Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

ktoś złoży kwiaty

Kasia Koziorowska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Kasia Koziorowska

Kasia Koziorowska

Opublikowano
Opublikowano

zagmatwane są złudzenia

które wypełniają szczelnie zakątki

mojego uśmiechu

zagubione są sny

gromadzące się pod opadającymi

powiekami

 

jutro nie zalicza się

do miejscowego kalendarza

nie współgra z marazmem

przepełniającym czas

 

chodź

poczuj na sercu

delikatność mojego oddechu

poczuj tę martwotę

jakiej wciąż się przeciwstawiasz

samotność zmieszana

z oddaleniem przywodzi na myśl

tęsknotę

przez którą nie potrafię

zgodnie kochać

 

no przyjdź

do moich cichych imaginacji

wtul się w oddech

przytknij serce do duszy

moje myśli usiłują poderwać się

do lotu

ale zapominają

obawiam się nieba

 

pragnę zapłakać tak

aby zrozumiał mnie niedokończony świat

chciałabym uwolnić się

od pamięci twoich wędrówek

w głąb zmierzchu

od wspomnienia teraźniejszości

z którą mogłabym zamienić się

na ciała

 

pewnego razu pęknie we mnie

nocne niebo

ktoś złoży kwiaty u wezgłowia kołyski

 

zrozumiem

nigdy mi się to nie wydawało

2
duszka

duszka

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@Kasia Koziorowska Umieramy "niedokończeni" w "niedokończonym" świecie, a zyjemy z tęsknotą za naszym i jego spełnieniem... To odcztuję w pięknie Twoich wymownych metafor. Odkryłam jednak w sobie pociszenie, którym chciałabym się podzielić - że możemy poczuć tego spełnienia realny przedsmak. :) Pozdrawiam :)

 

 

Edytowane przez duszka (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • aniat.
      Miłość śliczna

      Przez aniat. · Opublikowano

      Słowem mnie kochasz, słowem całujesz, pożądasz, pieścisz i adorujesz. Ja cię dotykam swoim obrazem, niby osobno, a jednak razem.   Bo to jest taka miłość śliczna, miłość platoniczna.   Odległość dla nas jest sprzymierzeńcem. Nie obiecywać, nie żądać więcej. Trwać w miłowaniu, jak w zawieszeniu, pragnienia swoje zostawiać w cieniu. Nie tracić zmysłów, nie żądać więcej, O krok się cofać, kiedy goręcej.   Bo kiedy słowo ciałem się stanie, ta nasza miłość istnieć przestanie. Codzienność zburzy i proza życia, będzie to miłość nie do użycia.   Bo to jest taka miłość śliczna, miłość platoniczna.
    • Berenika97
      Wenerolog

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Niesamowita, turpistyczna wizja. Ten wiersz nie prosi o uwagę, on ją wymusza zimnym wziernikiem. Świetne metafory! Tekst, który działa na kilku poziomach jednocześnie i na każdym jest precyzyjny jak narzędzie chirurgiczne. Na powierzchni - wizyta u wenerologa, diagnoza, procedura. Dla mnie to nie jest wiersz o chorobie, ale o tym, co dzieje się z intymnością, gdy trafi w tryby systemu - medycznego, społecznego, ontologicznego. Lekarz bez twarzy to nie postać - to instytucja. Wziernik to nie narzędzie - to metafora każdego spojrzenia, które zamienia człowieka w dokumentację. "Ja przechodzi w to" - to zdanie mogłoby być kluczem do całego tekstu. Ale najbardziej uderza koniec - ulga, że jest kompletny jako "ropiejąca prawda" - człowiek w tym systemie zaczyna w nim szukać potwierdzenia własnego istnienia. Piszesz o tym w sposób magnetyczny. Świetny tekst!
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 43. Salmakida - Twierdza, która sama umarła

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   To wstrząsający zapis agonii. Salmakida nie zostaje zdobyta mieczem, lecz pożarta od środka przez czas, głód i beznadzieję. Narrator patrzy na to chłodnym okiem kogoś, kto widział niejedno, ale tutaj dociera do granicy człowieczeństwa. Wiersz zaczyna się od najbardziej podstawowych instynktów. Głód i pragnienie stają się jedyną rzeczywistością. Fragment o „kościach w zupie” i pytaniu „czyje” jest najbardziej makabryczny. Sugeruje, że w oblężonej twierdzy zatarły się granice moralne. Towarzyszy temu bunt przeciw bogom - chce, by „też poczuli głód”.   Rozpada się wspólnota - ludzie przestają być braćmi broni, a stają się potencjalnymi ofiarami lub oprawcami. Świetna jest teza, że prawdziwa klęska dzieje się w głowie, a nie na murach. Przeciwnikowi wystarczyło poczekać - Salmakida „umarła sama”.   "Wiatr udający życie" - kiedy wróg w końcu wchodzi do środka, nie zastaje bohaterów ani nawet godnych litości ofiar. Zastaje pustkę. Narrator nie opisuje bitwy, opisuje znikanie. „Świat się kończy , w mojej głowie , po kawałku” - gdy ginie obserwator i jego wartości, świat zewnętrzny przestaje istnieć.    Świetny tekst - jak zawsze!  Weszli. Mają tarcze z brązu, w których odbija się nasz wstyd. Słońce ich kocha. Mówią tym samym językiem co ja. Ale ich słowa są twarde jak oliwki, moje - sypią się jak popiół.
    • Magdalena
      ziemia a niebo

      Przez Magdalena · Opublikowano

      @bazyl_prost co znowu muchomorzę, chcesz żebym poszła?
    • Berenika97
      Nicość

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Jeśli moje analizy mają głębię, to dlatego, że Twoje wiersze ją mają. A jeśli się uśmiechasz - to wiedz, że właśnie wywołałeś podobny uśmiech po tej stronie. Pozdrawiam. :)))

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...