Chodź ze mną...

[aksja]

Chodź ze mną...

Jak opisać nastolatkę, w której smutek niczym stalagmit, narastał latami, dlatego też skutki takiego stanu długa nie kazały na siebie czekać. Uwikłana w gąszczu niepokojów, była wewnątrz pusta a lęk - niczym Hydra - odradzając się w coraz to innej postaci, trwał w ukryciu. Jej myśli zasnuła niewidzialna sieć tajemniczych szeptów, nawoływań do podróży, z której nie ma powrotu.
- Pragnę umrzeć - wyszeptała do siebie w dniu, w którym zmuszono ją, aby uczestniczyła w rytualnym obrządku śmierci.

Tego dnia starszy pan wybrał się na wiosenny spacer, aby przyglądać się tym samym drzewom i niezmiennej od lat architekturze małomiasteczkowych kamienic. Nawet dyskretny urok kobiecych garsonek, bez określonego koloru, jest taki sam jak wtedy, gdy był męszczyzną, który nosił biały kołnierzyk w niedzielne popołudnia. Także twarze spotykanych przypadkowo osób, były dla niego niezmiennie tą samą mapą, na której rozpoznawałzachwyt, zgorzknienie i zaciętość.
Nic nie było w stanie zakłócić jego pogodnej starości. Tylko czasem grzmot zwiastujący nadchodzącą burzę, wzbudzał w nim niepokój. W takie dni powracały do niego odgłosy wybuchających granatów i nieświadomie wchodził w przestrzeń utkaną ze wspomnień, które dawno temu zmyły wody rzeki zapomnienia. Za zakamarków pamięci wracał z tą samą siłą ból, przeszywając każdą cząstkę ciała. Widział tak wielu, którym życie, w mgnieniu oka, kończyło się od jednego wystrzału. Coraz mniej wzruszał widok płonących domów i przejmujący lament kobiet. W chwilach, gdy śmierć swym chłodem smagała jego twarz, już nic nie czuł.
Nie sądził, aby los był dla niego na tyle łaskawy i podaruje jeszcze raz chwile zachwytu. Chociaż czasem pragnął choć jeszcze jeden raz swoimi drżącymi, starczymi rękoma dotknąć kobiety. W takich chwilach, swoją wielką kraciastą chustką do nosa, ocierał spocone czoło. Właśnie wybierała się na spacer, gdy zobaczył jak środkiem ulicy szedł pogrzebowy kondukt. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że malutką trumnę niosła nastoletnia, zapłakana dziewczyna, po jej twarzy widać było jak jej młodzieńcza ufność jest brutalnie wrzucona w bezmiar lęku. Trudno było dostrzec, kto idzie po drugiej stronie trumny, zapewne także ktoś, tak samo przerażony jak ona. Nie przeczuwał, że los połączy go z dziewczyną, którą dziś zobaczył całkiem przypadkowo.

Wychodząc z kościoła, zapłakana dziewczyna zobaczyła starca z wyciągniętą w jej stronę ręką:
- Chodź ze mną...
Dziewczyna bezwolnie uchwyciła się nieznanego człowieka, który poprowadził ją w stronę kamienicy, znajdującej się w mrocznym zakątku miasta. Odrapane drzwi, odpadający tynk ze ścian i maszkarony na gzymsie dachu, nie zachęcały aby tam wejść. W miarę jak zbliżali się do celu, kamienica nabierała blasku, być może był to efektem padających promieni słonecznych, które pasemkami światła kładły się leniwie na dachy, okna, framugę drzwi. Staruszek zdecydowanym pchnięciem otworzył drzwi, za którymi znajdował się pokój, wystrojem przypominający wnętrze greckiej świątyni. Słaby blask, który nie miał widzialnego dla oczu źródła, rozpraszał ciemności.
- To jest grecka bogini Lete, symbolizuje rzekę zapomnienia – dodał - wskazując na wyłaniający się z ciemności mały posąg z marmuru, u którego stóp leżały niedbale położone maki. Wody owej podziemnej rzeki płynącej w krainie Hadesa, zsyłają na ludzi śmierć lub zapomnienie przed odrodzeniem. Podobnie mak, jego działanie jest identyczne co wód owej podziemnej rzeki. Legendy chrześcijańskie mówią o tym, iż purpurowe maki wyrosły z krwi ukrzyżowanego Chrystusa. Dlatego też dla chrześcijan stały się symbolem niewinnej śmierci, która wiedzie do nowego życia, do odrodzenia w nowej postaci.
Dziewczyna biorąc w dłonie maki, słuchała słów starca, którego głos płynąc do niej, koił ból spowodowany wydarzeniami nie tylko dzisiejszego dnia.

„...a teraz śpij
i zapomnij o tym
co widziałaś ,co słyszałaś, co przeżyłeś
i pomyśl, że to sen
że to wcale nie działo się
tak będzie lepiej
śpij....”

Chór dziecięcych głosów, przecinał ciszę panującą wokoło, gdy ona omdlała, z naręczem maków przy piersi, opadała u stóp tej, która zsyła zapomnienie.

Pamięta ten dzień w którym - podobnie jak ona dzisiaj - wypełniony niepotrzebnym nikomu cierpienie, spotkał mędrca, który przyprowadził go w to miejsce. Doświadczył tego samego uczucia, co dziewczyna w tej chwili – odrodzenia w nowej postaci.
Starzec nałożył białą tunikę, jaką ongiś nosiły greckie kapłanki na budzącą się ze snu dziewczynę. Obleczoną w magiczną szatę, poprowadził do źródeł mądrości, jakimi od wieków są księgi ludzkich rozmów z Bogiem. W tej wędrówce przez wieki ludzkich zmagań w poszukiwaniu sensu życia on oświetlał jej drogę, w bezkresach chaosu myśli, a ona zaczęła składać własny świat, niczym z kawałków rozbitego lustra.
- Proszę, nazwij mnie Meteorytką. Starzec był wręcz zaskoczony jej propozycją.

W dziewczynie z tych wspólnych spotkań pozostał zachwyt, gdy spadając z bezkresnego nieba wskrzeszała w sobie żar, a ludzie widząc spadający meteoryt, brali go za gwiazdę i cichutko wypowiadali swoje najskrytsze marzenia.

- Poszukiwanie wewnętrznego piękna, to podróż w którą warto było się wybrać – odchodząc napisała na kartce.

Ważne! Tekst piosenki to fragment utworu pt. „Zapomnij o tym” zespołu hip- hopowego Trzeci Wymiar, zachęcam do wysłuchania.

[Jay Jay Kapuściński]

gdy był męszczyzną-mężczyzna!

* *
ciekawy tekst, parę wartościowych rzeczy się dowiedziałem czytając,
ładne opisy, dobrze sie czytało.

pozdr.

[aksja]

Jay ! dzieki za optymistyczny komentarz na temat mniej opymistycznego opowiadania! ale tak miało być . gdy był meszczyzną - tak bo teraz uasabnia sie ze starcem, taki był mój zamiar.
melancholijnie....

pozdrawiam

[Jay Jay Kapuściński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a jak zamiar był, to się nie czepiam ;)

[Leszek_Dentman]

Kasiu, ty chyba źle odczytałaś intencje Jaya. Chodzi o "ż" w miejsce "sz". A poza tym:
długa nie kazały- długo
rozpoznawał; zachwyt, zgorzknienie, zaciętość.- po co ten średnik? a w miejscu drugiego przecink a powinno być "i"
Zza zakamarków- na pewno nie "zza" tylko "z"
którym życie, w mgnieniu oka, kończyło się- tu chyba przecinki zbędne...
I z czasem zobojętniał; widząc płonące domy, nawet przejmujący lament kobiet, coraz mniej wzruszał.- ?
Po procesji, wychodząc zapłakana z kościoła, dziewczyna zobaczyła starca- coś mi tu nie gra. Może szyk?
maszkary- bardziej fachowo (w przypadku ozdoby architektonicznej) brzmi maszkarony
w krainie Hadesu,- moim zdaniem Hadesa
Starzec nałożył białą tunikę, jaką ongiś nosiły greckie kapłanki na budzącą się ze snu dziewczynę.- może jestem upierdliwy, ale tutaj tę nie podoba mi sie szyk zdnia
Niezłe,choć jakby odrobinę zbyt patetyczne. Kilka bardzo zręcznych sformułowań. Plus!

[aksja]

Leszek - dzięki za rzeczowe wskazówki!
Czy możesz napisać mi jak mam nanieść poprawki do tekstu / jeżeli to oczywiście jest możliwe/ twoje wskazówki skrupulatnie naniosłam do opowiadania "Dziewczyna i dąb" i teraz także to uczynię.

malutkie pytanko... czy podoba się wysłana miniaturka poetycka ?

Pozdrawiam aksja / nie Kasia / ale czy to ważne ?

[Leszek_Dentman]

Pod swoim tekstem mas przycisk Edytuj- nie znaczy to że masz coś tam czynić z Edytą, lecz nanosić poprawki. powodzenia

[aksja]

Twój dowcip zawsze mnie rozbraja - hahahaha !! / nie rozbiera - hihihihi!/

[Anna Romanek]

Zostaje "coś" w środku po przeczytaniu. Piękny język. Wiesz, chyba każdemu kojarzą się czerwone maki spod Monte Cassino. Tak myślę. Pozdrawiam.

[aksja]

Anna! dzięki za przychylny komentarz, cieszę się, iż została w tobie cząstka wewnętrznej refleksji po przeczytaniu...
pozdrawiam i zapraszam ponownie...

[jacek 22]

we mnie została zaduma nad treścią czyli opowiadanie zadziałało
więc coś w sobie ma-coś dobrego;
tytuł, dla mnie, starego dziada, bardzo zachęcający;
pozdrawiam - jacek

[Olivastri]

Chociaz Twoj styl rozny jest od mojego, jak zreszta wizja i widzenie rzeczywstosci, dobrze mi sie czytalo i spodobalo mi sie! Bardzo zgrabnie i swobodnie poslugujesz sie jezykiem.
Pa

[aksja]

jacek - dziekuje że zechiałes przeczytać opowidanie, które zeszło juz ze strony głownej, i cieszy mnie że coś pozostało, to dla mnie bardzo cennne
pozdrawiam

Olivastri - tak język, czyli styl pisania sadzę że to ważne odnależć ciebie w pisaniu, zobaczyć inaczej . dzięki