Lekcja zastępcza cz.2

[Berenika97]

Dał mi szansę, nie mogę jej zmarnować. Proponuję ruszyć wyobraźnią i zabrać swoje smartfony do Warszawy do dnia 1 września 1939 roku. Pytam, jakiego by dokonali wyboru? Czy kręciliby filmy czy uciekliby do schronów. Ratowaliby życie czy dokumentowaliby swoim sprzętem tragiczną rzeczywistość.

Głosy są podzielone, ale trzymają się tematu. Nareszcie mój mały sukces.

- Poznałam Eugeniusza Starky, reżysera ze Stanów, polskiego pochodzenia – słyszę, jak się uciszają – który opowiadał, jak 20 lat temu przyjechał do Warszawy i w piwnicach Telewizji znalazł nieopisaną rolkę filmu. Zajął się tym filmem, pozwolono mu nawet zabrać go do USA.

- Co to był za film? – niecierpliwi się lider, wyczuwam w jego głosie zainteresowanie.

Opowiadam więc o Julienie Bryanie, który trafił z kamerą do Warszawy w dniu 7 września 1939 roku. Mógł ukryć się w amerykańskiej ambasadzie, Niemcy jej nie bombardowali. Ale czuł powołanie do tego, aby z narażeniem życia, dokumentować barbarzyństwo najeźdźców.

Chcę jeszcze coś dodać, ale przerywa mi krępa blondynka.

- Proszę panią, ale Lidka jeszcze nie wróciła.

Zastygłam w paraliżującym strachu. Rzeczywiście, zapomniałam o niej. Oczami wyobraźni widzę leżące dziecko na posadce toalety.

- Mogę pójść zobaczyć? – dopytuje blondynka. To Ewelina, energiczna i pewna siebie osoba.

Szybko się zgadzam, nie mam wyjścia. Sama nie mogę opuścić klasy, byłoby to wbrew zasadom bezpieczeństwa.

Ewelina otwiera drzwi i szybkim ruchem wciąga koleżankę do klasy. Lidka jest wściekła, krzyczy, że tyle się naczekała na korytarzu i wszystko na nic.

Ewelina odpowiada jej również krzykiem, że mnie lubi i nie pozwoli abym wygrała konkurs.

Jestem zaskoczona sytuacją, nic nie rozumiem.

- Pani nie może brać udziału w konkursie, bo nas nie uczy – jednoznacznie zawyrokował Paweł.

Część klasy szybko go poparła.

- Bo my mamy taki konkurs dla nauczycieli – wyjaśnia Ewelina – Lidka wychodzi w czasie lekcji a my mierzymy czas, jak długo nauczyciel nie dopatrzy się, że jej nie ma.

- Już rozumiem, a wygra ten, u którego na lekcji Lidka jest najkrócej. Czyli rzeczywiście, fatalnie jest wygrać taki konkurs - mówiąc to, ledwie utrzymuję powagę.

Robi się niebezpiecznie, zaczynają z rozbawieniem oceniać swoich nauczycieli. Dowiaduję się, że matematyczka przez 23 minuty nie zauważyła braku uczennicy na lekcji. Ale pewnie to ja bym wygrała. Nie chcę już pytać o „nagrodę” dla zwycięzcy. Szybko muszę zmienić temat. Wrócić na tory rozmowy o filmie.

- Chcecie zobaczyć fragment tego, co zostawił nam Bryan? - Szukam w torebce pendrive’a.

- Nie ma szans – odzywa się chłopak z pierwszej ławki - Rzutnik jest popsuty od dwóch tygodni.

No tak, szkolna rzeczywistość. Ciągle coś nie działa. Nagle mój wzrok pada na stos kartek A4 od polonistki. Całkiem o nich zapomniałam. Wyjaśniam uczniom, co powinniśmy dziś robić na lekcji, rozdaję karty pracy. Jeszcze 10 minut, może jakoś przetrwam. Proszę, by wspólnie spróbowali wypełniać. Nic z tego, składają samoloty lub grają na smartfonach.

Znowu nie mam z nimi kontaktu. Odczytuję to jako swoją porażkę. Przyglądam się im uważnie. Zastanawiam się, jacy są naprawdę, o czym myślą, o czym marzą. Czy mają oparcie w rodzinach? Co chowają za swoimi szkolnymi maskami? Dzieli nas tylko 13 lat. Ale czy tylko?

Nagle słyszę.

- Fajna z pani ….nauczycielka, szkoda, że nie mamy z panią lekcji – to głos lidera Pawła.

Część uczniów mu wtóruje.

Dzwonek – wybawca. Przeżyłam.

Wychodzą z klasy, niektórzy się uśmiechają, widząc moją radosną twarz.

Czekam na rozpoczęcie mojego dnia pracy i zastanawiam się.

Po co tyle emocji, stresu i psychicznego obciążenia?

Czy taka lekcja ma w ogóle jakiś sens?

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

Bereniko, to opowiadanie ma w sobie wszystko, co ważne: prawdę, ironię, zmęczenie, czułość i iskrę nadziei. Nie moralizujesz, nie krzyczysz, ale pokazujesz szkolną codzienność dokładnie taką, jaka jest - często absurdalną, czasem poruszającą.

Paweł, Ewelina, „konkurs Lidki” - to wszystko zostaje z czytelnikiem na dłużej. I to pytanie na końcu: „czy miało to sens?” - wcale nie wymaga odpowiedzi, bo już w samej opowieści ją zawarłaś.

[Annna2]

@Berenika97  jak najbardziej- miała sens.

Dowiedziałaś się, iż młodzież jest mądra, a ten konkurs dowiódł Waszych uczuć- Twoich i uczniów

[Migrena]

@Berenika97 Bereniko.

Świetnie to opisałaś !

Plastycznie !

Wręcz namacalnie.

Brawo.

[Berenika97]

@infeliaAle nie można, ani linijaką po rękach, ani zadawać prac domowych. :) A wiersz - już powstał. Pozdrawiam. 

@Alicja_WysockaBardzo dziękuję! Znalazłaś w tym opowidaniu tak dużo, że jestem pod dużym wrażeniem. Szkolna rzeczywistość potrafi bardzo zaskoczyć, niesie wiele emocji, nawięcej stresu, ale też i radości oraz satysfakcji. 

[Berenika97]

@Annna2Aniu bardzo dziękuję za pozytywny odbiór mojego opowiadania, a zwłaszcza odpowiedź na końcowe pytanie. Czasami nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć sobie na takie pytanie. Samoocena jest najtrudniejsza, ocena własnej pracy bywa równie trudną, zwłaszcza jeżeli chodzi o  młodych ludzi, na których możemy mieć jakiś wpływ. 

Bardzo dziękuję! To opowiadanie jest jedynie relacją z pewnego szkolnego wydarzenia. Ale miłe słowa zawsze motywują - nie tylko uczniów :))) 

[Berenika97]

@Corleone 11Bardzo dziękuję, że tu byłeś. :)

[Corleone 11]

@Berenika97

   Twoją "Lekcję zastępczą" przeczytałem z przyjemnością. 

   Pozdrowienia, miłego Wtorku.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Corleone 11Bardzo się cieszę. :)Pozdrawiam i życzę miłego dnia.