bez tytułu

[Vanaheim]

Wszystko stało się tak dziwnie
Słowa wyleciały oknem
Chciałem je złapać
Ale ty powiedziałaś że mają przecież spadochron
No i jeszcze trawa jest miękka
A beton sprężysty

Księżyc śmiał się ze mnie
Morderca, a ja przecież nie chciałem
Tłumaczyłem że to tylko kolejne błahostki
Żadne piękne słowa, piękne myśli
Wyrzucone w błoto
I to nawet bez szczególnego okrucieństwa
Korektor wisiał spokojnie na swoim miejscu
Nad kominkiem
Ty też nie chciałaś mnie słuchać

Dzisiaj żarówka się przepaliła
I powietrze takie szare
Trochę ciężkie od westchnień
Pamiętam jak nasze oddechy też wyleciały przez okno
Z wiosna kulącą się ku zachodowi
Skazane na dożywotne spadanie

[Espena_Sway]

Całkiem ciekawy wiersz na temat cierpienia. Bardzo podoba mi się pierwsza zwrotka, naprawdę fascynująca. Pozdrawiam gorąco Espena Sway

[Samo zło]

eh, więc tak; mniej słów, więcej pracy. to trzeba przemyśleć, a nie rzucać sobie frazami, jak pomidorem w jurora pewnego programu.
"I powietrze takie szare"- na początku, przez nieuwage, przeczytałam " powietrze takie szczere" i przyznam, że ta wersja mi się bardziej podobała;). nie mowię, że to nie ma sensu, ale marna puenta mi się nasuwa po przeczytaniu