Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

*** (Chu CHU Pi-i PIKACHU)

Mirosław_Serocki
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Mirosław_Serocki

Mirosław_Serocki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

ka kaa kaa chuuuu pii Pikaa
pipi chuu pikachu pi chuużPi
chuu pi piłPi pi chu pika-pi
Pika-pi kaaa Piikachu kachu Kaa

piłpiika chuuuu Pikaa piikachu
Chułchu chuu Kachu piika Piiłpiżchuu
Pi-kaaa-chu-ka-pi pi-pi-i-chuuuu chuuu
Pi-pi-ka-chu-piika piłpi pi-kaaa-chu kaaa

piikaa pi-i-pika-pika Pi piikachu
Pi-i Chu Piikachu kaa kaa
Piłpiika pika pika-pika

Pika-chu Pikapi pika-pi pikaa

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

hehe no cóż moge tylko powiedziec co za wiersz:) P.S. usmiałam sie troszkę.

Daniel Piaszczyk

Daniel Piaszczyk

Opublikowano
Opublikowano

pika-pika piżpi pi piłkaa pi pi-ka-chu. pikaa pika-pika chu piikaa chuuuu – chuuuu Pi. chuuuułChu chu ka Piłchu, pi pikaa pipi Pikachuą łPi piikałPi-i Kałpi.
ChułPi – chuułPi. pika-pi pi Chu Piiiśchu pipiś kachuł, Pikaa „Piiiąka Pi Kachu Pi-i Kachu Pikaa piłpii: Pi-kaaa-chu...”.

pii pii Kachu, Chu pi chu piikałPi. piś Piii kachułpi. Pikachu-pika Chuuuś piikaa pika-pika pika-pi. Piżpi pikachu Pii chuu pi-i chu-pi-ka-chu – Pikachu, żpi Pi chuuu kaaaą?
Kaa pi Pika pikapi Pi pikachu-pikaa-pi-pi pika-pika?

chuuuu Pi-i.

PI : pi-i chu-pi-ka-chu – Pikachu, żpi Pi chuuu kaaaą?
Kaa pi Pika pikapi Pi pikachu-pikaa-pi-pi pika-pik

Mirosław_Serocki

Mirosław_Serocki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Za moment naprawdę się zirytuję. Nie mogę zadać prostego pytania i to takiego, które nie zawiera żadnych podtekstów?
Uściślijmy "tekst', a nie "teksty" i wiem co to jest warsztat.
Iza, nie rób ze mnie większego idioty, niż jestem, bo Twój komentarz nijak się ma do mojego. Dorabiasz ideologię do prostego zdania.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...