprawy powtórzył się, tyle że w odwrotnej kolejności. Ja jednak postanowiłem się nie podporządkować.
– Do zoba, Lucek!
Tym razem się nie zdenerwował, a nawet uniósł nieznacznie lewą rękę na pożegnanie, czego oczywiście wszystkie diabły trzymające mordy przytulone do posadzki nie mogły zauważyć. Po chwili sala zaczęła się opróżniać. Mój adwokat chwycił teczkę.
– No to nara, panie Leszku – wrócił do formy „pan”.
– Zaraz, zaraz. Mówił pan, że wychodzę za kaucją!
– Niech pan nie będzie taki w gorącej smole kąpany. Muszę najpierw wpłacić kaucję. Za jakąś godzinkę będzie pan wolny.
– No to w porządku. Czekam.
Rzeczywiście, po mniej więcej godzinie Asheroth przyszedł z nadzorcą, który otworzył klatkę, wypuszczając z niej mnie, wraz z Borutą i Rokitą. Moi diabli-stróże pożegnali się dosyć serdecznie, życząc pomyślności. A nie mówiłem, że szybko zapomną?
– Panie Leszku, – powiedział Asheroth – ma pan tutaj adres hotelu i trochę gotówki. Jutro o dziesiątej proszę przyjść na dalszy ciąg rozprawy. Będzie pan siedział obok mnie. Wręczył mi zwitek banknotów i chciał odejść. Aha, niech pan koniecznie kupi jakieś ubranie – przecież nie będzie pan przez cały proces występował w piżamie.
Dopiero w tym momencie uświadomiłem sobie, że nie jestem odpowiednio ubrany. Całe szczęście, że nie sypiam nago...
– Fałszywe? – zapytałem, trzymając w garści pieniądze.
– Coś pan? Tam fałszywek nie biorą.
– Dziękuję, panie mecenasie. Będę pana dozgonnym dłużnikiem.
– Dozgonnym?... – uśmiechnął się jakoś dziwnie i odszedł.
Wyszedłem przed halę sądu.
Przed bramą stał jakiś diabeł w mundurze, więc zapytałem go o drogę do hotelu.
– Zapomniałem – odrzekł. – Ale mogę sobie przypomnieć... – spojrzał na mnie wyczekująco.
– Ile kosztuje twoja pamięć?
– Jak od ciebie... – otaksował mnie spojrzeniem – pięć hellarów.
Wręczyłem mu piątaka, po czym uzyskałem dokładną informację, jak mam tam trafić. Udałem się więc we wskazanym kierunku i po chwili znalazłem się na ruchliwej ulicy. Kręciło się na niej mnóstwo diabłów i diablic – wszyscy pijani, lub na chaju. Awantury i bijatyki trwały na każdym prawie rogu. Wtedy ujrzałem tych dwoje: stali trzymając się za ręce i wymieniając pocałunki. Nagle rozległ się głos syreny i po chwili do kochanków podjechała cysterna z migającymi na czerwono kogutami. Z kabiny wyskoczyło trzech mundurowych, w pasiastych krawatach Samoochrony, którzy natychmiast spałowali zakochaną parkę, po czym wrzucili ich do cysterny. Jeden z łapsów podszedł do mnie.
– Dokumenty!
– Nie mam.
– A, to w porządku.
– Jak to, w porządku? – zdziwiłem się. – A gdybym miał dokumenty, to nie byłoby w porządku?
– Widać, że jesteś tu nowy. Oczywiście, że nie. Tutaj nikt nie ma dokumentów. Tylko szpiedzy stamtąd – wskazał kciukiem w górę – mają. Fałszywe, oczywiście. Czyli ktoś, kto ma dokumenty jest szpiegiem.
– Jak to, szpiegują was? Po jakiego czorta?
– No, wiesz, tam bez przerwy wybuchają jakieś rebelie. Anioły ciągle narzekają na nudy i na nienadążanie za trendami mody. Wkurza ich ponadto nieustanne śpiewanie, granie na harfie, a brzmiący cymbał doprowadza ich do anielskiej białej gorączki. Ich szefostwo postanowiło przeprowadzić gruntowną modernizację systemu, ale nie potrafią nic wymyślić, usiłują więc wykraść nasze know-how. Pełno tych szpiegów teraz odsiaduje w naszych więzieniach. I, wyobraź sobie, nawet specjalnie nie narzekają. No, to trzymaj się. Życzę ci przesranej nocy.
Załapałem styl i odrzekłem.
– Ciebie niech też szlag trafi, głupi popierdoleńcu.
Samoochroniarz zasalutował i wsiadł do szoferki. Cysterna odjechała, a ja zacząłem rozglądać się za jakimś sklepem.

cdn
Pierwszą część można przeczytać w dziale "Z"

[asher]

Uniwerek w Zaulku Lgarza i wszystko diabla warte - to dla mnie tematy :)

Niech kazdy szuka swego...

[Jay Jay Kapuściński]

pod koniec jakoś dziwnie, dialog bez myślników...

dobra, ale nie zrzędzę tylko przechodzę do rzeczy:
fajowo się czyta, świetnie napisane, czekam na cd.

...
JJ Kohl? ;))))

[Leszek_Dentman]

Gdzie ten bezmyślny dialog J.J? podpowiedz, bo nie mogę znalaznąć.

[Gabi M]

Miejscami brakuje myślinków przy dialogach, ale poza tym świetne. Niektóre teksty powalają ze śmiechu. Poprawiłeś mi humora. Piekielnie dobra robota.
Pozdrawiam i czekam na jeszcze :)

Ja się jeszcze dołożę co do tych myslników:

-Nie strasz. Przy twoim ptasim móżdżku, za pięć minut zapomnisz o wszystkim. A propos, masz może co zapalić? Pogrzebał w kieszeni portek i wyjął z niej duże pudło pełne skrętów.

-No to nara, panie Leszku- wrócił do formy "pan".
Zaraz, zaraz. Mówił pan, że wychodzę za kaucją!
Niech pan nie będzie taki w gorącej smole kąpany. Muszę najpierw wpłacić kaucję. Za jakąś godzinkę będzie pan wolny.
No to w porzo. Czekam.


-Zapomniałem- odrzekł.- Ale mogę sobie przypomnieć...- spojrzał na mnie wyczekująco. -Ile kosztuje twoja pamięć?

[Jay Jay Kapuściński]

ten fr:
-Panie Leszku- powiedział Asheroth- ma pan tutaj adres hotelu i trochę gotówki. Jutro o dziesiątej proszę przyjść na dalszy ciąg rozprawy. Będzie pan siedział obok mnie. Wręczył mi zwitek banknotów i chciał odejść. Aha, niech pan koniecznie kupi jakieś ubranie- przecież nie będzie pan przez cały proces występował w piżamie. Dopiero w tym momencie uświadomiłem sobie, że nie jestem odpowiednio ubrany. Całe szczęście, że nie sypiam nago...

[Leszek_Dentman]

Dzięki wam: Gabi M. i J.J.Kohl
Znaszłem ,nawet więcej i uzupełniłem, a przy okazji poprawiłem również Kohla, który w pierwszej wersji był jakimś tam Petrusem, a potem raz zmieniłem, a w innym miejscu już nie.

[Pedro Salazar]

Zabawne choć pierwsza częsc podobała mi sie bardziej.

pzdr

ps
Ja ci dam "jakimś tam Petrusem", ;)))

[Leszek_Dentman]

Wyluzuj, Pedro. Ty jesteś w przyzbie krzywoprzysięgłych.
Ucz się na wszelki wypadek "Lewa Karnego".

[Pedro Salazar]

Narazie to ja mam egzaminy, ale pomyśle ;)

[Anna Romanek]

Czy Ty zaglądasz mi do kartek? No, bo właśnie ja też szwendam się po niebie i piekle. Z nieba już jest na forum, a drugie "Święty Dem" dopiero będzie. Tam trochę pomieszane, bo i tu i tam. Tak, Twoje piekło jak negatyw nieba. Dobre, pomysłowe. Pozdrawiam.

[j.renata]

diabelnie dobre, choć brakuje mi zapachu asfaltu, ewentualnie lepiku /smoła już dawno wyszła z użycia, wiem coś o tym, to moja branża/
osobiście jestem zmieszana -trochę diaboliczna
boską myślą uskrzydlona -mówię szeptem, może gdzieś się wkręcę
może na granicy prawa, a nawet na linii obrony
/i odleciała bosko trzepocząc rzęsami
diabolicznym chichotem naznaczyła linię ognia/

[aksja]

dialogi jakby na wspak - i to mi sie podoba, widziec swiat jakby od drugiej strony, to nawet nie jest zło! i ty w pizamie na ławie oskarzonych. pomysł mi sie bardzo podoba!
pozdrawiam

[Leszek_Dentman]

Aksjo, skłamałem. Tak naprawdę, to sypiam nago, ale nie mów nikomu.

[Freney]

Wtedy ujrzałem tych dwojga - tych dwoje.
Gdzieś jeszcze wypatrzyłem kilka interpunkcyjnych, ale kosmetyka tylko. Nadrabiam zaległości w lekturach :)