Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Róża i motyl

andreas
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
andreas

andreas

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

"Stabilizacja motylka,

to szpilka." - Sztaudynger

 

szepnęła róża w ucho motyla
kochaj mnie kochaj z uczuciem z sercem
a cóż ja robię przecież zapylam
czy można jeszcze chcieć czegoś więcej

ja za pięknymi tęsknię słowami
poezją niemal tkliwą i rzewną
jak swojej Julii Romeo prawił
ty ja i miłość wtedy to jedno

ależ różyczko zastanówże się
aby o względy kwiatów zabiegać
nie leży w moim to charakterze
ty dzisiaj jesteś dwudziesta trzecia

być może trzmiele ta brać owadzia
w głośnym bzykaniu lirykę skrywa
zniosę gdy z nimi będziesz mnie zdradzać
wszak bąk włochaty to żaden rywal

ja nie mam czasu i chęci nawet
bo moje życie to krótka chwila
więc jak ci pichcić duchową strawę
pozwól że będę tylko zapylał

18
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

@andreas

westchnęła róża z miną dość rzewną

też ci się przyznam tylko na ucho

nie jesteś pierwszy mnie wszystko jedno

kto mnie zapyli lecz w sercu smutno

 

wszystkie owady prostaki chamy

dawniej to każdy chociaż zagadał

stworzył pozory że kocha za nic

uroczy nastrój tej chwili nadał

 

dziś popaprańcy byle odwalić

i ulżyć sobie pofrunąć dalej

kto czułym słowem serce rozpali

po sęku dziura więcej rozumie

:)))

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Waldemar_Talar_Talar
      By nie wyrzucono mnie do śmieci

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      miesiąc przed śmiercią jak się uda  to  prędzej odkurzę swoje życie   posegreguję  dobro zło które  nieświadomie ale jednak czyniłem   poukładam je  na regale by inni się dowiedzieli kim naprawdę byłem   czego się nie wstydzę bo też byłem jak inni zwykłym człowiekiem   którego życie nie tylko głaskało - lecz również  kopem wyróżniało   jeden tylko w tym szkopuł  czy ktoś lub coś mnie uprzedzi że za miesiąc   moja droga się skończy bym zdążył poukładać by nie wrzucono mnie do śmietnika
    • APM
      starsza pani

      Przez APM · Opublikowano

      @viola arvensis Piękny wiersz. A tłum nie zdaje sobie nawet sprawy, że kiedyś będzie starszą panią robiącą skarpetki na drutach nikomu niepotrzebne. Gonitwa za szczęściem trwa, tylko nie w tą stronę.
    • Magdalena
      Katastrofa

      Przez Magdalena · Opublikowano

      Jęczy gdzieś w koncie Mała włochata katastrofa Trzymam ją na dystans Jest przymilna i słodka Łapię ją za włosy  I głaszczę oburącz Miałam mniej kochać Madzia sześciolat  Obiecała to krowie Mniej kochać mniej cierpieć Znaczy      
    • EsKalisia
      Oaza spokoju

      Przez EsKalisia · Opublikowano

      Karm głód, nie strach. Potrzebujesz miłości, nie - cukru! Po pewnym czasie odróżnisz szczęście  od biegania ze wzwodem codziennie. Będziesz chciał spokoju, nie pola bitwy....  
    • viola arvensis
      starsza pani

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      z tego miasta nie da się wyjść nie ma okna na świat, żadnych na przestrzeń drzwi tylko światła które wskazują jak myśleć i jak żyć i pasy po których należy iść a tłum przelewa się weń jak szara fala brudnej rzeki oczy wpatrzone w smartfony pochylone sylwetki tłum duchowo kaleki tu nie ma miejsca na ptaków śpiew gonitwa trwa, mamony zew zapluty beton, baner i cegła ludzkie projekty zastygła krew w kącie na murku siedzi ona pani starsza, zgarbiona robi skarpetki na drutach nieczułym tłumem zatruta chce sprzedać za kilka groszy to czego tłum nie nosi nie lubi nie akceptuje biedy i smutku nie kupuje tłum - szara masa jaskrawy szum i jego zarzygane chodniki nikt nie rozmawia z nikim suną ząbi współczesne karmi ich życie doczesne bez ducha nikt nie widzi nie mówi nie słucha tylko w wyblakłych źrenicach starszej pani co modli się nad skarpetkami przestrzenie, mądry spokój i że kiedyś coś sprzeda ostatnie marzenie siedzi skulone z boku.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...