Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Komu zmięknie rura (wierszyk formistyczny)

Father Punguenty
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Father Punguenty

Father Punguenty

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Jeśli Donald głośno jęknie,

Andrzejowi 'rura zmięknie'.

Prezes nadmie się jak fuga

I ze złości kota zruga.

I napuszy się w balonik,

By pofrunąć do Salonik.

Tam się dorwać do mównicy

I zażądać błyskawicy,

Gdyż, wpatrując się w Zeusa,

Strasznie weźmie go pokusa,

By się porwać, skrzyknąć ordę,

Pójść, Rudemu obić mordę.

Choć kosturem od derwisza,

Stłuc mu gębę - na Jowisza !

Tak mu dożarł aż do kości.

Tłukąc, spiętrzy się w nicości,

W trzeci wymiar się wydmuchnie,

A gdy czwarty mocno spuchnie,

Gdy mu wyjdą krwawe gały,

To rozpuknie się w kawały -

Jak Indianin apaczyński,

O czym pisał Makuszyński -

Ale nie z nadmiaru trawy,

Lecz od wybujałej sławy.

(będzie w prasie wzmianka mała)

Ot i już historia cała.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

(wersja udźwiękowiona)

Edytowane przez Father Punguenty (wyświetl historię edycji)
2
  • Father Punguenty zmienił(a) tytuł na Komu zmięknie rura (wierszyk formistyczny)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Ławica

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Trollformel   Teraz przeczytałam jeszcze raz - z kontekstem kąpieli w zmywarce - wiersz nabrał pełniejszej głębi.  Ależ masz wyobraźnię!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Pozdrawiam. :)
    • Andrzej P. Zajączkowski
      H. P. Lovecraft - VIII. Port (VIII. The Port)

      Przez Andrzej P. Zajączkowski · Opublikowano

      Dziesięć mil za Arkham wszedłem na szlak wiodący Skrajem klifu nad plażą Boynton z wyliczeniem, Że wieczorem stanę z ostatnim dnia promieniem Na szczycie nad Innsmouth w dolinie górującym.   Na morzu odpływający żagiel widziałem, Biały tak, jak starożytne wiatry bielić mogą, Lecz tchnący jakąś przepowiednią złowrogą, Więc mu nie pomachałem, ani nie wołałem.   Żagle z Innsmouth! przeminionej sławy wspomnienie, Z czasów dawnych. Lecz noc nadchodzi szybkim krokiem. By móc spojrzeć na odległe miasto przed zmrokiem, Jak to często robię, wspinam się na wzniesienie. Iglice i dachy są  - lecz spójrz! W ciemnej dali Uliczki toną, żadne światło się nie pali!   I Howard (Fungi from Yuggoth, sonet VIII): Ten miles from Arkham I had struck the trail That rides the cliff-edge over Boynton Beach, And hoped that just at sunset I could reach The crest that looks on Innsmouth in the vale.   Far out at sea was a retreating sail, White as hard years of ancient winds could bleach, But evil with some portent beyond speech, So that I did not wave my hand or hail.   Sails out of Innsmouth! echoing old renown Of long-dead times. But now a too-swift night Is closing in, and I have reached the height Whence I so often scan the distant town. The spires and roofs are there—but look! The gloom Sinks on dark lanes, as lightless as the tomb!
    • Konrad Koper
      Geny nienawiści

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      @bronmus45 A gdzie umieścić! Dzięki !!
    • Wiechu J. K.
      Pan Twardowski

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Intersubiektywny
      Pamiętaj

      Przez Intersubiektywny · Opublikowano

      Gdy wyrwą nas z uścisku dusz   Pamiętaj...   Te czarne noce i dnie Gdyś myślała,że w śnie Odejdziesz,bez śladu   Tę chwilę,gdy zalało gwieździstym światłem A tyś do ziemi kładłaś się raptem   Tą rękę silną na ramieniu Co pochwyciła byś w cieniu Nie spoczęła na wieki   Ten czas gdy było "mogę" Gdy było "chcę" Ten moment,gdy dzień był dniem   A noc,tylko przyćmionym słońcem  Tylko,anomalią kuli gorejącej   Gdy serce przy sercu jednym rytmem biło A Życie mieczy stalowych nie ostrzyło Na szyję człowieczeństwa   Dzisiaj,gdy czasy tak niepewne   Pamiętaj...         

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...