Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nie mam pojęcia co w tym takiego fajnego...podczas czytania, z powodu wirusa, włączyła mi się strona pornograficzna i prawdę mówiąc nie wiem, co było bardziej interesujące, a co bardziej niesmaczne:/

Opublikowano

Samo Zło - to wcale nie sugeruje pruderii, przejżałem cię. Oczywiście, że wiesz co było bardziej interesujące :)

Co do samego wiersza, to może pozbyć się z tytułu tego kamienia? Nie wydaje się potrzebny, a raczej stanowi zbyt duży spoiler do złapania konceptu.

Opublikowano
kamień, niewielki głaz ---------------- kamień niewielki głaz wielkie ziarno piachu i co jeszcze? za dużo określeń na jeden prosty kamień (w miniaturach ważna jest oszędność słów)
zniszczony i stary ----------------opis kamienia (tzw. rozwinięcie) ale niestety niezbyt interesujący, w dodatku nie wiem, czy kamienie bywają zniszczone...i po czym to się poznaje
opłukany słoną falą -------------- a sama fala, woda czy cokolwiek by nie wystarczyło?
leży na środku ------------------ środek należy zwykle do przedmiotu lub zjawiska, tu jest wyrwany ze środowiska naturalnego i brzmi nienaturalnie ;)
wśród złotego piachu ---------- nie mogę wyobrazić sobie bardziej oklepanego zastosowania złotego piachu :(

koniec ----------- niestety nie

ktoś nadszedł
i wrzucił w morza głebiny
-------------- niby wydaje się oczywiste, że kamień, ale ów "koniec" z poprzedniej linijki jakby zmienia punkt odniesienia i wychodzi na to, że to koniec został wyrzucony...

podsumowując -
jeśli idzie o wybór tematu - jest lepiej
jeśli idzie o realizację - jest strasznie

przykro mi

pozdrawiam

ps. walcz :) pisz :)
Opublikowano

Rany, nie czepiajcie się już tego biednego wierszyka. Kamień jest metaforą nadziei tutaj. Opis kamienia pasuje do nadziei, tworzy pewien obraz nadziei jako czegoś starego, zniszczonego, po przejsciach i to przykrych (chyba dlatego słona ta fala - fala jako zjawisko masowe?). Potem ktoś nadzieję wyrzuca i puenta jest ok.

Nie wiem, czy nie dokonałem nadinterpretacji, nie wiem czy takie były zamiary autorki, jak powyżej opisałem. Ja nie twierdzę, że to jest swietny utwór, ani, że to wielka poezja. Ale jako malutki wierszyk jest nawet fajne. Uśmiechnąłem się jak po tym wyeleaborowanym opisie nastąpiło takie dobitne wrzucenie w morza głebiny (ja tam jako pragmatyk za nadziejami nie przepadam).

Autorka robi wyraźne postępy w pisaniu i trzeba ja pochwalić. Każdy ma swój poziom umiejętności i biorąc pod uwagę, ze to forum dla początkujących, to można podejść do oceniania wiersza w kontekście jej poprzednich tworów.

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma   Piękne i bardzo prawdziwe. Oczy to chyba jedyny język na świecie, który nie potrzebuje tłumacza.
    • @MIROSŁAW C.   Poruszający wiersz. „Czas przejść do wieczności" - to mnie zatrzymało, podobnie karabin z patyków - dziecięcy gest, ale w kontekście bólu staje się czymś więcej niż zabawą. „Przecież zdarzają się cuda" brzmi jak modlitwa kogoś, kto już mało w nią wierzy.
    • @aniat. To tak jak ja. Czuję atawistyczną bliskość z nimi. Kiedyś współczułem im, że nie mogą się przemieszczać, jak My. Ale później zrozumiałem, że są całością, odczuwają i są współobecne (drzewa) w każdym lesie i drzewie - to może My powinniśmy im zazdrościć :-) Jako "ogrodnik z przymusu" (mieszczuch z Zagłębia),  tylko ja wśród rodzeństwa odczuwałem radość wśród roślin, więc podjąłem się dbania o sad i las na działce Moje Mamy, u podnóża Łopuszy, "u nas" mówi się "Łopusów" (Beskid Wyspowy) i polubiliśmy się od razu. Drzewa mają u mnie zapewnione "dożywocie", chyba, że obumierają lub łamią się od wiatru. Niektóre gatunki szybciej rosną i się starzeją - brzozy, wierzby, czeremchy. Niektóre rosną tak spontanicznie jak chwasty. Inne rosną powoli i nabierają przyspieszenia z czasem.  Nie sądzisz, że mężczyzna powinien umieć "zabić" :-)
    • @aniat.   Podoba mi się ten wiersz, bo drzewo jest żywym organizmem.  Ma skórę, drży z lęku, jęknie przed śmiercią. Ostatni obraz - pot zmieszany z żywicą - łączy brutalnie człowieka i drzewo w jednej chwili. 
    • @beta_b   To bardzo poruszający wiersz - żałoba, ale też rozliczenie z całym życiem relacji. Od zazdrości i bólu, przez całe lata niespełnienia, aż do tej ostatniej, bardzo cichej sceny z ciepłymi dłońmi. I do czegoś, co nie jest przebaczeniem, ale jest - może ważniejsze - akceptacją siebie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...