Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

kant świadomości

Aneta Paradysz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Aneta Paradysz

Aneta Paradysz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano


rozpisali mnie w okrąg chociaż sama
nie wiedziałam jeszcze jak to jest
być w punkcie

sztywno na tarczy leżę zgięta wpół
zapis sznurowaty na przegubach jaźni
trochę mnie męczy

przyznam - głośniej już kreślić
nie potrafię

tarcie też boli

głucho mi jakoś i chudnę

zapisałam się płasko na cień
na wodę

wystarczy

[sub]Tekst był edytowany przez Aneta Paradysz dnia 25-07-2004 20:45.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez Aneta Paradysz dnia 25-07-2004 20:47.[/sub]
Dotyk

Dotyk

Opublikowano
Opublikowano

przyznam - głośniej już kreślić
nie potrafię

tarcie też boli

głucho mi jakoś i chudnę

zapisałam się płasko na cień
na wodę

wystarczy
...choć wiem Aneto, że kiedy wejdę w Twój wiersz - to będzie mnie bolał, lezę zawsze jak ćma do światła.
Bo jest w tych słowach blask, który aż oślepie na moment, ale kiedy się otwiera oczy - kiedy ja je otwieram - to wiem, że bolec musiało.

Tekst nadzwyczajny.

ściskam (do bólu aż trochę zatrzeszczysz):)) - Mirka
[sub]Tekst był edytowany przez Dotyk dnia 27-09-2003 12:11.[/sub]

winna--czerwień

winna--czerwień

Opublikowano
Opublikowano

Genialne, po prostu. Dziękuję Ci, że na świecie są jeszcze takie wiersze. Czekam ze znieciepliwieniem przedszkolaka na kolejne.
3maj się, pozdrawiam jesiennie
Evelina
[sub]Tekst był edytowany przez winna--czerwień dnia 27-09-2003 12:41.[/sub]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 62. Maski i duchy

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Narracje bohaterek były dla mnie w sposób zrozumiały trudniejsze do napisania. Ale będą sie pojawiać w dalszej części poematu.     Słuchaj mych szeptów. To echo zmarłych woła. Nie budź mnie teraz.   Pozdrawiam
    • Lapislazuli
      "Kaktus"

      Przez Lapislazuli · Opublikowano

      Kaktus jak każda roślina też może umrzeć od zaniedbania Zapomniany odłożony odrzucony   Listek po listku odpada ziemia wysycha powoli traci swą barwę i urok   Myślisz, że da sobie radę w końcu taki jest silny może wszystko wytrzymać   Aż w końcu umiera całkiem przez ciągłe odkładanie najprostszych potrzeb nawet
    • Leszek Piotr Laskowski
      Zacisze ciszy.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      "Zacisze ciszy"   Uwielbiam ciszę i każdą z nich słyszę. „Ciszy się nie słyszy” – ktoś powie – „oprzytomnij!” A śpiew ptaków, który ciszę kołysze? Jak się niesie w cichej, pełnej symfonii.   Z wszystkich cisz najczulsza jest wieczorna, gdy zmierzch nadchodzi i dzień do snu się układa. Cichość dnia staje się wtedy pokorna i wolniutko w ciszę nocną zapada.   Ciszę gwiazd błyskotliwych słyszę, jak w czerni snuje się, cicho szumiąc. Tę tak daleką słyszę – czarną ciszę, w otchłani kosmosu jej nasłuchując.   Najbrzydszą ciszę wojen i głodu słyszę, i myśli tych, którzy głusi są z wyboru. Strach dzieci i myśli zbrodniarzy w pysze – wszystkich słyszę, tych ludzi bez honoru.   Własnej zadumy ciszę również słyszę, wpatrzony w sufit krajobrazu wyobraźni. Napływ przeszłości mózgiem mi kołysze, ciszą wspomnień podstarzałej już jaźni.   Lecz najgłębszą ciszę słyszę wtedy, gdy w sobie samym odnajduję tę ciszę. W niej milknie – ból, troska i ludzkie biedy, i pozostaje tylko – dobroci zacisze.   Leszek Piotr Laskowski. 
    • Marek.zak1
      SZTAUDYNGER

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Zgadza się, ale klimat podobny:). 
    • Posem
      23#

      Przez Posem · Opublikowano

      Czasem patrzę na ekran i słyszę że droga do nawrócenia jest trudna   wiem coś o tym   bywałem swego czasu w knajpie i z dna szklanki wyrastałem  na porządnego człowieka   z moich dni wróżyłem koniec jak nieraz nagłe załamanie pogody   prosiłem o więcej radości gdy nie było słońca   i żyło mi się dobrze dopóki nie przyszła burza i nie wyrwała mnie  z mojej gleby   teraz tułam się bez celu w ciemności w której każdego dnia mam coś do zrobienia   i gdzie zegar tyka a ja nie mam nic na swoją obronę.   

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...