pożegnanie z J.

[Gosia Star]

osłonięta tęsknotą
z naszyjnikiem łez
nawleczonych na nić wspomnień
przystępuję do Ciebie jak do Komunii
spraw bym o sobie zapomniała
..........................................
a kiedy będziesz mnie ubierał
załóż mi suknię Wiary
we włosy wepnij kwiaty Miłościi
pożegnaj słowami Nadzieji
.........................................
potem pozwól odejść
abym mogła stać się kimś innym

[Paulettta]

. wiersz jest super, ale nie rozumiem jednej rzeczy. Skoro ktos cie ubiera , zakąłda ci suknie wiary, wpina kwiaty, to ty przeciez już jesteś inna a nie jak piszesz w ostatnim wersie, ze dopiero bedizesz. Moze sie mylę, dzis wolniej myślę, mam dużo wrażeń:)

[Mirosław_Serocki]

Błędy (proszę nie tłumaczyć dysleksją) niewybaczalne, treść jakich wiele, ubogie słownictwo, straszna metaforyka itd.
Nie tędy droga do poezji. Nawet tej amatorskiej.

[Vera_Ikon]

Brak mi w tym wszystkim pomysłu i głębi.
Nie lubię także szastania symbolami... Córki Św. Zofii zostawmy w spokoju, bo sztuką jest użyć ich imion w sposób niebanalny.
Przegadany.
Może jeszcze raz, od nowa?
pozdr

[Samo zło]

oj...to takie za duże NIC, mam nadzieję, że zrozumiesz, bo ja w przeciwieństwie do ciebie nie lubię nadużywać słów...jedyne co można ocalić od zapomnienia (pozdrowiena ślę do nieba dla pana Gałczyńskiego;)) to "
przystępuję do Ciebie jak do Komunii"- reszta do kitu...serdeczności- Samo zło

[Gosia Star]

Nie będę bronić metaforyki, wierszyk powstał jakiś czas temu (gdy miałam "naście" a nie "dzieści" lat),nie zmianiam go bo mam do niego stosunek sentymentalny, a może warto by było....
Pauletto, dzięki za dobre słowo od Ciebie.
gosia