Korale smutku

[aniat.]

Złoty warkocz splatała na łące,

co wstążką jedwabną się rumienił.

Potem w potoku się przeglądała,

jak czas łagodnie lica jej zmienił.

 

Kolejne wiosny twarz jej okryły.

Już pora, by oddać swe kochanie

komuś kto równie mocno pokocha

i u jej progu o rękę stanie.

 

Z ciepła istnienia swego wyniosła

tylko naiwność i sznur korali,

który się mienił matczyną troską,

ale też lica dziewczyny chwalił.

 

Na cóż to wszystko, jak sznur czerwieni

na szyi z każdym rokiem uwierał.

Jarzmem smutku pochylał ku ziemi.

Troskami kolejny rok otwierał.

 

Na sznurek bowiem zamiast paciorków

nieszczęście i łzy ponawlekały

stróżki tradycji, dziedziczki smutku.

Wkładały korale i płakały.

 

Ona jednak korale nosiła,

choć wiatr nie tańczył już w jej warkoczach.

Pogodziła się z żalem i bólem,

z beznadzieją, co tkwiła w jej oczach.

 

A kiedy przyszedł czas na kolejne

rozdanie paciorkowej czerwieni.

Pochwyciła sznur trosk nawleczonych

i myśl taka - że może coś zmieni.

 

Nie złoży w wianie kolejnych nieszczęść.

Przerwie zły los co tchnął pokolenia.

W potok przejrzysty rzuci korale,

by nie nosiły już nigdy cienia.

[Bożena De-Tre]

@aniat. Ładna ballada o grzechu pokolenia..to grzech „zaniechania”walki o siebie najpierw..Moja uwaga jedna: skróć korale, będą lżejsze i niech wiersz płynie w świat…pozdrawiam.

[aniat.]

@Bożena De-Tre Dziękuję za komentarz. Miłego dnia

[Kamil Olszówka]

@aniat.

Bardzo piękny i bardzo poruszający wiersz... I o dziwo także bardzo podobny do mojego wiersza zatytułowanego ,,Modlitwa księżniczki Wandy". Pozdrawiam!

 

 

 

[Bożena De-Tre]

@Kamil Olszówka Dobry zabieg litracki:historia opowiedziana z” lotu ptaka”Dziękuję za zwrócenie uwagi na mój wiersz a Twój z przyjemnością przeczytam..dobrej nocy.

@Bożena De-Tre -:) na mój komentarz.

[aniat.]

@Kamil Olszówka rzeczywiście, niektóre zwroty są bardzo podobne i tematyka bliska. Dziękuję z komentarz