Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Miałam siostrę. Małą trzpiotkę z piątej klasy. Aparatkę, agentkę, aniołka dla niektórych, dla nas- po prostu Anielę. Z dnia na dzień znikła z naszego życia. Zastąpiła ją Nel- zarozumiałe pannisko o artystycznych ambicjach zostania pisarką.

* * * *

- Mamo, mamciu- Aniela zdyszana zarzuca swe pulchne ramionka na szyi rodzicielki- Pióro. Potrzebuję pióra. Bo, wiesz, w przyszłości będę...
- Zgubiłaś to czerwone w kropki? A takie ładne było! Co się stało? Ukradziono je? Takie rzeczy przecież się zdarzają, wczoraj nawet w dzienniku mówiono o tym, więc kochanie nie przejmuj się. Jutro zaraz pójdę do twojej wychowawczyni i jakoś załatwimy tą sprawę. Bo chyba rozumiesz, że tego tak zostawić nie można...
- Tak, tak, ale to nie to- jednak udało jej się dojść do głosu. Licząc jak zawsze czas trwania słowotoku mamy nawet nie spodziewałam się, że można mieć tak dobry wynik- tylko 20 sekund!
- Więc co się takiego stało? Oj, dziecino, nie trzymaj mnie dłużej w niepewności. To takie niezdrowe, to rozdrażnienie. Wiem dobrze, bo pisało w takiej gazecie zdrowotnej. Mniejsza z tym. Może pękła stalówka? To się zdarza, wierz mi. Nie ma powodów do wstydu. Ja w swoim czasie łamałam średnio dziesięć rocznie, czym doprowadzałam świętej pamięci waszą babkę do szału. Łatwo więc można przyjąć , że to po mnie masz ten, hmm, talent...
- Nie- prosto, zwięźle i dobitnie
- Co nie? W geny drogie dziecko nie można wątpić. Chromosom ustawił się tak, a nie inaczej i masz przekichane. Nic nie poradzisz...
- Geny niech będą jakie są. Z moją stalówką wszystko w porządku. Jeszcze żadnej nie złamałam.
- Oj, nie chełp się tym tak. Prędzej czy później to nastąpi. I zapewniam cię- zapamiętasz ten moment na długo. Jeszcze dziś czasem śni mi się jak moja ukochana stalóweczka z trzaskiem upada na podłogę, a atrament leje się niczym krew z rany. Niewątpliwie będzie ci się to śniło- na geny nie ma rady. Pogódź się z tym córeczko. Prędzej czy później...
- Nie mam zamiaru łamać stalówek.
- Ja też tak mówiłam, ale geny są przecież silniejsze od naszej woli. W gwiazdach masz zapisane, że złamiesz- to w końcu złamiesz. Choćbyś nie wiem jak się starała.
- Dobrze, mamusiu, będę uważać. I modlić się będę. Ale tak może na wszelki wypadek załatwić sobie nowe pióro? No bo skoro już niedługo pewnie połamię to czerwone w kropki, to chyba warto...
- Oj, niewątpliwie, to logiczne myślenie też ci zostało przekazane w spadku- mamusia przytuliła Anielkę do siebie, po czym złożyła na jej policzku mokrego buziaka- Moja krew.
Wcale nie jestem zazdrosna o te dowody wielkiej sympatii. Anielka to Anielka. Nawet każąc mówić sobie Nel nie przestanie być moją chytrą siostra. Taaaa, ona to potrafi przemycić wszystko.
Chciała pióro? Będzie je miała. Czy nie tak stoi w gwiazdach?

* * * *
- Anielko, już kupiłam to nowe pióro! Anielko?- matka rozgląda się po pokoju. Nie widzi swej córki w kącie, więc wydziera się- Anielko!
- Ciii, mamo!- siostra konspiracyjnie przysuwa palec do ust- Poza tym nie Aniela tylko Nel.- może mam zwidy, ale moja ruchliwa mama nagle sztywnieje!
- Co...co to ma znaczyć? Anielko, bo...
- Nel. Nel, mamo, proszę.
- Ty chyba nie mówisz poważnie, słonko! Przecież myśmy cię Aniela wychrzcili. Masz chrzestną, spytaj jak zapomniałaś. I bez udziwnień. Bo to mnie przeraża, Anielko...
- Nel. Mówcie mi po prostu Nel.
Mama sztywnieje już cała. Razem z jej zawsze pobudzonymi kończynami sztywnieje nadpobudliwy język. Nie jest w stanie wyjąknąć ani słowo. Milczy! Ludzie, moja matka milczy!!!
Nie mogąc wydusić z siebie nic poza „sekta” i ‘panienko przenajświętsza ratuj!”, matka opuszcza pokój.
Przesadza z tym martwieniem się, ale ja też nie rozumiem. Patrzę na Anielę intensywnie, aż cała się rumieni.
- Na pewno wszystko w porządku? To tylko wymysł twojej chorej wyobraźni, a nie żadna sekta, prawda?
- Wypraszam sobie. Wpadłam, ale w szpony pisarstwa.
Jakże mogłabym zapomnieć. Trąbi o tym na okrągło. 25 godzin na dobę.
- To chyba równie niebezpieczne, nie sądzisz?
Trafiona zatopiona. Aniela zadziera nosa i obrażona wychodzi z pokoju. Wreszcie spokój. Teraz ja zaczynam działać.

* * * *

- Anielko, co tam...?
- Nel, pani Irenko- odpowiadam z półuśmiechem.
- Zaraz, chwileczkę. Przecież to jak nic Anielka. Nie usiłuj robić ze mnie ślepej- poprawia na nosie gruuube szkła. Może i niedowidzi, ale w tym wypadku się nie myli.
- Tak, to ja. Ale proszę mi mówić Nel. To mój pseudonim.
- No więc dobrze, Aniel...aniełeczku. Pamiętam, że chciałaś zostać kosmetyczką i wiesz co? Znalazłam ci praktykę! Pani Zosia z trzeciego skarży się na kurze łapki, o tu, pod oczami, więc...
- To już nieaktualne. Będę pisarką.
Pani Irenka wytrzeszcza oczy.
- Ależ to takie...płytkie! Wiesz ile zawodu sprawisz tym swojej matce? Zwierzała mi się jakie to plany z tobą wiąże. Była taka dumna! Liczyła, że na manicure i pedicure będzie mogła zaoszczędzić nawet 200 zł. miesięcznie! W dzisiejszych czasach, to naprawdę...
- Mama wie. Wszystko już postanowione.
- A ojciec? Co ojciec na ten szalony pomysł? A ty skarbie, co sądzisz o wygłupach twojej siostry?
Pani Irenka pyta, ale na odpowiedź nie czeka. Nie pozna mojego zdania.
- To tragedia rodzinna! Taki zawód! Powiedz tylko skąd taki pomysł?!
Jeszcze parę podobnych wykrzyknień i odchodzimy. Z ulga. Tylko, że to ostatnie pytanie nie daje mi spokoju- no właśnie, SKĄD wpadło jej do głowy to pisarstwo! Powtarzam pytanie ponownie.
- Nie powinnaś się dziwić. Nasi rodzice są przecież ludźmi słowa.
Doprawdy chce mi się wybuchnąć śmiechem. Matka ze słowotokiem i ojciec posługujący się półsłówkami. Ludzie słowa!
No tak, ale na geny nie ma rady.
Skoro chromosomy ułożyły się tak, a nie inaczej...

* * * *

- Gdzie wychodzisz?
- Idę szukać inspiracji.
- Na targ rybny?
Zbliżają się Święta. Ktoś przecież musi zamówić karpia. W tym roku to Anielka.
- A czy to ważne gdzie?
Rzeczywiści- to NIE jest ważne.

* * * *

- Czemu jeszcze nie śpisz?
- Tworzę.
Rozglądam się. Nie widzę kartki. Ani nowego pióra.
- Hmmm, interesujące masz te swoje sposoby na zapisywanie myśli.
Trzask. Pięść Anieli ląduje na stole. Jej, ale impulsywna!
- Czuję głód tworzenia, ale nie umiem pisać
Patrzę ze współczuciem.
- Przyzwyczaj się. Latorośle ludzi słowa tak mają.
- Nie kpij. To ciężka sprawa. To zżera.
Od środka, nieprawdaż? Ale nie mówię tego głośno. Kładę się. A lampka Nel wciąż się świeci. Do pierwszej.

* * * *
- Czego szukasz?
Milczenie. Nel grzebie nadal w półce.
- Czego, no powiedz!? Iskry bożej?
Aniela spogląda na mnie poważnie. Nieeeee, głupio wyszło. Żart nie na miejscu.
- Pióra. Pióra szukam.
Powoli, powoli zaczynam pojmować, że klamka zapadła. Moja siostra, moja mała Anielka...ona zostanie pisarką. Nawet z pustym zeszytem i tróją z polskiego. Może nie napisze niczego teraz, ani za rok. Może uda jej się to dopiero za pół wieku. Ale dopnie swego. Bo kto szuka- znajduje.
Ja już znalazłam- jej uśmiech, uśmiech mojej poważnej od niedawna siostry.
Szczerzy się do mnie i mówi ciepłym głosem.
- Ty też pomyśl o pisaniu. W końcu mamy te same geny. Masz taką samą szansę co ja.
Mina mi rzednie. Czyżby odkryła? Ona wie?
Zaglądam nerwowo do półki, pod podręcznik z chemii.
Jest. Dzięki Bogu jest.
Moje pióro leży nieporuszone.
Czeka.

Opublikowano

Polecam tradycyjnie Kesa, Buszujácy w zbozu, Chlopak rzeznika, Z szynka raz... Ta literatura jest z pozoru latwa, bo mowi o dziecinstwie, ale nic bardziej blednego. Ja mam swoj Sezon zielonych jablek i tez przerwalem, bo mi sie zdal denny nieco... Bez urazy, oczywiscie :)

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

Nie widzi swej córki w kącie -może zwykle tam właśnie przebywa, albo tam znajduje się jej miejsce, ale czytelnik o tym nie wie, a kąt kojarzy się z miejscem odbywania kary

Trąbi o tym na okrągło. 25 godzin na dobę -może lepiej poprzestać na: "na okrągło"

gruuube -może lepiej zastosować przymiotnik/?

Trzask. Pięść Anieli ląduje na stole -dlaczego trzask? przecież nic nie zostało złamane/?
/to tyle usłyszanych zgrzytów,
a może to moje ucho koślawe/

CAŁOŚ JEDNAK URZEKA, JEST JAK NOSTALGICZNA MELODIA PRZESZŁOŚCI, CIEPŁA Z LEKKĄ NUTKĄ GORZKICH ZAPYTAŃ W ODPOWIEDNIM TONIE, WYWAŻONYM BALANSEM DORASTAJĄCEJ JAŹNI, Z MŁODZIEŃCZĄ LEKKOŚCIĄ -WYWAŻONYMI DRZWIAMI ...
I OKNEM,
PEŁNYM WŁASNYCH MYŚLI I ...DRÓG
to jak prześwitujące spod woalu kształty
dostrzegam tu samo piękno, jeszcze subtelnie rysujące się cieniem przeszłości, ale pewność mam
bardzo ładnie, pięknie, BRAWO
/przepraszam, że wcześniej nic nie pisałam, ale nigdy nie mogłam dotrzeć do końca, to tylko i wyłącznie moja wina/

pozdrawiam ciepło

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • CZARNE ŚWIATŁO

       

      Michał spojrzał na tablicę informacyjną przed największym centrum handlowym w jego mieście.

      Miejsc parkingowych 450

      Miejsc wolnych 0.

      Idą święta!

       

      Michał z ławki ustawionej przy wejściu patrzył na tłum klientów centrum osiągający  stan wrzenia. Pełen wózek - to chwila poczucia spełnienia.

      Bo być to kupić!

       

      W te święta rodzina wyznaczyła ich spotykanie w jego domu. Tak będzie też brat z jego bliskimi. Michał rozmawiał z nim o nadchodzących świętach. Brat wspomniał, że bardzo wiele zmieniło się w jego rodzinie od poprzednich świąt. Mówił o braku porozumienia ze swoim najmłodszym synem.

       

      Michał trzyma w dłoniach kupiony w centrum 1000 elementowy zestaw puzzli. Jest to dla niego najważniejszy tegoroczny jego zakup świąteczny.

       

      Przyszedł je tu kupić po tym, gdy wczoraj przypomniał sobie już odległy czasem obraz, kiedy patrzył na swoją żonę i ich córki bawiące się latem na nadmorskiej plaży. Budowały wtedy zamek z piasku. Obok piaskowego zamku usypały wysoki kopczyk ze znalezionych tu kamyków. Zamek stał u podnóża wielkiej góry. Popatrzył wtedy na usypany przez dziewczynki kopiec kamyków. Były tam kamyki jasne i ciemne.

       

      Na wspomnienie rozmowy z bratem, powróciła do niego tamta myśl:

      Czy można podzielić ten kopiec kamyków na dwa kopce? W jednym miałyby być tylko te jasne a w drugim tylko te ciemne. Pytanie śmieszne. Oczywiście, że tak. Ale jest jeden warunek, że zaprzęgniemy do tego materię i myśl. Myśl może mieć różną postać. Może to być myśl córeczek bawiących się kamyczkami albo myśl mechaniczna, zaprogramowana w czujniku, który potrafi rozpoznać jasny lub ciemny przedmiot i zaprogramowanego, sprzężonego z nim manipulatora, który chwyci i przeniesie kamyk na właściwe miejsce. Jest to myśl mechaniczna będąca jednak owocem myśli człowieka inżyniera, konstruktora robota.

       

      A czy zadanie to można wykonać wykorzystując wszystko, co jest dostępne poza myślą? Wykorzystując na to dowolną ilość czasu, dowolną ilość i postać energii czy zmiany takich parametrów jak ciśnienie, temperatura, wilgotność i temu podobne.

       

      Tamtego dnia snuł dalej swoje rozważania.

      A teraz masz stworzyć strukturę DNA – nośnik informacji genetycznej organizmów żywych. Czy zadanie to można wykonać wykorzystując wszystko, co jest dostępne poza myślą?

       

       Michał zamierza zadać takie pytania swojemu bratankowi, studentowi renomowanej uczelni.

      Planuje tą właśnie kwestię uczynić zasadniczą osią ich świątecznego dyskursu. Dla niego samego, jego osobiste przekonania w tej kwestii, stanowią fundament jego światopoglądu.

       

      Z informacji przekazanych przez brata wie, że codzienne drogi jego syna nie wiodą go już do kościoła, dołączył do wyznawców teorii o nie istnieniu Boga, wyznawców bankructwa wiary i głosicieli potrzeby wyzwolenia się z jej pęt.

       

      Zestaw puzzli jest Michałowi niezbędny ku temu, by bratankowi pokazać przez porównanie z czymś, czego poziom trudności jest sobie w stanie wyimaginować, poziomu złożoności, jaką niósł w sobie proces powstawania na naszej planecie pierwszych struktur DNA – nośników informacji genetycznej organizmów żywych.  Zestaw puzzli jest mu potrzebny po to, by pomóc bratankowi odpowiedzieć na pytanie, czy zadanie ich ułożenia można wykonać przy wykorzystaniu wszystkiego, co jest dostępne, za wyjątkiem myśli? Tak w zamyśle Michała puzzle mają wspomóc wyobraźnię jego bratanka.

       

      Michał wie, że nie musi objaśniać mu różnicy w poziomach skomplikowania pomiędzy tworzeniem struktury DNA – nośnika informacji genetycznej
      a ułożeniem 1000 elementowych puzzli. Michał wymyślił, jak go zapytać o szansę ułożenia puzzli bez wsparcia  ze strony procesu myślenia.

       

      Michał położy je przed bratankiem, poprosi o ułożenie ich a potem wyłączy światło w pokoju. Bratanek ma to wykonać w całkowitej ciemności. W podobnych realiach prawdopodobieństwa zapewne mogły powstawać kiedyś pierwsze struktury DNA, przy uczynionym założeniu o ich powstawaniu bez udziału myśli stwórczej.

       

      Michał patrząc na nie podlegające zasadom zdrowego rozsądku reguły zachowania przedświątecznego tłumu, problemy brata z jego synem, a także zjawiska społeczne, których doświadczał w ostatnim okresie, nabiera przekonania, iż świat jest spowity w strumieniach czarnego światła.

       

      W strumieniach tego fałszywego światła , to co przez wieki było czarnym dziś staje się białym.

       

      Jego optymizmu nie budują oferowane z regałów galerii najnowszej generacji 50 calowe ekrany czarnego światła.

       

      Czeka nas jeszcze finał. A w nim dotrą do nas rachunki latarników czarnego światła, wystawione za chwile iluzji, które nieuchronnie prowadzą nas ku zgubie – pomyślał Michał.

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @DawidMotyka Super  Nie wiem dlaczego nie lubimy pokoju i wybieramy Hitlera, Putina i innych...   Pozdrawiam serdecznie  Miłego dnia  ... gdyby tak ktoś  zwyczajnie przytulił  uśmiechnął się  bez powodu  kotu otworzył  drzwi na wybieg    wojna szukająca łupu by posmutniała    pomyślała  lepiej rozruby szukać  w innym wymiarze nie na ziemi  ...  
    • A Maja jeno z siksą! woła i białowąs. Kiszone jaja ma
    • CZARNE ŚWIATŁO   Michał spojrzał na tablicę informacyjną przed największym centrum handlowym w jego mieście. Miejsc parkingowych 450 Miejsc wolnych 0. Idą święta!   Michał z ławki ustawionej przy wejściu patrzył na tłum klientów centrum osiągający  stan wrzenia. Pełen wózek - to chwila poczucia spełnienia. Bo być to kupić!   W te święta rodzina wyznaczyła ich spotykanie w jego domu. Tak będzie też brat z jego bliskimi. Michał rozmawiał z nim o nadchodzących świętach. Brat wspomniał, że bardzo wiele zmieniło się w jego rodzinie od poprzednich świąt. Mówił o braku porozumienia ze swoim najmłodszym synem.   Michał trzyma w dłoniach kupiony w centrum 1000 elementowy zestaw puzzli. Jest to dla niego najważniejszy tegoroczny jego zakup świąteczny.   Przyszedł je tu kupić po tym, gdy wczoraj przypomniał sobie już odległy czasem obraz, kiedy patrzył na swoją żonę i ich córki bawiące się latem na nadmorskiej plaży. Budowały wtedy zamek z piasku. Obok piaskowego zamku usypały wysoki kopczyk ze znalezionych tu kamyków. Zamek stał u podnóża wielkiej góry. Popatrzył wtedy na usypany przez dziewczynki kopiec kamyków. Były tam kamyki jasne i ciemne.   Na wspomnienie rozmowy z bratem, powróciła do niego tamta myśl: Czy można podzielić ten kopiec kamyków na dwa kopce? W jednym miałyby być tylko te jasne a w drugim tylko te ciemne. Pytanie śmieszne. Oczywiście, że tak. Ale jest jeden warunek, że zaprzęgniemy do tego materię i myśl. Myśl może mieć różną postać. Może to być myśl córeczek bawiących się kamyczkami albo myśl mechaniczna, zaprogramowana w czujniku, który potrafi rozpoznać jasny lub ciemny przedmiot i zaprogramowanego, sprzężonego z nim manipulatora, który chwyci i przeniesie kamyk na właściwe miejsce. Jest to myśl mechaniczna będąca jednak owocem myśli człowieka inżyniera, konstruktora robota.   A czy zadanie to można wykonać wykorzystując wszystko, co jest dostępne poza myślą? Wykorzystując na to dowolną ilość czasu, dowolną ilość i postać energii czy zmiany takich parametrów jak ciśnienie, temperatura, wilgotność i temu podobne.   Tamtego dnia snuł dalej swoje rozważania. A teraz masz stworzyć strukturę DNA – nośnik informacji genetycznej organizmów żywych. Czy zadanie to można wykonać wykorzystując wszystko, co jest dostępne poza myślą?    Michał zamierza zadać takie pytania swojemu bratankowi, studentowi renomowanej uczelni. Planuje tą właśnie kwestię uczynić zasadniczą osią ich świątecznego dyskursu. Dla niego samego, jego osobiste przekonania w tej kwestii, stanowią fundament jego światopoglądu.   Z informacji przekazanych przez brata wie, że codzienne drogi jego syna nie wiodą go już do kościoła, dołączył do wyznawców teorii o nie istnieniu Boga, wyznawców bankructwa wiary i głosicieli potrzeby wyzwolenia się z jej pęt.   Zestaw puzzli jest Michałowi niezbędny ku temu, by bratankowi pokazać przez porównanie z czymś, czego poziom trudności jest sobie w stanie wyimaginować, poziomu złożoności, jaką niósł w sobie proces powstawania na naszej planecie pierwszych struktur DNA – nośników informacji genetycznej organizmów żywych.  Zestaw puzzli jest mu potrzebny po to, by pomóc bratankowi odpowiedzieć na pytanie, czy zadanie ich ułożenia można wykonać przy wykorzystaniu wszystkiego, co jest dostępne, za wyjątkiem myśli? Tak w zamyśle Michała puzzle mają wspomóc wyobraźnię jego bratanka.   Michał wie, że nie musi objaśniać mu różnicy w poziomach skomplikowania pomiędzy tworzeniem struktury DNA – nośnika informacji genetycznej a ułożeniem 1000 elementowych puzzli. Michał wymyślił, jak go zapytać o szansę ułożenia puzzli bez wsparcia  ze strony procesu myślenia.   Michał położy je przed bratankiem, poprosi o ułożenie ich a potem wyłączy światło w pokoju. Bratanek ma to wykonać w całkowitej ciemności. W podobnych realiach prawdopodobieństwa zapewne mogły powstawać kiedyś pierwsze struktury DNA, przy uczynionym założeniu o ich powstawaniu bez udziału myśli stwórczej.   Michał patrząc na nie podlegające zasadom zdrowego rozsądku reguły zachowania przedświątecznego tłumu, problemy brata z jego synem, a także zjawiska społeczne, których doświadczał w ostatnim okresie, nabiera przekonania, iż świat jest spowity w strumieniach czarnego światła.   W strumieniach tego fałszywego światła , to co przez wieki było czarnym dziś staje się białym.   Jego optymizmu nie budują oferowane z regałów galerii najnowszej generacji 50 calowe ekrany czarnego światła.   Czeka nas jeszcze finał. A w nim dotrą do nas rachunki latarników czarnego światła, wystawione za chwile iluzji, które nieuchronnie prowadzą nas ku zgubie – pomyślał Michał.  
    • @Annie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Annie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...