Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Alicjo... no to mamy "wzięcie".. Ciebie muszki, a na mnie liście lecą... ;)

Ewelina... miło, że dostrzegłaś odrobinę nastroju i.. w ogóle bardzo dobrze łapiesz, to pomiędzy... :)

Poranki... (gubię się w tych pseudonimach) no, drepcze... aaa.. już wiem, widzę, dzięki za wskazanie...

Niestety z pośpiechu czasami cudacznie piszę, zaraz poprawię i... przy okazji coś jeszcze.

Zapis tego, co wyżej, to taki mały 'eksperymencik', ku mojej własnej uciesze... ;)

Owszem, można by także, jak piszesz.

 

Kobietki, bardzo dziękuję za wejście ze słowem pisanym... :) Pozdrawiam.

 

 

 

 

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Duży plus za "konstrukcję" wiersza. Myślę, że dobrze mu robią jednowyrazowe wesy, które niejako stanowią pauzę. Mamy tu również pewną klamrę - ciszę na pocztku i dojmujące wrążenie samotności w puencie. Co bym zmienił? Może czcionkę - el to już moja fanaberia. 

 

Lecę na wiersz 

 

Pozdrowienia  

Opublikowano (edytowane)

Viola Arvensis... super post... :) 

Poezja Tańczy... ano mają... jesienne liście, zawsze.

            Fajnie napisałeś - życie styka się - żyje - dotyka... :)

Radku... cieszy, że zwróciłeś na te jednosylabowce uwagę... :)

           Takiego cudaczka jeszczem nie pisała, ale czymś trzeba się rozweselić.

           'Klamerka" jest, a jakże. A czcionka.. nigdy nie kombinuję, bo coś namieszam.

Bardzo Wam dziękuję za zostawione słowa... :) 

 

WiesławJ.K... Starzec... A_typowa_ Kobietko.. :)  Natuskaa...

MiauczenieOwies... (zawsze się uśmiecham do tego pseudo)

Dzięki Wam za zatrzymanie.

 

Sennek...Radku... Starzec... Jacku S... Wiesławie JK... Tectosmith... Dziękuję i Wam... :)

 

 

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Leszczym   Bardzo mi się podoba - taki całuśny! :) Niezła przesadnia - „zacałowanie na śmierć” - nadaje tekstowi lekkości i humoru. To zdecydowanie jeden z tych wierszy, za które grozi wspomniany w tekście „kłopot”. Błyskotliwy tekst i z ogromnym urokiem. :)  ps. A tak na marginesie - śmierć przez zacałowanie brzmi jak całkiem niezły sposób na zejście z tego świata. :)  
    • @Gosława Czas kruszy wspomnienia, to prawda, powoli odlatują jak motyle. Pozdrawiam :)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Berenika97 Powyższe słowa to wizerunek pełni życia przemijającego. Pozdrawiam :)
    • @Łukasz Jurczyk   Byłam ciekawa jak przedstawisz to sprytne zagranie Aleksandra, aby zdobyć Cyropolis. Narrator jest weteranem - zabija bez emocji, ale w dwóch momentach wykazuje ludzkie odruchy. Kiedy stary człowiek rzuca w niego kamieniem, Agrianin nie czuje gniewu, lecz przypomina sobie ojca. To moment empatii wobec wroga. I oszczędzenie dziecka z dzidą. To pokazuje, że nawet w centrum rzezi żołnierz zachowuje resztki własnej woli.   Świetnie wykorzystałeś fakt zranienia króla. Po uderzeniu go kamieniem - jest rozkaz wymordowania miasta. A w puencie tytułowanie Aleksandra „żywym bogiem” traci sakralny charakter. Staje się synonimem okrucieństwa.   Świetna jest strofa - „Wszystko było nasze. Nawet krzyk, który nie był nasz”. Zdobywcy przejmują nie tylko ziemię i mury, ale zawłaszczają sam ból i cierpienie pokonanych. Zwycięzca ma monopol na historię.   Motyw krwi pod paznokciami, której nie da się zmyć, to uniwersalny symbol winy (przypominający motywy z „Makbeta”). Pokazuje, że choć bitwa się skończyła, wojna w umyśle żołnierza będzie trwać. Porównanie zdobytego miasta do „zwierzęcia, któremu odcięto łeb” - to surowa, rzeźnicka dosłowność. Zimny, ostry i genialnie napisany tekst.    
    • różami się otacza - nic więcej nie pozostało wpina je lekko we włosy by ozdobić pustkę myśli i co te kwiaty czują? czy tylko mogą pachnieć w jeziorze falą niesione płatki jasnoróżowe... i potem ona - sama wypływa w kanwie lotosu złożona cała o żegnaj Hortensjo!      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...