Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

kamień-nadzieja

Kasiulka016
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Samo zło

Samo zło

Opublikowano
Opublikowano

nie mam pojęcia co w tym takiego fajnego...podczas czytania, z powodu wirusa, włączyła mi się strona pornograficzna i prawdę mówiąc nie wiem, co było bardziej interesujące, a co bardziej niesmaczne:/

jasiu zły

jasiu zły

Opublikowano
Opublikowano

Samo Zło - to wcale nie sugeruje pruderii, przejżałem cię. Oczywiście, że wiesz co było bardziej interesujące :)

Co do samego wiersza, to może pozbyć się z tytułu tego kamienia? Nie wydaje się potrzebny, a raczej stanowi zbyt duży spoiler do złapania konceptu.

Ona_Kot

Ona_Kot

Opublikowano
Opublikowano
kamień, niewielki głaz ---------------- kamień niewielki głaz wielkie ziarno piachu i co jeszcze? za dużo określeń na jeden prosty kamień (w miniaturach ważna jest oszędność słów)
zniszczony i stary ----------------opis kamienia (tzw. rozwinięcie) ale niestety niezbyt interesujący, w dodatku nie wiem, czy kamienie bywają zniszczone...i po czym to się poznaje
opłukany słoną falą -------------- a sama fala, woda czy cokolwiek by nie wystarczyło?
leży na środku ------------------ środek należy zwykle do przedmiotu lub zjawiska, tu jest wyrwany ze środowiska naturalnego i brzmi nienaturalnie ;)
wśród złotego piachu ---------- nie mogę wyobrazić sobie bardziej oklepanego zastosowania złotego piachu :(

koniec ----------- niestety nie

ktoś nadszedł
i wrzucił w morza głebiny -------------- niby wydaje się oczywiste, że kamień, ale ów "koniec" z poprzedniej linijki jakby zmienia punkt odniesienia i wychodzi na to, że to koniec został wyrzucony...

podsumowując -
jeśli idzie o wybór tematu - jest lepiej
jeśli idzie o realizację - jest strasznie

przykro mi

pozdrawiam

ps. walcz :) pisz :)
jasiu zły

jasiu zły

Opublikowano
Opublikowano

Rany, nie czepiajcie się już tego biednego wierszyka. Kamień jest metaforą nadziei tutaj. Opis kamienia pasuje do nadziei, tworzy pewien obraz nadziei jako czegoś starego, zniszczonego, po przejsciach i to przykrych (chyba dlatego słona ta fala - fala jako zjawisko masowe?). Potem ktoś nadzieję wyrzuca i puenta jest ok.

Nie wiem, czy nie dokonałem nadinterpretacji, nie wiem czy takie były zamiary autorki, jak powyżej opisałem. Ja nie twierdzę, że to jest swietny utwór, ani, że to wielka poezja. Ale jako malutki wierszyk jest nawet fajne. Uśmiechnąłem się jak po tym wyeleaborowanym opisie nastąpiło takie dobitne wrzucenie w morza głebiny (ja tam jako pragmatyk za nadziejami nie przepadam).

Autorka robi wyraźne postępy w pisaniu i trzeba ja pochwalić. Każdy ma swój poziom umiejętności i biorąc pod uwagę, ze to forum dla początkujących, to można podejść do oceniania wiersza w kontekście jej poprzednich tworów.

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      Ciężar

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      z tym zdaniem jest coś nie tak, proponuję zamiast staje się napisać jest, albo zamienić na cięższy. Bardzo dobry tekst.
    • wiedźma
      Marketing

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Migrena  dziękuję za raki odbiór. Pozdrawiam serdecznie.
    • wiedźma
      akt o poranku

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @hollow man  Wiersz wręcz reporterski , brak metafor , sugestywny tytuł. Bez oceny. Mamy tu książkę i niedopitą herbatę, miękkie światło.  .Kobieta pozuje, leży swobodnie, patrzy z czułością.  Powstaje obraz. Pozdrawiam. 
    • Piotr Samborski
      Ciężar

      Przez Piotr Samborski · Opublikowano

      Zegar wskazywał już późny wieczór, a w biurze było prawie pusto. Klawiatura komputera stukała w ciszy, wypełnionej tylko szumem klimatyzacji. Karolina siedziała przy biurku, zgarbiona, ze wzrokiem utkwionym w nieskończonej liście e-maili. Każdy nowy komunikat był jak kamień wrzucony do jej już przepełnionego kosza. Nadmiar obowiązków, terminów, nieodpowiedzianych telefonów – wszystko zlewało się w jeden gęsty, nieprzenikniony chaos, który zaciskał się wokół jej umysłu. Patrzyła na ekran, ale nie była w stanie przetworzyć żadnej z informacji. Dłońmi masowała czoło, próbując złapać oddech, ale powietrze wydawało się ciężkie, duszące, jakby każda myśl ważyła tonę. Czuła się, jakby była zatopiona w oceanie zadań, który wciąż się rozrastał, pochłaniając ją coraz bardziej. Wzrok jej błądził, zatrzymując się na półce z filiżankami do kawy, które teraz wydawały się zupełnie nieistotne. Dźwięk telefonu, który nagle zadzwonił, wytrącił ją z zamyślenia, ale tylko sprawił, że poczuła się jeszcze bardziej osamotniona w tym niekończącym się wyścigu. – Tak, Karolino, jeszcze jedno zadanie – powiedział głos w słuchawce. – Będzie trzeba to zrobić na wczoraj. W jej głowie tylko wzbierała cisza. Każdy kolejny dzień stawał się coraz bardziej nie do zniesienia. Przytłoczenie jest jak ciemna chmura wisząca nad głową, która nieustannie rośnie, aż w końcu zapełnia całą przestrzeń. To nie tylko brak czasu, ale nadmiar tego, co musimy zrobić – rzeczy, które wkradają się w nasz umysł, jak hałas, który nie pozwala usłyszeć własnych myśli. Zbyt wiele do zrobienia, za mało przestrzeni na oddech – każdy obowiązek staje się coraz bardziej ciężki, jak kamień na plecach, który zdaje się rosnąć z każdą godziną. Czasem przytłoczenie to nie tylko wielka lawina zadań, ale cichy proces, który wkrada się w naszą codzienność. Niezauważenie przestajemy oddychać pełną piersią. Zamiast żyć, zaczynamy tylko reagować, próbując dotrzymać kroku temu, co nieustannie nas goni. Tłumione emocje, zapomniane potrzeby – wszystko to staje się jednym wielkim ciężarem. Jednak przytłoczenie nie jest nieuniknione. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się nie do pokonania, może okazać się tylko falą, która w końcu opadnie, jeśli pozwolimy sobie na moment zatrzymania. Bo przytłoczenie nie jest końcem. To jedynie sygnał, że trzeba zwolnić, posłuchać siebie, oddzielić to, co naprawdę ważne, od tego, co jest tylko dodatkiem. W chwilach, gdy czujemy się przytłoczeni, nie musimy walczyć z ciężarem. Możemy go puścić, oddać to, co nie jest naszym, i znaleźć w sobie przestrzeń do oddychania. To w tej ciszy rodzi się spokój, który pozwala znowu zobaczyć, że życie nie jest serią niekończących się zadań, ale podróżą, w której to, co najważniejsze, może odbywać się w rytmie serca, a nie w tempie zegara.
    • obywatel
      Obelisk

      Przez obywatel · Opublikowano

      w ostatnim zdaniu brakuje a miedzy tym, a tym (obietnicą?),  osobiście zrezygnowałbym ze zwrotu w pożyciu i z początku w całym zadaniu. Czyżby młode lata filmowego "Och Karol" ?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...