wspomnienie

[Skandynawska]

Wydrążałeś jakiś otwór tępym scyzorykiem
to była ławka świeżo malowana zielenią
wietrzność chwili wypaliła odciski twoich dłoni

rok po jesieni tej nie pachnącej złotem tylko deszczem
pod liściem sfruwającym niedbało z nieba
dotykałam drewnianych zarysów
i wiedziałam że patrzę wtedy w te oczy

chociaż wszystko to co odległe
mówią jest niedosięgalne
tamta chwila zrodziła się we mnie ponownie
przynosząc ten sam zapach
zielonej farby

[Arena Solweig]

Przegadałaś go strasznie. Sam temat niezbyt wdzięczny, bo nie oryginalny.
A skąd to „niedbało”? chyba raczej „niedbale”.
Myślę, ze warto wrócić z wiersze do Warsztatu i trochę popracować, jeśli koniecznie chcesz na ten temat. Pozdrawiam serdecznie Arena

[Anna Maria K.]

Coś w tym jest. Działa na odbiorcę, przynajmniej przyznaję, że sama merytoryka podziałała na mnie, przywiodła wspomnienia, różne osobiste asocjacje i może troche nawet sklonila do zadumy nad przemijalnością. Za to na pewno +, bo to chyba pewna duma odzywa sie w autorze, jesli udało mu się dotknąć slowami wiersza głębszych partii duszy czytelnika.
Jednak przyznaję, że nie jest to wiersz bardzo dobry. Coś z tego przegadania tu jest. Pomysl na pewno nie oryginalny, ale wcale nie powiedziane, że o miłości mozna tylko pisać w jakiś szaleńczo-odmienny oryginalny sposób. W takim prostym przekazie też może byc odrobina ciepła.
Radzę jednak wrócić do warsztatu i posluchać sugestii "doświadczonych", ale nie zmieniac klimatu i prostoty utworu. Myslę, że coś fajnego da się z tym zrobić :]
Pozdrawiam świeżym zapachem zielonej farby z przeszlości.

Miłość to znaczy popatrzeć na siebie,
Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy Miłosz, proste i piękne

[Anna Maria K.]

A tak przy okazji skojarzył mi sie fragment piosenki:

"Gdzieś tam na ławce zostało serce,
które wyryłeś Ewce czy Elce,
mały talizman wielkiej miłości,
pozostawiony dla potomnosci..." :P

[Skandynawska]

dzięki za skomentowanie