Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Bądź

viola arvensis
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Powiedz mi dobre słowo 

choć wiem, że nie zasługuję, 

ty mimo to je wypowiedz

spraw, że się lepiej poczuję.

 

Nakarm mnie życzliwością

bo stoję z boku skulona,

małą łyżeczką mnie nasyć,

wyprostuj moje ramiona.

 

Obejmij mnie swoim uśmiechem 

spójrz na mnie,odłóż smartfona

zobacz jak błyszczą mi oczy,

na tobie będę skupiona.

 

Podaruj mi trochę  uwagi

poświęć okruszki czasu

nie będę się długo naprzykrzać,

nie zrobię ci ambarasu.

 

Chociaż na moment tu zostań

pozwól mi oprzeć swą głowę

posiedzmy razem w milczeniu,

ulotnią się myśli niezdrowe.  

 

Wiem, że to wszystko jest dużo 

lecz przecież to tak niewiele

zatrzymaj się, wspomnij, obejrzyj.

Bądź moim przyjacielem...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)
18
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

być twoim przyjacielem

od dawna o tym marzę

potrzeba tak niewiele

twarz moją przy twej twarzy

 

i może łapka w łapkę

twa zimna ma gorąca

uczuć przywoła garstkę

rozpali żar pożądań

 

ten ogień czasem buchnie

dość często wygasł zda się

a przyjaźń kwitnie cudnie

wiosennym pachnąc lasem

:)

1
GrumpyElf

GrumpyElf

Opublikowano
Opublikowano

@viola arvensis "Powiedz mi dobre słowo choć wiem, że nie zasługuję" - to mnie zatrzymało żeby przeczytać do końca, bo jak to tak można nie zasługiwać na dobre słowo :( No jak to tak? Całe szczęście potem było już tylko cieplej. Miła treść i prawdziwa, z takim otwarciem na drugiego człowieka dużo łatwiej o przyjaciela. 

1
  • 2 tygodnie później...
Wędrowiec.1984

Wędrowiec.1984

Opublikowano
Opublikowano

@viola arvensis Zastanawiam się, jak to jest mieć przyjaciela, lub przyjaciółkę. Nigdy nie potrzebowałem przyjaźni, oprócz tej, która pojawia się w relacji miłości, no ale miłość to coś więcej niż przyjaźń, więc przyjaźń jest podzbiorem miłości. Strasznie to skomplikowane.

 

Przyjaźń to uczucie, którego nigdy nie rozumiałem, ale sądząc po treści wiersza, również jest bardzo angażujące. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      myjnia

      Przez Migrena · Opublikowano

      noc połyka nas z  samochodem blacha pod palcami ma chłód cudzego ciała które zaraz weźmiemy na własność gardło maszyny rolety w dół świat zdycha zostaje gęsty biały szum wibruje w plombach woda bije w szyby tysiąc wściekłych cieni rozmazuje miasto w czarne smugi neony ciekną w poprzek oczu jesteś za blisko para z ust miesza się w jeden gęsty oddech tu nic nie jest czyste szczotki idą po karoserii ciężkie mokre włosy żelastwa ocierają się rytmem który już w ciebie wszedł drżenie idzie przez fotele w kręgosłup osadza się w biodrach twoja dłoń nie pyta o zgodę waży i bierze zna każdy skurcz zanim się zdarzy powietrze gęstnieje od pary i ciał wilgoć wpełza pod ubranie skóra poci się głodem lepka wchodzisz we mnie jak bieg w drapieżną skrzynię metal o metal żywa twardość rozrywa chłód światło miga krótkie ostre błyski rozcinające ciemność pod powieką patrzysz na mnie to spojrzenie nie ma wyjścia drzwi bez klamki woda wali mocniej kabina drży coś wielkiego napiera z zewnątrz a my coraz ciszej coraz bliżej twoje ciepło rozsadza zimne szyby ogień bez tlenu palce ryją ślady których nie widać ale mięśnie je pamiętają napięcie gęstnieje w podbrzuszu krew pulsuje grubo uwięziona pod skórą zaraz eksplodujemy twoje palce we mnie to ślepy wyrok śliski uścisk w którem nie ma oddechu bierz mnie aż pęknie dno twoje ciało pod moimi dłońmi napięte jak struna świata śliskie od pary zaraz rozerwiesz mnie od środka zapadamy się w siebie jak gwiazda czarna gęsta grawitacja rozgniata nas na amen tu nie ma Jego szczotki stają ciemność waży tonę i wtedy wszystko pęka naraz woda wdziera się światłem żebra pękają krew za głośna w skroniach ciało gubi krawędzie mieszamy się płynami oddechem izolacja zerwana ze świata maszyna łapie nasz rytm zaciska go nie oddaje nie ma już kabiny nie ma szyb jest tylko puls i to napięcie które nie zna końca czoło wbite w szkło zostawia tłusty ślad potu i oddechu rozmazany jak my bez powrotu sekunda nie chce zdechnąć ciągnie się rolety w górę świat wraca za nagle za ostro ale coś zostaje w płucach na skórze pod żebrami jak wilgoć która weszła głębiej niż oddech myjnia wypluwa nas na asfalt czystych błyszczących a w środku dalej wrze parujemy brudni od siebie    
    • Poet Ka
      Palindrom fonetyczny

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @hehehehe

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Poet Ka
      gdy słońce nie wschodzi

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @andrew (rozumię-rozumiem!)   wiersz jak zwykle piękny 
    • Alicja_Wysocka
      ulewa

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Mnie nie możesz :p Dziękuję jest jak odpowiedź na dzień dobry :)
    • obywatel
      Gdy nie nie jestem całkiem gotowy

      Przez obywatel · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka :))

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...