Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Żniwa

Annna2
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Annna2

Annna2

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

 

Żniwa  po dwudziestam drugam julu sia zaczeli.

Gbury kosami rznyli zboże, kobziyty za niam
w snopki ziójziali. 

Bez pora dniów łóne na polu doschnóńć
musiali.

Snopki kele stodoły sia zwoluło,

a potam do draszowania w siójsieku łukłodoło.

 

Roboty w lato ziancy buło,

żodan sia nie bojał tlo z ptoszkami pospołu

wstowoł.

 

Po żniwowaniu rżysko brok buło zabrónować

i pole znowój łobsiać.

Wciórkam na cias mus zdójrzyć,

bo jasiań łu noju przychodziuła  chibko.

 

Chałupa- am machluja! Cisza i zietrz

Ziesz?

 

 

 

 

 

 

 

 

Trwają żniwa- od dwudziestego  drugiego lipca.

Gospodarze tną zboże, kobiety za nimi w snopki wiążą,

przez parę dni na na polu  schną.

Snopki koło stodoły zwalić, w sąsieku ułożyć

i potem do młócenia przygotować.

 

Po żniwach trzeba jeszcze zabronować 

i pole znowu obsiać.

 

Latem pracy huk- nikt się jej nie bał,

z ptakami skoro świt wstawał.

 

Trzeba się śpieszyć, by ze wszystkim zdążyć,

jesień u nas przychodziła szybko.

 

W moim domu nie może przestać dzień.
Mój dom zanosi się dziecinnym śmiechem
Miłość znów otula padający drzew cień.
Na widok kota pies zamerda ogonem.

 

W moim domu- nie to nieprawda!

 

Na zwykłe cześć i do widzenia,
wiatr i cisza, niczego już nie ma.
A wszystko inne niosę ze sobą.
Do domu- drogą.

 

Edytowane przez Annna2 (wyświetl historię edycji)
11
andrew

andrew

Opublikowano
Opublikowano

@Annna2

Mój dom, często przechodzę tą aleją. Jest piękniej,zdecydowanie,

ale to już nie Mój dom.

Tamten wtedy był najpiękniejszy.

Od rana piłka w wakacje...

Nie mam żalu ,że odszedł.

Czuję radość ,bo był. 

 

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

 

1
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

odbieram jako wspomnienie dzieciństwa - krótki reportaż z okresu żniw.

 

mój dom dzieciństwa jeszcze istnieje

lecz inni ludzie inne klimaty

kiedy przejeżdżam do mnie się śmieje

pewno pamięta odległe czasy

 

ma nowy dach i elewację

sanitariaty w środku wodę

a ja pamiętam te dobre czady

kiedy w podwórku "stojał" wychodek

....

 

1
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Annna2Wprawdzie nie znam pracy w gospodarstwie, ale umiem za to wyobrazić to wszystko, co napisałaś. (przynajmniej mam taką nadzieję).

Twój wiersz jest piękny i bolesny, tak go odczytuję.

Najpierw przeniosłam się do minionego już życia, takiego, w którym to natura regulowała ludzkie życie. Oprócz ciężkiej pracy, jest tam ogromna dawka miłości.

A potem nagle wers: „W moim domu- nie to nieprawda!” - uderza z brutalną siłą. Przywołuje smutek, poczucie utracenia. A mimo wszystko jesteś silna. To bardzo głęboki i emocjonalny wiersz. Twój wiersz - Poetki, osoby bardzo wrażliwej, obdarzonej niezwykłym talentem. 

 

 

1
Robert Witold Gorzkowski

Robert Witold Gorzkowski

Opublikowano
Opublikowano

@Annna2 prawda Aniu, ale ten dom jest w naszych sercach. U nas też gospodarstwo zostało sprzedane. Nie ma już niczego nowi gospodarze obmurowali dom zrobili kanalizację mają lodówkę i elektryczność ale to nam nie przeszkadza jak tylko siostry zjadą się z zagranicy w lecie jedziemy tam spojrzeć na pole które się nie zmieniło na górkę którą kiedyś przemierzałem konno lub na motorze w drodze do Parzymiech lub Napoleona do sklepu. Kłaniamy się grobom Potockich i naszym przodkom, grobom powstańców styczniowych i rodzinom szlacheckim i hrabiowskim które tutaj spoczywają, ludziom których kiedyś znaliśmy leśniczemu i oberżyście księdzu proboszczowi oni wszyscy tu są nigdzie nie wyjechali i te miasteczko też jest i ten kościółek przy którym w niedzielę odbywały się targi odpustowe gdzie można było kupić kogutka obraz święty czy lizaka większego od głowy. Tylko że ta ulica jakby się skurczyła a wszędzie zrobiło się tak blisko i do stawu i do byłych już sklepów w domach umiejscowionych i nawet do cukierni która jest ale już jej nie ma. A my trzymamy się za ręce i idziemy wdychając zapach naszego świata i nikt nam tego nie odbierze. Na koniec jeszcze na mszę do kościółka do proboszcza który naszych przodków nawet już nie kojarzy ale zawsze dostaje na mszę i modlitwę za wszystkie dusze. Myślę że nawet z sentymentu nasze dzieci będą tam jeździły.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Zapomniana herbata

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Myszolak   Jest w tym wierszu coś, co sprawia, że czyta się go powoli, jakby za szybko można było coś uronić. Te metafory - wazon, poduszka, stygnąca herbata są całą historią. Każda z nich mówi coś innego o tym, czym można być dla drugiego człowieka. I to napięcie między byciem blisko a byciem odrębnym - "oddech, który nie należy do mnie" - jest uchwycone tak precyzyjnie, tak prawdziwie. Naprawdę świetny tekst.
    • KOBIETA
      Właściwa wie

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @violetta   wiesz Violetta…właśnie się dowiedziałam, że nie powinniśmy rozmawiać pod wierszami a flirtować to już w ogóle! Zakaz ! Ponieważ blokujemy „ poczytność innych wierszy”. A niektórym bardzo to przeszkadza….tylko merytoryczne komentarze.! 
    • Berenika97
      Aleksander (1). Nawiązanie połączenia.

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @vioara stelelor   Mam nadzieję, że ten komentarz bardziej Ci się spodoba.  Wiersz jest głęgoko psychologiczny, można by go rozbierać na czynniki proste i jeszcze prostsze i długo.  Napisany z dużą wiedzą psychologiczną.  To niezwykle intymny i poruszający zapis wewnętrznego dialogu oraz procesu samouzdrawiania - poszukiwanie zagubionej części siebie (najprawdopodobniej tzw. „wewnętrznego dziecka”), konfrontacja z własnymi zaniedbaniami oraz ostateczne otoczenie samego siebie czułością i opieką.   Podmiot liryczny zaprasza nas do wnętrza własnej psychiki, którą obrazuje jako fizyczną przestrzeń- „puste pokoje” i „ściany bez okien”. Dla mnie najbardziej poruszającym momentem wiersza jest krótki dialog- "kto ci to zrobił? ty - odpowiada ledwie słyszalnym szeptem".   To moment pełen bólu, ale i uświadomienia. Podmiot liryczny zdaje sobie sprawę, że to nie okrutny świat zewnętrzny skrzywdził jego wewnętrzne "ja", ale on sam - poprzez ignorowanie go, narzucanie mu presji i odcinanie się od emocji.   Zakończenie to deklaracja miłości własnej. Słowa o krwi, która „będzie płynąć hojnie, zbawiennie” to obietnica powrotu sił witalnych. Energia życiowa, która wcześniej uchodziła w pustkę, teraz posłuży do ożywienia i ochrony własnego wnętrza.Wiersz ma formę niemal dramatyczną, przypomina zapis sceny z terapii lub medytacji.
    • wiedźma
      Fircyk

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Fircyk subtelny zamieszał mi w głowie, Tuzin kobiet rozkochał już w sobie . Brunetki, blondynki i rude mrugają oczami, gdy kroczy dumnie . Po co Ci taki? - mój rozum szepcze, lecz serce nie słucha, On butami je zdepcze.   Serce rozumu nie słucha, gdy zima swój biały płaszcz chowa i wiosna przewiśniegi budzi. Zielenią się pierwsze liście - serce bije, on się śmieje - butami je zdepcze.    
    • violetta
      Właściwa wie

      Przez violetta · Opublikowano

      @KOBIETAłubie stokrotki, zawsze zbieram herbatę:)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...