Pieśń brzozy

[aniat.]

 

A gdyby tak brzozą wrosnąć w ziemię,

gdzieś na rozstaju drogi.

oddać rumieniec za biel chropowatą,

za smukłe korzenie - nogi.

 

Poddać się wiatrom co wytargają,

szarpną zieloną koronę.

zatańczyć z nimi w szalonym rytmie

chyląc się w każdą stronę.

 

Swym cieniem długim utulić błogo

wszystkich zmęczonych drogą.

Wyszeptać im w ucho pieśń prawdziwą,

że oni też tak mogą.

 

Że mogą białą brzozą wrosnąć,

korzeniem sięgnąć ziemi.

Zastygnąć na chwilę pod błękitem,

a resztę w ciszę zmienić.

[Amber]

@aniat. Piękny wiersz porywa i uspokaja w tym samym czasie. Pozdrawiam.

[aniat.]

@Amber dziękuję za komentarz, miło mi

[Jacek_Suchowicz]

jeśli już wrastać to może dębem

i raczej z boku drogi

by żaden dureń w szalonym pędzie

nawet nie złamał nogi

 

w pełnym skupieniu wieść skromny żywot

wokół tuląc żołędzie

z słońcem prowadzić dysputę miłą

z księdzem iść po kolędzie

 

...

:)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - podoba się  - 

                                           Pzdr.serdecznie.

[corival]

@aniat. Mój klimat, więc zerknęłam. Całkiem miło zabrzmiało. Pozdrawiam :)

[aniat.]

@Dagmara Gądek Dziękuję za komentarz. Bardzo mi miło.

[Ilona Rutkowska]

@aniat.

"Zastygnąć na chwilę pod błękitem,

a resztę w ciszę zmienić."

Gdyby się dało, ech...;) 

Pięknie:)

 

pozdrawiam

IR

 

 

[MIROSŁAW C.]

@aniat.

 

"zastygłem w bezruchu

i nie zauważyłem 

kiedy ptaki

zbudowały sobie na mnie gniazda" 

 

Pozdrawiam. 

[aniat.]

@MIROSŁAW C. Och jak pięknie…. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Ilona Rutkowska Ja czasami tak robię, ale coraz mniej miejsca, coraz mniej czasu….. Dziękuję za komentarz.