Zbyt wiele literówek

[Kasia Koziorowska]

Moje myśli mieszkają w lśnieniu gwiazd.

Słowa, spisane zbyt prędko,

stanowią świadectwo dla pragnień.

 

Nie rozumiem, skąd w tobie

tyle marzeń, skąd się wzięło aż tyle

pięknych nocy.

Miłość, sprzedana

po okazyjnie wysokiej cenie,

jest tylko wyobrażeniem martwego.

 

Odkąd zobaczyłam ciebie

w moim lustrze, dusza stała się

podłym skojarzeniem, zdaniem

bez znaków interpunkcyjnych.

Na mojej napiętej skórze

szeleści twój wciąż żywy oddech,

karmisz mnie przeidealizowanym czasem.

 

Uśmiech, przyszyty byle jak do twarzy,

to tylko kilka chwiejnych skrupułów,

lepszy świat, po którym każdy wciąż płacze.

Moje zmysły, boleśnie przekrwione,

są tylko bajką

bez szczęśliwego rozwiązania,

autobiografią, w której popełniłam

zbyt wiele literówek.

 

W gąszczu odpowiedzi retorycznych

wciąż szukamy pytań,

za jakimi wciąż się odwracamy,

niezmiennie pragniemy, by niebo

stoczyło się nam do nagich stóp.

 

Sprzedany pośpiesznie los nie powróci,

dopóki nie pęknie ostatnia myśl,

nie zapadną ciemności.

[Wędrowiec.1984]

@Kasia Koziorowska Bardzo piękny i wielce niedoceniony wiersz.