Monument

[Hieronim Berbelek]

Monument


Kroczyłem rozległymi holami prastarego monumentu
niosąc na steranych barkach ciężar ciszy
tak trudnej do udźwignięcia - bo brzemiennej
w samotnosć

Przytłaczał mnie chłód tych ścian pustych
,posadzek jęczących echem mych
ubłoconych stóp
lecz kroczyłem nadal ,głuchy na ten wstyd

Toporne płaskorzeźby łypały w moją stronę
matowymi oczyma , pomrukując bezgłośnie
kręcąc z dezaprobatą nieruchomymi łbami
ja, kroczyłem nadal ,głuchy na ten wstyd

Aż wyrosła przede mną brama mosiężna
dumna i uparta
tak nienawistna i nieosiągalna w swej trwałośći
chciałem kroczyć dalej lecz brama
upokarzała mnie , lekceważyła

Naparłem więc na nią swym wiotkim ciałem
aż zaskomlały zawiasy
pękły zatrzaski

Wtedy padłem na kolana i śmiałem się głośno
Śmiałem się do tych ścian pustych,
do tych posadzek i płaskorzeźb
i do tej bramy , która
choć dumna i uparta
stała teraz pokonana- otwarta

[Espena_Sway]

bardzo interesujący wiersz, napisany w ciekawy sposób :-)