Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

stany niepokonane **

viola arvensis
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

przyjemnie pobłądzić

we własnym wnętrzu

mroczne korytarze

kolorowe witraże 

doliny i szczyty 

zdobyte trofea

spokój i afera

zgubione zakochania

niedokończone zadania

miłości niezdobyte 

odkryte prawdy

brzegi samotne

chwile ulotne

melancholie 

dzikie zabawy

a to początek wyprawy

i łzy są niepozbierane

i rany kłute, szarpane

i sztylety i kosy 

i znaki z niebiosów

ach te wewnętrzne stany

wszystkie do wymiany 

nigdy niezjednoczone

to miałkie to szalone

bagna, błota i łąki różane

stany niepojęte

niepokonane

 

Edytowane przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)
12
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

czy te stany do wymiany

taki plik niepoukładany

a tu pracy jest niewiele

i stany ustawić w szereg

po lewej będą te bliższe 

co serce uczynią czystsze

a potem dalsze najdalsze

co same przyłażą uparcie

stanami trzeba zarządzać

niech same nigdy nie rządzą

bo stworzą znów armagedon

będziesz się pytać - dlaczego
:)))

4
Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Viola... moje zdanie, bez urazy.. pisałaś lepsze. Jesteś wrażliwą dziewczyną, tak Ciebie odbieram, po lekturze Twoich wcześniejszych. Na pewno nie wszystkie 'zaliczyłam'.

Tutaj, początek i dwa wersy końcowe, ok. ale 'reszta'... to lista, tzw. wyliczanka.. brakuje

pomiędzy czegoś... co mogłoby ubarwić treść.

No i.. bardzo proszę sprawdź jeszcze, ale wg mnie, masz trzy 'błądki' ortograficzne...

ukośniki (wg mnie, łącznie). Zasiedziałam się, bo myślałam dłuższą chwilę co Ci napisać,

żebyś się nie obraziła na 'amen'.

Zostawiam serdeczne pozdrowienie.

 

 

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
1
viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

@Nata_Kruk dziękuję za opinię. Nie obrażam się,  dawno z tego wyrosłam.

Wiersz napisalam w pracy "na kolanie"pod wpływem impulsu. Być może kiedyś go dopracuję. Na tą chwilę niech pozstanie obłąkaną wyliczanką. A każdemu może się podobać co innego, jak to w życiu.

Pozdrowienia. 

Edytowane przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)
2
moina

moina

Opublikowano
Opublikowano

@viola arvensis   

.."Pod wpływem impulsu"... 

I to się czuje, kiedy czytasz wiersz - zaprasza cię do tego świata.

Czuć tu pasję pisania. Zresztą w każdym Twoim wierszu ją czuć, łączysz czytelnika z treścią.

Wiersz to taka 'skondensowana" opowieść, najpierw autora...

A potem czytający ją rozcieńcza obficie w swoje tu i teraz. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      a co tam

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        z wymaganiami? cóż to znaczy od tego słowa cierpnie skóra i nawet kiedy się rozeznasz to bywa też, że nic nie wskórasz   kobiety za to chcą niewiele w króciutkim zdaniu wszystko powiem, że resztę da się już załatwić byle miał tylko dobrze w głowie  :)
    • Kamil Olszówka
      Bal jak za PRL-u...

      Przez Kamil Olszówka · Opublikowano

      Bal jak za PRL-u... A gdzie zawieruszyła się krztyna wstydu? Czy może spadła pod stół, Podeptana podeszwami butów?   Czy może w koszu na śmieci, Przez wszystkich zapomniana czeka w samotności, Aż ktokolwiek ją doceni, Łaskawym wzrokiem na nią spojrzy…   Bal jak za PRL-u... Pośród radosnych zabaw i śmiechów, Potoków błahych niepotrzebnych słów, Hucznie wznoszonych toastów,   Zrekonstruowane ZOMO-wców mundury, Ubranych w nie statystów groźne miny, W blasku trzaskających fleszy, O zgrozo wielu cieszą dziś oczy…   Niegdyś ścieżki zdrowia, W mundurze ZOMO-wca okrutny kat, Zimna obskurna cela, Trwożnie z Nadzieją wyszeptywana modlitwa,   Dziś strumieniami leje się szampan, Wykwintne potrawy na suto zastawionych stołach, Wzajemne głośne przekomarzania, Głośne śmiechy do białego rana…   Niegdyś walka o Honor, Brutalnie podeptana ludzka godność, Tylu szczerym, oddanym patriotom, Przez władzę w samo serce zadany cios,   Dziś głupota z pogardą, Splecione z sobą więzią nierozerwalną, Wśród elit niepodzielnie królują, Najdrobniejszą krztyną wstydu pospołu gardząc…        
    • Alicja_Wysocka
      a co tam

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Berenika97Bereniko, dobrze, że chociaż wierszem możemy się wygadać,  a ten rosół i tak będzie - ale co się namarudzimy - to nasze :)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Alicja_Wysocka
      nie chcę już być poetą

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @tie-breakWłaśnie napisałaś WIERSZ, o tym, że nie będziesz pisać wierszy! I że budujesz dom, którego nie chcesz budować - idealnie : Już widzę dziewczynę latającą w kasku i z cegłami Śmieję się tak, że aż łyżeczki w szufladzie podskakują.  To jest wiersz o zamianie słów na czyn i o marzeniu, że ktoś urządzi Ci przestrzeń, zanim Ty zdążysz powiedzieć „poczekaj”.
    • Wiechu J. K.
      Wystarczy cierpliwie poczekać

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Dekaos Dondi

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...