Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Są te reguły, których musimy przestrzegać. Jedni ściśle to robią, inni mniej, a jeszcze inni próbują się wyrwać. Zrozumiałem, że peelka się od nich wyzwoliła i sobie to chwali. Problem właściwej samooceny jest ważny zawodowo i prywatnie, ale często człowiek ma z tym problemy, a inni nie pomagają.

Wiersz ciekawy. Sąsiedzkie pozdrowienia z :)). M. 

Opublikowano

przez dekady w ramkach trzymać

zda się chyba niemożliwe

taszczyć schemat w duchu zżymać

z hukiem pęknie - tak to widzę

 

najważniejsze to być sobą 

w dłoniach dzierżyć stery losu

żyć wśród ludzi a nie obok

dzielić szczęście radość spokój

 

owszem można wszystko liczyć

i faktury pisać stale

lecz nie warto bo los widzi

dając szczęście albo karę

:)

Opublikowano

Beta!

Primo - do schematu się dopasuj,

secundo - sąsiady? Może darmozjady; zużyłam?

Albo cały ten dwuwers z energią przerobić

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jak najbardziej wyobrażam - też wpychano mnie w schematy, ala już w szkole średniej świat mi nie pasował i zacząłem myśleć samodzielnie co czynie do dziś !  Łatwo mi nie jest!!! ale jeszcze żyję :)

Pozdrawiam

 

ps czasem przychodzi taka myśl:

Po jaką cholerę wojujesz, bądź pokorny i posłuszny zapisz się gdzie trzeba i pokrzycz np "Prace domowe nie dla ucznów, Polska wolna od PiS-u. Urzędy rotacyjne - każdego dnia przedstawiciel innej partii" itd. Stopniowo Ci się polepszy w życiu

Edytowane przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Stary_Kredens   Podoba mi się przejście od żartobliwego "sama pochwalić się muszę" do bardziej gorzkiej refleksji o pieniądzach "siedzących w głowie" - pokazuje, jak trudne emocje potrafią się kryć pod lekkim tonem. Zakończenie jest świetne - obraz kobiety na Hawajach, rozgryzającej "taki sam orzech" w tym samym momencie - odwraca perspektywę - okazuje się, że problemy są uniwersalne, niezależnie od szerokości geograficznej czy zasobności portfela. A wracając do orzecha - mój fizyk był na Hawajach i przywiózł orzechy makadamia zebrane z parku - były nie do rozgryzienia ani nie do rozłupania. Ale kobiety , niezależnie od tego, gdzie mieszkają, mają pewnie sposoby na "swoje orzechy".   Pozdrawiam. :) 
    • @Sylwester_Lasota szczere, oryginalne, z humorem! Jest git! 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      No, cóż, mam więcej sceptycyzmu dla siebie, ale wielkie dzięki!  Naprawdę cieszy taki komentarz.  Dzięki.
    • @7system   Bardzo fajny pomysł, żeby przez tak konkretny przedmiot jak buty opowiedzieć o bliskiej, długiej relacji. Podoba mi się paradoks w drugiej strofie - buty "nigdy nie otarły", a jednak "coś odcisnęły" - to świetnie pokazuje, że najważniejsze ślady zostawiają nie te bolesne rzeczy, tylko pamięć i troska. Podoba mi się obraz "krzywizny kości" - to co naprawdę łączy dwoje ludzi, mimo różnic w kolorze czy kroju butów - to piękna metafora bliskości, która nie potrzebuje podobieństwa, tylko wspólnego "chodzenia krzywo" przez życie. Zakończenie z wzajemną troską (o brud, o otarcia) brzmi jak czuła, niewypowiedziana wprost miłość, widoczna w drobnych gestach codzienności.
    • @beta_b   Piękna, melodyjna kompozycja. Powtórzenia ("Powtarzaj mi wszystkie...") działają jak tytułowe zaklęcia, wprowadzając lekko transowy, hipnotyzujący rytm . Świetny jest motyw baśni i ułudy, w którą świadomie chcemy wierzyć.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...