Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wspomnienia nie muszą boleć

mogą być lekiem na to co było

nie muszą być tylko cieniem

który nie wie co chce

 

Mogą być milsze niż ciepły wiatr

pomagają zrozumieć życia trud

którym horyzont częstuje

 

Wspomnienia nie muszą boleć

mogą przypominać drogę

która zacne zamiary ma

nie czeka na smutek i żal

 

Mogą być nadzieją która

umie się uśmiechać tak

jak wesołego dziecka twarz

 

Tak moi drodzy wspomnienie

to nie kara to coś czemu

warto zaufać nawet gdy

obok trudne drzwi

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam - wiem że bywają trudne wspomnienia  - dlatego wiersz mówi o tych miłych 

               których każdemu życzę - 

                                                                Pzdr.

             

              

Opublikowano

nie bardzo rozumiem ten tekst, być może dlatego że nie miałam żadnych traum, ani nie jestem osobą depresyjną, rozpamiętującą, cofającą się, każdy z nas ma jakieś bolesne doświadczenia, bo życie nie jest usłane różami, ale żeby aż tak dramatyzować:P

 

a tak na jeszcze bardziej poważnie, nie spotkała mnie w życiu śmierć dziecka, własnego dziecka to jedyna sytuacja, która mogłaby mnie złamać, a tak, to cycki do góry, i do przodu :P

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Faktycznie. Mało wiesz. Zaakceptuj fakt, że życie bywa dużo gorsze niż może Ci się wydawać.

Więc mało Cię spotkało. Zapewniam Cię jednak, że to dopiero początek podróży. Nie liczę , że cokolwiek zrozumiesz, ale że po prostu się przymkniesz.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wierzyć jeszcze, że grają ludzie.  Pzdr.
    • Te dni, które jak serca nieruchome w pierś gniotą, są tylko nocą i tęsknotą, i ziemią, która uśmierca.   Te sny, które na skroni ciążą jak zakrzepy krwi, to cierń wkłuty w powieki, ból zdjętych z krzyża dłoni.   A my z prochów urodzeni na kilka oddechów, na sen, na kilka nocy, na dzień, na profil cmentarnych kamieni.
    • @Radosław dziękuję!  @Rafael Marius dziękuję! @Myszolak dziękuję!  @iwonaroma dziękuję! @APM dziękuję! @Łukasz Jurczyk dziękuję! 
    • Anioł stróż, z którym trwa się ramię w ramię. We wspólnym pokoju, w prawie jazdy, w pierogach ruskich. W wymyślonych słowach, w fantazyjnym świecie i w rozmówkach wieczorowych. Raz przedszkole, raz gimnazjum, raz matura. A potem ramię w ramię - w obce miasto.   Jest w tym jakaś oczywistość, odwieczne status quo - nigdy przecież nie było inaczej i trudno wyobrazić sobie "inaczej", bo czym ono właściwie miałoby być? Tak już jest - i kropka. A stałość ta jest tak zuchwale pewna, jak pewny jest śnieg zimą, obiad u mamy i amen w "Ojcze nasz".   Aż przychodzą dwudzieste czwarte urodziny. Zwyczajne na oko, jak to urodziny - zasypane życzeniami, pachnące świętem, winem i czekoladą. Ale połowiczne. Ale już niewspólne.   Nie ma już śniegu, nie ma już obiadów, nie ma już amen. Wracasz pod wieczór - jak zawsze. Jak zawsze przekręcasz klucz i zdejmujesz buty. Jest sufit - jak zawsze - i są drzwi, a w nich szklana szyba, a za nimi bałagan. Jak zawsze. I jak nigdy - nie ma już brata.   7 IV 2025
    • @JuzDawnoUmarlem teraz peel musi znaleźć w sobie siłę, aby dopłynąć do brzegu...Fajna miniatura!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...