Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ma`am, anyone will offer their seat to you. 女士，每個人都會給你讓座。Proszę pani, każdy ustąpi pani miejsca.

Andrew Alexandre Owie

Przez Andrew Alexandre Owie
w Zabawy

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Andrew Alexandre Owie

Andrew Alexandre Owie

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

@violetta Proszę wybaczyć, droga pani, że nie odpowiedziałem od razu. Okno dla zapisi tekstu nie otworzyło się. Prawdopodobnie chwilowa usterka techniczna. Ale można było zamieścić zdjęcia. Dlatego komunikowałem się ze wszystkimi i z panią osobiście za pomocą obrazów. A na tych zdjęciach są bohaterowie mojego ulubionego serialu telewizyjnego z Danii, Badehotellet (Hotel nad morzem). Jeśli pani nie widziała to polecam. W tej serii nie ma nic poza relacjami, a jednak wciąga i nie chce się rozstawać z jej bohaterami. Ach, jak bardzo chciałbym być wśród nich, być jednym z nich. W serialu jest dużo światła, morze, lato, wydmy. Absolutne minimum potrzebne do szczęścia.

 

 

Edytowane przez Andrew Alexandre Owie (wyświetl historię edycji)
Andrew Alexandre Owie

Andrew Alexandre Owie

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

"Ma`am, anyone will offer their seat to you. Proszę pani, każdy ustąpi pani miejsca".

 

This is a rare genre of single-line poem, as capacious as a capacitor, polysemous and ambiguous. To rzadki gatunek wiersza jednowierszowego, pojemnego jak kondensator, polisemicznego i dwuznacznego.

 

 

 

 

 

Edytowane przez Andrew Alexandre Owie (wyświetl historię edycji)
  • Andrew Alexandre Owie zmienił(a) tytuł na Ma`am, anyone will offer their seat to you. 女士，每個人都會給你讓座。Proszę pani, każdy ustąpi pani miejsca.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • orkan11
      Gdy

      Przez orkan11 · Opublikowano

      Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • Poet Ka
      W Weronie...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Marek.zak1
      Ministerstwo Dziwnych Kroków

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Poezja to życie
      Początek końca

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Mikerreq
      Bilans

      Przez Mikerreq · Opublikowano

      Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...