Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Połowy zwykle są dwie. 

Tutaj jeszcze zastanowiłabym się nad tym zdaniem.

 

To mi się najbardziej spodobało ;-) (czyli jednak z pewnym podziałem, chyba przy niektórych jednak bym została  ;-))

Z marzeniami to zawsze ostrożnie, bo mogą się spełnić.

 

 

 

Pozdrawiam serdecznie :-)

Opublikowano

@Wiesław J.K.

Tak. Czynniki są różne. Świat zaskakuje. Co nie zmienia faktu, że możemy sobą pokazywać tą bardziej pozytywną stroną. 

 

@agfka

Masz rację co do połówek, podobnie jak z marzeniami. Oby się spełniały, albo przynajmniej w sercu zostały :)

 

@MIROSŁAW C.

Mądrze znać mądre słowa

 

@Waldemar_Talar_Talar

Tak, Rolek pomógł

Dzięki za czytanie

 

@Rolek

Dzięki, że jesteś. Miło widzieć ludzi, których twórczość cenię

 

@iwonaroma

Bo po co się smucić!? :)

 

@jan_komułzykant

Chruszczow koszulę zapina

I mówi: "Myślenie to nie moja wina" 

:)

 

@viola arvensis

Ani naiwności, ani doświadczenia nam nie odbiorą! :)

 

@violetta

Bo bez uśmiechu, miłość tylko się krzywi :)

 

@ja_wochen @Leszczym @Łukasz Jasiński @Monia

 

Dzięki Wam wielkie, że Wam się chce

Pozdrowienia miłe dla Wszystkich,

M.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Każdego ranka, wsypuje karmę do glinianej miseczki i rozmawia z kotem, jak z przyjacielem, który nie przerywa i rozumie. Oboje wiedzą, czym jest porzucenie. Nazwała go Leon - po tamtym filmie, w którym dziecko i milczący "drapieżnik" leczyli swoje rany, splatając dwie samotności. Kot Leon je spokojnie, jakby wiedział, że są wyznania, którym lepiej pozwolić wybrzmieć do końca. - Myślisz, że można tęsknić za kimś, kto już dawno nie tęskni za tobą? - pyta Leona, parząc kawę. - Wiesz - wzdycha - może nie brak mi jego, tylko tamtej kobiety, która przy nim wierzyła, że wszystko jeszcze przed nią, a teraz rozmawia z ciszą o kocich oczach. Leon odprowadza ją do drzwi, niosąc ogon wysoko. Kiedy zamyka mieszkanie, przez chwilę ma wrażenie, że zostawia za nimi jedyne stworzenie, któremu jeszcze jest potrzebna. Na klatce schodowej słowa zwykle mijają się z ludźmi. Ale jak zawsze rzuca ciche: - Dzień dobry. - Dzień dobry -usłyszała.   Schodzi jeszcze kilka stopni. Zatrzymuje się. Przez krótką chwilę myśli, że samotność nauczyła się mówić.  
    • @Simon Tracy   Fajnie, że dopowiedziałeś ten zamysł. Cytat z Nietzschego działa tu bardziej jako iskra do własnej refleksji. Czytałam Nietzschego, a on  nie obawiał się, że ludzie zdziczeją bez boskiej opieki, tylko że staną się mierni - że zabraknie im odwagi, by stworzyć własne wartości po utracie starych. Twój wiersz idzie bardziej w stronę tradycyjnej troski o upadek moralny niż w stronę tej nietzscheańskiej pustki i wyzwania. To ciekawe przesunięcie - znalazłeś własny kierunek.   Pozdrawiam. 
    • @Sylwester_Lasota   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)
    • @Radosław   Rozumiem :) 
    • @Bożena De-Tre Dziękuję za przeczytanie i za szczerą opinię. Nie uraziłaś mnie — wręcz przeciwnie. Cieszę się, że sam motyw wydał Ci się ciekawy. Piszę trochę obrazami i skojarzeniami, więc czasem bardziej idę za emocją niż prostą linią myśli, ale właśnie dlatego takie uwagi są dla mnie cenne. Może faktycznie warto jeszcze powalczyć o większą płynność. Pozdrawiam i dzięki za zatrzymanie się przy tekście:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...