...Błękitne Rekwiem...

[Luthien]

...Przewiane wiatrem
Tysiące spotkań nie przeszyły
Mej piersi tak jak to jedno
Mocniej i głębiej niż przyjaźń

Kawałki siebie, które tamtego dnia straciłam
Ty je uzupełniłeś, poskładałeś mnie w całość
W smutku ulewie
Na łkającej Ziemi wspieraliśmy sie nawzajem

Taki łagodny miałeś wzrok
Błękitnego rekwiem, które śpiewałeś
Ngdy, przenigdy nie zapomnę

Graj więc na przyszłości kresie,
Aż po ostatni nasz dzień

Jakie ja ofiarowałam Ci ciepło?
W te noc, gdy samotność doskwierała bardziej niż smutek
Spuszczałam wzrok, gdy byłeś obok
Nieodwzajemnione łzy zawsze zamieniałeś w usmiech

Śmiałeś się,lecz oczy miałeś smutne
Pomyślałam sobie wtedy, że
Kiedyś pewnie znikniesz
Gdy pamięć zaszywam, ku miłości
dążyć mogę, aż po niebo

Jakby chcąc przez to powiedzieć "żegnaj"
Przytuliłeś mnie bez słów nocy gwieździstej

Taki łagodny miałeś wzrok
Błękitnego rekwiem, ktore śpiewałeś
Nigdy nie zapomnę
Graj więc na przyszłości kresie,
aż po ostatni nasz dzień...

[Piotr Sanocki]

Jest kilka literówek w wierszu. "Rekwiem" pisze się chyba requiem , chyba, że o coś innego chodzi ;)
Poza tym treść bardzo naiwna. Melancholijny klimat. Banalna forma, treść i przekaz.

Proponuję pisać w Warsztacie, tam ktoś Ci na pewno pomoże przy następnych tekstach ;)

Tego raczej już nie "uratujesz". Za dużo trzeba by było zmienić ;)

Pozdrawiam serdecznie

[Gość]

Moje zdanie jest takie - 2 i 3 strofa najlepsza , reszta może być . Małe zmiany można by tu jeszcze wprowadzić. Tytuł - plus . Ogółem ciekawie . Nie rozpisuje sie bo nie jestem ekspert ;) Mykam i śle pozdrowienia.

[Michał Ziemiak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Po lekturze jestem zmuszony potwierdzić słowa Piotra - niestety mocno przegadano tu sprawę! Ale będzie lepiej, no bo jak? ;-)
pozdrawiam!