Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

W oczekiwaniu na ciebie 

Zachód słońca z każdą minutą

Jak kamień milowy krokiem pewnym zmierza

 

Zamykam oczy 

Zadzieram głowę

Zachłannie powietrze łapię

I wciąż czekam 

 

Gdzie horyzont - spoglądam

Cienka linia brzegu majaczy

Piasek w palcach ściskam

Zastygam w milczeniu 

Wzrok mi mdleje ze zmęczenia

Dłonie zimne w rękawy chowam

 

Chłód przeszywa mnie jak nóż

Czekam...

Na jedną chwilę jak na całe życie 

Czekam

Oglądając się za siebie

 

Cisza na policzkach mi zastyga

 

Łzy strumieniem płyną wolno 

Wstaję ciężka

Jak skała co nade mną   

Nogi ze zmęczenia mi drętwieją

Oczy wciąż się szklą

 

Odchodzę trzymając się brzegu

Odchodzę będąc blisko 

Odchodzę donikąd

Odchodzę gdy słońce skłania się nisko

Pożeram wzorkiem myśli szeroki horyzont

 

Odchodzę 

W oczekiwaniu na ciebie

Nadzieja zaczyna znikać...

Edytowane przez Ewelina (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Ewelina Dam co zadanie domowe:

Przyjrzyj się wierszowi i zostaw tylko te słowa, które są najważniejsze. Resztę wykreśl, czyli

Minimum słów - Maksimum treści.

To fajna zabawa i eliminuje niepotrzebny słowotok.

Można gadać non stop, ale ludzie po chwili przestają słuchać. Dlatego powstały sentencje, które stanowią esencję przekazu.

Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Jacek_Suchowicz Dziękuje pięknie:) @Berenika97 Bereniko wielkie dzięki:):)
    • Skołujmy coś, ktoś i któreś razem i w porozumieniu, my siłą rzeczy i okoliczności jeszcze nie skołowani. Kilka koła ekstra i jakoś tak świat i milszy i weselszy i przyjemniejszy, a nawet łagodniejszy. Fura, skóra i komóra za sporo koła i no no jakoś piękniej i ciekawiej potoczy się nam ten świat :)   Warszawa – Stegny, 30.01.2026r.
    • Mundur wiele fascynuje męską siłę zaraz czujesz, bezpieczeństwo i porządek scementuje taki związek. Tajemnicą nie jest żadną, będziesz robić za podwładną.  
    • Znowu sięgam po długopis, jak po jedyną rzecz, która mnie jeszcze nie ucisza.   Jego słowa nie płyną - one osiadają - brudne jak popiół po czymś, co kiedyś było światłem. Chciałabym mu je oddać - wszystkie naraz, niechby rozdarły powietrze, niechby wreszcie przestały rozrywać mnie. Ale gdy otwieram usta, widzę jego pewność - że jestem już tylko przeczytaną księgą. I wtedy język zamiera - jakby znał już wynik rozmowy. Nawet gdyby słowa wyszły z gardła, pełzłyby powoli, ostrożnie jak ranne zwierze to i tak umarłyby po drodze. On już mnie nie słyszy - może nigdy nie słyszał. Piszę więc tutaj, na kartkach, które nie odpowiedzą, nie zranią, nie odwrócą się plecami. To nie jest list, który ma przeczytać. To list, który pozwala mi oddychać.
    • Dla lepszego efektu wersja audio:     gdybyś do mnie dzisiaj przyszła w drzwi cichutko zapukała z ciała dusza by mi wyszła razem z sercem – dusza cała   gdybyś zadzwoniła – tak niespodzianie serca drżenie – – – chyba albo nerwów załamanie co za rogiem na mnie dyba   gdybyś napisała list krótki jak radosny byłbym – w niebie i nie piłbym dzisiaj wódki tylko, i tylko dla Ciebie   gdybym na ulicy Ciebie spotkał wśród ludzi – uśmiechniętą to jak diabła bym napotkał co czyha na duszę mą przeklętą   gdybyśmy się już nigdy nie widzieli oczu swoich, ich błysku i smutku… cóż by ludzie powiedzieli nie dla ciebie ona ludku   i ja z nimi jestem w zgodzie bo choć serce ogniem płonie to w cierpienia brodzę wodzie i powoli w cierpieniu tonie
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...