William Shakespeare - Sonnet 3 (tłumaczenie w pentametrze)

[Andrzej P. Zajączkowski]

W lustro patrząc rzeknij do tej twarzy

Że już czas by twarz stworzyła nową; 

Jeśli świeżością jej nie obdarzysz,

świat uboższym, kobietę jałową

Czynisz, gdy jej nieobsiane pola

Nie wzgardziły by pługiem małżonka!

W kim tak silna zatracenia wola

że samolubnie nie chce potomka?

Tyś lustrem matki, a ona w tobie 

Znów widzi Kwiecień swojej młodości:

W twych dzieciach i ty przypomnisz sobie

Na przekór zmarszczkom, dawne radości.

Lecz gdy zasłużysz na zapomnienie,

Umrzesz ty sam i twoje wspomnienie.

 

I William:

Look in thy glass, and tell the face thou viewest

Now is the time that face should form another;

Whose fresh repair if now thou not renewest,

Thou dost beguile the world, unbless some mother.

For where is she so fair whose unear’d womb

Disdains the tillage of thy husbandry?

Or who is he so fond will be the tomb

Of his self-love, to stop posterity?

Thou art thy mother’s glass, and she in thee

Calls back the lovely April of her prime:

So thou through windows of thine age shall see

Despite of wrinkles this thy golden time.

But if thou live, remember’d not to be,

Die single, and thine image dies with thee.