Oddaję ci życie

[Kasia Koziorowska]

Odszukałam pośród szemrzących dróg

tę jedyną, która zaprowadziła mnie

do twojej epoki.

Odnalazłam taki bezczas, z jakim nie warto

witać jesieni, kołysać się

wraz z wiosennym powiewem.

 

W końcu przytrafiła mi się miłość -

inkrustowana najlepszymi łzami,

udekorowana światłem, które nie boi się

własnego cienia.

 

Poczułam na napiętej skórze

twój nowo narodzony świt, poczułam myśli,

niedawno poczęte, otulone miękkimi mgłami.

 

Moje rozkwitające dłonie

balansują na granicy ciała i nieba,

wkradają się pod grubą warstwę nocy,

niespokojną i bardzo dosadną.

Twoja melancholia twierdzi

zbyt wiele; oddaję ci bez zastanowienia życie,

aby należało również do ciebie.

 

Wiem, powróci dzień - zimny i mokry,

ale tylko po drugiej stronie snu.

Ja wciąż jestem tu - odurzona

twoją niecierpliwością, sentymentem,

który pragnę dla ciebie uwiecznić.

 

Mój drogi, nie szukaj niewłaściwych

dachów dla bujnego serca; nie szukaj łez,

bowiem odeszły o przesądzonej porze.

 

Zatrzaśnij serdecznie drzwi,

otwórz na oścież swą cielesność.

Popłynie w nas tęsknota, samotne słońce,

którego się nie wstydzę.

[Wędrowiec.1984]

@Kasia Koziorowska Twoje wiersze są bardzo równe i posiadają taką fajną kojącą aurę. Nie wiem z czego to wynika. Podobnie mam z utworami Eweliny. Bardzo to lubię.

[MIROSŁAW C.]

@Kasia Koziorowska

Jak w komentarzu wyżej, to się czyta... 

Pozdrawiam. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - wiersz z wyższej półki - wart przeczytania - 

                                                                                                Pzdr.zadowoleniem.

                                                             

[poezja.tanczy]

@Kasia Koziorowska

Bo dla słońca, to te pokazania

Bo bez końca, te kolejne wyznania

 

Pięknie piszesz!

 

Pozdrawiam miło,

M.

[Ewelina]

@Kasia Koziorowska cudny! 

Pozdrawiam:)