Co widzą lustra, gdy widzą siebie

[error_erros]

Co widzą lustra, kiedy ku sobie
Zwrócą odbicia - jak w tej przestrzeni
Wiruje wspólnych refleksów krwiobieg -
Nikt nas nie pyta. A przecież wiemy.

My - dwa zwierciadła dla świata krzywe
W ślepocie wzajem tworzymy twarze,
Gdzie łzy łzom równe - równie płochliwe,
Gdyby znienacka między nie zajrzeć.

I wiemy przecież - ten szklany eden,
W lata nieszczęścia chwilę tę zmieni,
(Ach, gdyby było ich tylko siedem!)
A my, od siebie z dala, pękniemy.

 

 

[Jacek_Suchowicz]

lustra stojące na przeciw siebie

mogą zobaczyć wszystko co zechcą

diabła lub strzygę oraz stos nieszczęść

anioła miłość wspaniałą piękną

 

niech więc te lustra wiecej nie smucą

zniszczą swe wizje całkiem naiwne

niechaj zobaczą przepiękne jutro

i zaczną myśleć pozytywnie

Edytowane 22 Kwietnia 2023 przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[Klip]

@error_errosGratuluję. Jest jakość.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jak by coś zrobić z "ten" i "tę" niemal obok siebie?

Pozdrawiam serdecznie

Edytowane 23 Kwietnia 2023 przez Klip (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

Lustra odbijają obraz, więc powinny widzieć siebie nawzajem, ale w poezji może być zupełnie inaczej. Pozdrawiam 

[W.M.J]

@error_erros Chyba własne odbicie. Tytuł jest jakby pytaniem. Dobry wiersz w nucie abstrakcji jednocześnie w nucie religijnej, eden, przykazań siedem. OK, żartuję. Podoba się mi, również mnie.

[violetta]

Czy lustra są potrzebne, raczej okno na świat :)

[error_erros]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wszyscy tutaj tacy pozytywni. A przecież we wszystkim musi być równowaga! Walczę o równowagę ;P

Dziękuję! Za zwrócenie uwagi również - nie zauważałem tego wcześniej.

 

Marku, cóż za progres! Zawsze taki przyziemny, konkretny, zero-jedynkowy, tyle mi wierszyków zaorałeś swoją żelazną logiką, aż tu nagle... "ale w poezji może być zupełnie inaczej"! Świat się kończy ;D

Dopóki lustra są w większej odległości od siebie, na tyle, by "kątem oka" ogarniać to, co jest wokół, będą widzieć siebie - zgadza się. Ale im bardziej się ku sobie zbliżają, im mniej widzą świat, tym bardziej wypełniają się nawzajem odbiciami, aż zamkną się w sobie i... i co wtedy widzą? Siebie, czy już kompletnie nic? Rozkmina tyleż pasjonująca, co absurdalna ;D

Siedem to było lat nieszczęść, a nie grzechów. W żadną bożość mnie nie wrobisz, koleżko ;P

To zależy, czy ciekawsze masz własne odbicie, czy otoczenie :P