Od łzy do łzy

[Kasia Koziorowska]

Chciałabym, aby wróciła mi ochota
na sen; jutro ukwiecone łzami
niespokojnych gwiazd, zakochane
doszczętnie w tęsknocie.

Szept tłumu zagłusza
moje pragnienie, żeby odnalazł się
ostatni człowiek.
Zatrzasnęłam za sobą powiekę,
porównałam ciszę
do tej odbitej w zwierciadle wieczoru.

Spaceruję brzegiem serca,
szukam pociechy, która uśmierzy
zaprzepaszczoną godzinę -
byłeś do bólu bliski niebu,
tak daleki niepoczętej ziemi.

Wciąż bije w środku źródło myśli,
wspomnień tak znajomych
samotności; odnajduję kryształ,
wykradziony księżycowi,
gdy ten szukał wyjścia ewakuacyjnego.

Usiłuję dostrzec w Twoim oku
krztynę rozkoszy,
aby spojrzenie przywłaszczyło
sobie mój lęk, niemą spowiedź.

Łzy unoszą się na powierzchni
wszechświata. Ból, choć oswojony,
wciąż nuci tę samą balladę,
dla jakiej nie sposób
wyzbyć się uśmiechu od łzy do łzy,
porzucić szczęście przerwane
w połowie niby linia życia.

[Wędrowiec.1984]

@Kasia Koziorowska Czuję to już któryś raz, czytając Twoje wiersze, mianowicie: zwalnia się. Jak cudownie się zwalnia! Kiedy się to czyta, w umyśle pojawia mi się kobiecy głos, zamiast własnego. Jest stonowany, delikatny i czyta powoli. Świetne to uczucie jest. Gratuluję.

[Jacek_Suchowicz]

nie moje są tutaj rewiry

lecz wiersz na trochę zatrzymał

bo warsztat metafor przemiły

i to jest wszystkiego przyczyna

 

że czyta się cicho powoli

człek chodzi nad brzegiem serducha

a wersy są wolne nie gonią

autorkę wciąż słuchasz i słuchasz

:)

 

Edytowane 15 Listopada 2024 przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[Duch7millenium]

@Kasia Koziorowska A ja zawsze myślałem, że ślepy nie może płakać.

[Leszczym]

@Kasia Koziorowska A ja z kolei widzę duży postęp w tych wierszach, bo z tomiku znam wcześniejsze, i zmiana jest przeogromna i dla mnie bardzo na plus...

[Łukasz Wiesław Jasiński]

I tak też można 

 

Łukasz Jasiński