Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@iwonaroma ... zgadza się, lubię nawet pochodzić w deszczyku, nawałnice to już inna 'bajka'.

Tak, środkowy wersik ma.. i mam nadzieję, że spina.

 

@violetta ... natura robi swoje, po prostu, ale po części są to następstwa naszych - ludzkich -poczynań.

 

Kobietki... dziękuję za zatrzymanie ze słowem... :)

Opublikowano

@Nata_Kruk dwa głosy, wspólnie z wiatrem to niby mało, ale wiatr potrafi zagłuszyć niejeden koncert.

Ładnie, choć i gorzko bo to przecież nie o przyrodzie...

 

Pozdrawiam, bb

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Opublikowano (edytowane)

@Roma ... fajnie, że wg Ciebie słowa na miejscu, no i dołączasz do chórku..:) Dziękuję.

 

@Domysły Monika ... bo niedziele z takimi myślami, łatwe nie są... ;)

 

@beta_b .. wiatr naprawdę dużo może, czasem zagłusza, czasem wtóruje.

     Tak, w treści nie tylko o.. przyrodzie.. a to trąca o goryczkę.  Dzięki.

 

@mariusz ziółkowski .. jestem pewna, że niejeden ludzik chciałby mieć wpływ...

    Ale cieszmy się tym, co dobre... :) Dziękuję za zatrzymanie.

 

@lena2_ ... cieszę się, że treść przypadła... dziękuję za.. zwłaszcza... :)

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@aff - ko... nawet średnio ogarnięty człowiek wie, jak bardzo potrzebne są ziemi..

krople życia.. czyli deszcz, spokojny, miarowy... zatem Twój 'zarzut' wobec nas wszystkich,

trochę chybiony.  Poza tym.. krople życia.. te metaforyczne, są także ważne dla ziemi,

dla ludzi, ale te trudniej zebrać...

Dzięki za odniesienie.

 

@Stracony  @any woll  @Andrzej P. Zajączkowski @Laura Alszer ... dziękuję

 

 

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Jacek_Suchowicz ... nie dałeś się wkleić, ale już mam. Dziękuję za rymowany komentarz... :)

 

daj Boże by było co zbierać
daj aurę nie tylko na polach
niech w głowach magnolie zakwitną 
szarości pokryją - różami 

 

Ślę wszystkim Gościom.. pozdrowienie.

 

 

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
  • 2 tygodnie później...
  • 3 miesiące temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @LessLove Piękne - jak modlitwa szczęśliwego człowieka. Z apetytem na życie i cichą zgodą na jego przemijanie. Wdzięczność za to, co jest - i za to, co dopiero przyjdzie. Pozdrawiam serdecznie :)
    • @Bożena Tatara - PaszkoDziękuje Bożenko.  Nie dramatyczna - bardziej tęskna.  A dzisiaj taki piękny dzień w Gdyni. Ciepło, słonecznie, spokojnie, bezboleśnie i prze otwarte okno balkonowe, wleciała mi taka myśl - więc wzięłam jak swoją,    pozdrawiam serdecznie :)
    • Panie, Czy  grzeszę, gdy Ciebie pożądam Ciebie-lasu, ciebie-nieba i rzeki Wiosny - kobiety, nadziei i jesieni Radości zachwytu naszym owocem   Każdy oddech zachwyca się Tobą Z ufnością umieram nocą i rodzę się rano Marzę i trudzę się, nad tym co się rozpadnie Kocham owoce trudu i miłości A Ty, co dzień, na nowo malujesz Pędzlem stawiasz chmury i piegi na nosach Uczysz ptaki pieśni, a strumienie szumieć Serce mi oddajesz, gdy mojego nie starcza Dajesz pożądanie i spełnienie w porę Nie przestajesz słuchać, kiedy mówię: pragnę A pewność, kiedy obiecuję, że uczynię, wezmę Panie, czy Ty nie grzeszysz tą miłością do mnie?   Panie, Twojej cnoty i mojego grzechu, narodzin światów i wszystkich oddechów, Który Wszystkim Jesteś, poza mną i we mnie Zachwycam się Tobą do utraty tchu Z grzechem próby rozumienia 24h   Spowiadam się w Tobie, że się zakochałem I nie obiecuję poprawy   Bez lęku i wstydu, bez poczucia winy,  Z  pychą i z dumą właściciela. Jestem... jak Ty? Zakochałem się do nieprzytomności, do krańców niebytu W tym czego dotykam i w tym, czego nie dosięgnę Nadaję światu imiona, tworzę fatamorgany Macham ramionami, kijem rzeźbię w wodzie   Ciebie i siebie sobie przypominam Przed majestatem gór i oceanów, Przed bezbronnością dzieci i kwiatów Pod miriadami płonących gwiazd, które sycisz Przed wszystkim, co ledwie echem Twojej woli. Klękam i kocham, jak potrafię, a jeszcze nie umiem Chciałbym więcej, mądrzej, piękniej… jak Ty?   Tak niedawno przebiłem skorupkę, Tak niedługo wrócę, tylko się nacieszę, Nie do syta przecież, jak człowiek Cudem, na który chciałbym zasługiwać W pragnieniach, które sam próbuję spełniać, W przyrzeczeniach, które łamię za łatwo   Cudem jest świat, który nam dałeś, bo przemija. Panie, nie chcę do raju.  Ja chcę w nim pozostać.  
    • @.KOBIETA. Tak, myślę, że to w sumie zrozumiałe oczywiście albo dla osób w podobnej sytuacji albo dla osób które chcą zrozumieć, dziękuję więc za zrozumienie. @Alicja_Wysocka No pewnie tak, aż nie wiem co odpowiedzieć. 
    • @Charismafilos  to dobrze, że zrozumiałeś, że warto. fajne te Twoje słowa, nie wiem co to "tramblanka" dzięki   @hollow man, @Benjamin Artur dziękuję
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...