Rozkoszy, miej litość

[Wędrowiec.1984]

Rozkoszy, miej litość

 

Stałaś się nudna,
Przewidywalna.
Wpadasz na chwilę,
I znów cię nie ma.

 

Wiem, że na dłużej
Lubisz zostawać.
Jak cię ugościć?
Powiedz mi teraz.

 

Zdradź tajemnicę,
Powiedz na ucho.
Daj mi się złapać
W sidła spragnione.

 

Każesz mi czekać,
Każesz mi prosić.
Błagam o pomoc,
Cała znów płonę.

 

        Widzę jak pragniesz,
        Jestem przy tobie.
        Nie bądź już, proszę,
        Tak niecierpliwa.

 

        Widzę, że pragnień,
        Tak jak fantazji,
        Nawet specjalnie
        Już nie ukrywasz.

 

        Czy mam je spełnić?
        Zrealizować?
        Swoim zapachem
        Przybrać znów kwiaty?

 

        Wciąż mnie namawiasz
        Żebym została,
        Więc skorzystajmy
        Obie dziś na tym.
 

---

 

[corival]

@Wędrowiec.1984 Intrygująca rozmowa między dwoma, zdawałoby się raczej mało wymownymi odczuciami. Niezła fantazja. Pozdrawiam :)

[Marek.zak1]

Bardzo oryginalne, a czytałem dwa razy, żeby po puencie od początku rozkminić, bo mnie rozwaliła. Pozdrawiam

[Kasia Koziorowska]

Rewelacja. Stosunkowo niewiele słów, a tak dużo treści. Brawo! Życzę niekończącej się weny twórczej. :)

[Wędrowiec.1984]

@corival @Marek.zak1 @Kasia Koziorowska Pogawędzić z Rozkoszą zawsze można, przy okazji dowiadując się dlaczego zazwyczaj tak szybko ucieka. Tym razem jednak postanowiła zostać troszkę dłużej. 

[Marek.zak1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Skoro tak, to dedykuję Ci coś o rozkoszy:). Zaraz będzie.