odrobina dotyku

[Kasia Koziorowska]

myśli umykają z powiewem gwiazd

słowa szukają wytchnienia

w milczeniu serdecznym

jak spełnienie

 

wtuleni we wspólne ciepło

czekamy na powrót zmierzchu

w dłoniach trzymamy kubki

gorącej czekolady

którą przecież tak bardzo polubiłeś

sypią się konstelacje

słońce grzecznie ustępuje miejsca

ciemnościom

 

pijemy ten ożywczy napój

nasze serca nie mogą powstrzymać się

od przypływów szczęścia

śmiejemy się

nasze radosne łzy rozumieją się

bez słów

noc rozpościera u stóp

najpiękniejsze sny

niosące pokrzepienie

po nieoswojonej samotności

 

zapada bujna noc

otchłanny mrok

głębszy od czerni na dnie tej przepaści

głębszy niż smutek

po utraconych myślach

 

zręcznymi palcami wplatasz w moje włosy

zebrane sercem polne kwiaty

powierzasz sumieniu chciwą modlitwę

spowija nas poranna mgła

oswajająca gasnące zmysły

przybliża się dostatecznie bym poczuła

posmak najmilszego szeptu

 

rozbierzmy się do samych pragnień

podajmy sobie płomień

by ogrzał nasze obnażone myśli

dłonie którym wciąż brakuje

odrobiny dotyku

[corival]

@Kasia Koziorowska Bardzo to wyraziste, a zarazem przestrzenne... mi się podoba. Jedyne co mnie razi w oczy, to zbyt duża ilość "się" w jednej strofie. Pozdrawiam :)

[Kasia Koziorowska]

@corival Dziękuję pięknie! Również pozdrawiam. :)

[Wędrowiec.1984]

@Kasia Koziorowska Dlaczego to cudo dostało tak mało serduszek? Powiem Ci, że czyta się to troszkę jak prozę, ale... naprawdę cholernie dobrą, klimatyczną prozę. Paradoksalnie jest tutaj chyba wszystko co lubię w poezji: misterium, świetne metafory, multum emocji, de-li-kat-ność, odrobina erotyki ale tak podana, że prawie jej nie widać, a mimo to czytelnik ją czuje. Świetnie!