Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Systemowo

Leszczym

Przez Leszczym
w Fraszki i miniatury poetyckie

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Leszczym

Leszczym

Opublikowano
Opublikowano

Był zdaje się antysystemowcem, co w największym skrócie oznaczało, że grał prosystemowo. A może już dajmy spokój tym paradoksom, choć one są de facto niemało interesujące. Wiem, wiem, myśl należałoby rozwinąć i ponad miarę uzasadnić, choćby po to by zbliżyć ją poglądom doktrynalnym. Notabene bardzo rozważnym i rozbudowanym. No ale ja wolę prozo wiersz, co powstał w kilka minut i można go gdzieś wrzucić w szybkie kilka małych minutek. No ale dziś mi się nie chce... A najlepsze że to zbieg przypadków wyrychtował mu takie buty. Może nawet je zapastował? Ot, takie glanc buty. No ale dajmy już spokój z tymi butami, bo przecież mówi się, że buty podobno najważniejsze nie są... Często tak mówią i najczęściej po butach oceniają, ale to temat na inny - również krnąbrny - wierszyk. 

 

Warszawa – Stegny, 21.10.2024r.

2
Leszczym

Leszczym

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Rafael Marius Rafał w antysystemowość naprawdę trzeba umieć. Ale to duża jest sztuka, bardzo duża. I w tym realu bez biegłego perfekt na blachę kompa tego na skalę robić się nie da. Więc co Ci zostaje? Cóż jakieś krnąbrne drobne przejawy sztuk wszelakich i tylko tyle :// 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      zaułek

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Christine   największym  super jest to, że jesteś :)   milion uśmiechów dla Ciebie :)
    • Proszalny
      Walter

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Przypadkiem znalazłem starą płytę ze zdjęciami sprzed ośmiu lat. Jedno z nich pokazuje naszą ziemię tuż po kupieniu – a więc pionierskie czasy. W miejscu, gdzie robiłem ogniska, są teraz grządki i kwietne tarasy mistrza. Teren zmienił się nie do poznania; ja także. Człowiek na fotografii wydaje się być kimś tak obcym, jak czas dzielący mnie od niego. Każdy dzień zmagań ze sobą przyniósł oczekiwany rezultat i czuję się pokonany. Mam miłość, dom, ogród i las – wszystko, co chciałem i na czym mi zależało. Kupony po zrealizowanych marzeniach spaliłem w piecu, by ogrzać dom i pustkę w sercu. Nie jestem już sobą, lecz kimś wymyślonym, stworzonym według wyobrażeń swoich i mistrza; jestem kimś stworzonym na obraz i podobieństwo naszych pragnień.   Jestem też głupcem, bo kiedy noc jest tak jasna jak ta dzisiejsza, kiedy światło księżyca odbija się na masce topielca, który na chwilę wyjrzał ze studni, to czuję niedosyt. Patrzę na siebie i zastanawiam się, gdzie podział się tamten człowiek. Na szczęście nie rozmieniłem go na drobne; mam rzeczy stałe i pewne, lecz nadal są to tylko rzeczy. Mnie już nie ma – tak samo ten dzisiejszy zniknie za kilka lat i pojawi się ktoś, kto nadal będzie się czuł niespełniony. Spełnienie jest przecież nudne, nie przynosi nic nowego, dlatego wciąż trzeba sobie stawiać nowe cele. Mam jednak coraz mniej sił i chęci. Poczucie sytości przeradza się w ból przejedzenia – nie istnienia, lecz właśnie przejedzenia.   Straciłem nie tylko siebie. Nie ma już ze mną mojej kochanej psicy ze zdjęcia, nie ma Synseia, dawnych radości i biedy. Gdy Synsei był mały, klepaliśmy taką biedę, że jedyną przyjemnością, na jaką mogłem sobie pozwolić, była paczka chrupek przy wypłacie. To dzisiaj nie do uwierzenia, ale tak było. A jednak byłem wtedy szczęśliwy. Bałem się każdego dnia i nie myślałem o jutrze, a jednak życie we mnie tętniło. Wiem, że to są kombatanckie opowieści i sam się ich brzydzę, jak każdego objawu słabości. Nigdy nie pozwalałem sobie na słabość – być może teraz przyszedł na nią właściwy czas. Nie mam już dokąd iść, nie mam nowych kierunków, jestem człowiekiem osiadłym. A przecież na początku chciałem być wędrowcem. Bez domu i bez przeszłości.  
    • Migrena
      dowód na nieistnienie

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Christine   Chrissy :)   jesteś najcudowniejszą komentatorką moich wierszy :)   i ja Cię bardzo za to lubię :)   dziękuję pięknie :)  
    • E.T.
      Alter

      Przez E.T. · Opublikowano

      @violetta gratuluję!
    • hehehehe
      Ociężały łażę i ... co?

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        O, ciężar opata porażę i ...co?  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...