Ojciec Goriot

[tomass77]

Moja miłość do ciebie 

Jest jak całun życia 

A niespełnione twoje sny 

Są dla mnie Golgotą

 

Moje serce pęka 

Z troski o ciebie 

O twój przyszły los 

W myślach widzę twoją śmierć 

Swojej już nie widzę 

 

Mnie już nie będzie 

Mam nadzieję 

Ale czuję ją 

Widzę ją przez życia 

Soczewkę 

 

W marzeniach jesteś nieśmiertelny 

Czy chciałbyś nigdy nie umrzeć 

Puste pragnienie 

 

Jesteś przyszłością, niewiadomą 

Dzieckiem w kołysce 

Klepanym w pupę 

Niemowlęciem 

 

Oddałbym ci wszystko 

Mój skarbie, mój aniele

Ja paproch na arrasie Sindbada 

 

[Marek.zak1]

Dobrze oddałeś klimat książki. Jako nastolatek oglądałem w teatrze telewizji  przedstawienie oparte na książce i było jedno z tych, które zrobiło na mnie duże wrażenie i do dziś pamiętam, a jako ojciec wiem, że umiar jest potrzebny wszędzie, także w pomocy własnym dzieciom. Pozdrawiam. 

[tomass77]

@Marek.zak1 Dziękuję, ja też byłem i jestem pod dużym wrażeniem tej książki. Polecam „Oddział chorych na raka” Sołżenicyna. On tak wspaniale pisze, niesamowicie, a mało kto go czyta. To taki Marek Hłasko Związku Radzieckiego. A ja uważam, że Rosji. Niedługo napiszę o Kostogłotowie. 
 

pozd

 

T.

[Marek.zak1]

@tomass77 Oddział chorych czytałem jeszcze za komuny, z II obiegu. Bardzo ponura, niesamowita książka.  Pozdrawiam.