Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No, Panie drogi, ja żem się tak wypierdzieliła, żem się wślizgła pod autobus

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale się nie połamałam, przeżyłam i nadal darzę gorącym uczuciem Panią Zimę

 

@Marcin Szymański Dziękuję za komentarz i przychylność

i że nie skasowałeś jednego i drugiego xd

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Marcin Szymański Jesteśmy do siebie podobni. Cieszysz się?

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Fajnie, że się przełamałeś, choć zdaję sobie sprawę, że nie było to łatwe. 

Ale życie tak szybko mija, że czasami warto, bo żyjemy normalnie w domu wariatów. Wczoraj był poniedziałek, a nagle przeskakujesz do piątku.

Jutro okaże się, że to wtorek.

Doceniam poświęcenie i...

Bawmy się, choć jeszcze przez chwilę

Opublikowano

@ais

Xiążka "Pobóg Welebor" będzie w tym roku pewnie, tylko że komputer mam w naprawie, a muszę napisać to na nowo w rozszerzonej wersji. Tylko, że nie będzie na papierze, a w formie aplikacji. 

Help me to ja mogę powiedzieć, bo nie zrozumiawszy ani słowa z moich wpisów wciskasz mi swoje schematy. Ale to normalne, jednak tak jak było mi przykro wczoraj, to dzisiaj budzi się we mnie sprzeciw. Zbyt miły jestem nadal wobec takiej agresji (agresją nazywam wmawianie komuś wymyślonych poglądów).

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Olgierd Jaksztas Zauważyłeś, że skasowałam swoje komentarze do CIEBIE? 

Dlaczego kontynuujesz coś, co jest nieprzyjemne dla nas obojga? Tym bardziej dla Ciebie.

Po co podtrzymujesz nieprzyjemne emocje, które powinieneś zamknąć w pudle,  wyrzucić do kosza i zacząć nowy dzień carte blanche.

Nie warto. Naprawdę nie warto iść tą drogą zacietrzewienia. 

Przecież ja ciebie dzisiaj nie zaczepiałam. Nie napisałam do ciebie ani jednej literki - do teraz.

Nie rozumiem twojego  zachowania. A poza tym dopiero, co się obudziłam i dalej spać. Nie chcę z tobą walczyć, kłócić się i bić niepotrzebną pianę.

Chcę się śmiać, jak głupi do sera, bo nie wiem, czy wiesz, ale jeszcze przez godzinkę obchodzimy Dzień Miłośników Sera. A ja jestem wielką miłośniczką  i nawet kiedyś popełniłam wierszyk o tej tematyce. Ha!

 

Olgierd, jutro i pojutrze będziemy obchodzili inne święta, dla niektórych z powodu zawirowań rodzinnych, bardzo ważne święta.

A ze świąt nietypowych już za niecałą godzinkę czeka nas bardzo miłe święto;

Międzynarodowe Święto Przytulania, więc po pierwsze polecam przeczytanie mojego opka Mąka Pańska:

a po drugie polecam przytulenia się do podusi życząc miłych snów i pozostawienie złych emocji w przeszłości.

 

Dobranoc, słone paluszki na noc

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

@WJK

Popołudniu na południu
napadało cukru pudru 
placki z jabłkiem zasypane
a do tego wino grzane

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli coś ci wmawiam lub cokolwiek ci nie pasuje, to po prostu nie pisz komentarzy pod moimi tekstami. 

To najprostsze rozwiązanie.

 

Nie jesteśmy na opowi, tutaj admin jest dość aktywny i może zdarzyć się, że zwrócę się do niego po pomoc.

 

Zajmij się pisaniem, a mi daj spokój.

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A czym mam cię straszyć? Rózgą?

Próbowałam obrócić sytuację w żart, żeby załagodzić anse, ale nie udało się.

Nie wiem o co ci chodzi, jakie okoliczności i nie chcę wiedzieć.

Po prostu zajmij się sobą, czymkolwiek i przestań trollować.

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Wiechu J. K. Próbujmy bracia nieustająco, Pięknego dnia!
    • @Berenika97 @Rafael Marius @Jacek_Suchowicz   Za mistrzem...   Fraszki to wszystko, cokolwiek myślimy, Fraszki to wszystko, cokolwiek czynimy; Nie masz na świecie żadnej pewnej rzeczy, Prózno tu człowiek ma co mieć na pieczy. Zacność, uroda, moc, pieniądze, sława, Wszytko to minie jako polna trawa; Naśmiawszy się nam i naszym porządkom, Wemkną nas w mieszek, jako czynią łątkom.    Dziękuję. 
    • nie pamiętam, kiedy to się zaczęło. czy wtedy, gdy furtka zgrzytnęła w środku nocy, jakby ktoś szukał wejścia nie na posesję, ale do mojego ciała. czy wtedy, gdy znalazłem pod wycieraczką zardzewiały gwóźdź, wygięty na końcach, gotowy wbić się w dłoń, w serce, w sen, jakby już wiedział, gdzie trafić. a może wcześniej. gdy jego córeczka biegała po ogrodzie i krzyczała do pustego powietrza: - nie ruszaj mamy. - nie ruszaj mamy. jakby ktoś stał tuż obok, dokładnie tam, gdzie nic nie powinno stać. robert był idealny. punktualny. pomocny. uśmiech miał gładki jak szkło polerowane w laboratorium cieni, tak czyste, że nie zostawiało odbicia. ale oczy… gdy w nie patrzyłem, zimno zaczynało się we mnie poruszać, powoli, jakby znało drogę. w źrenicach coś było - nie ciało, raczej miejsce po nim. głód bez kształtu, po czymś, co już zjadło swoje imię i nauczyło się patrzeć dalej. jego cień czasem nie nadążał. spóźniony o ułamek sekundy, jakby musiał się zastanowić, czy jeszcze chce za nim iść. kiedy mówił, odbicie w szybie nie otwierało ust. jakby coś z jego wnętrza słuchało osobno. pierwsze ciało we wrześniu. drugie w październiku. trzecie w grudniu, tuż przed świętami. kolejne w marcu. zawsze młotkiem. zawsze kobiety. zawsze noc. ostatnia, trzynaście lat. media pisały o „fryzjerze”. o tym, że wkładał im włosy w dłonie, jakby chciał, żeby coś jeszcze miały przy sobie po śmierci. ja wiedziałem wcześniej. widziałem go nocą z czarną torbą, spokojnego, jakby wracał z miejsca, gdzie wszystko było już załatwione. zacząłem dziennik. czasem kartki były ciepłe. jak skóra po czyimś dotyku. znały mój charakter pisma, zanim nauczyłem się go pisać. atrament pachniał metalem, zanim dotknąłem pióra. każdy krok. każdy oddech. każdy cień. śniłem o nim. za niego. czułem chłód żelaza, puls dłoni tuż przed śmiercią, serce drugiej osoby sekundę przed tym, jak świat przestaje się do niej odzywać. czasem nie wiedziałem, czy zapisuję, czy tylko pozwalam, żeby przechodziło przeze mnie. wysłałem anonim do policji. zdjęcia. cisza, która nie miała końca, tylko głębokość. potem list. w środku zdjęcie mojej córki. jej twarz - zamarznięta w półuśmiechu, jakby ktoś kazał jej nie oddychać. na odwrocie odcisk błotnistego buta. ciężki. pewny. tej nocy córka nie spała. chodziłem, zapalałem i gasiłem światła, sprawdzałem zamki, jakby dom mógł się jeszcze obronić. - tato? jej oczy patrzyły jak okna do innego czasu, takiego, który już się wydarzył, ale jeszcze nie dotarł. - tato… czy to, co patrzy przez twoje oczy, też śni? poszedłem do roberta. drzwi otwarte. on w kapciach. dziecko przy nodze. kolęda w tle. jabłka z goździkami. zapach, który powinien być bezpieczny. - potrzebujesz czegoś? zapytał. - nie. tylko… porozmawiać. uśmiechnął się. nachylił, jakby mówił nie do mnie, tylko do mojego odbicia: - trudno jest być tylko niewinnym, prawda? zamknął drzwi. zbyt cicho. zbyt dokładnie. jakby zamykał nie dom, ale proces. od tej nocy nie śpię. palę, bo dym zagłusza coś słodko-mdłego, jak gnijące jedzenie w ustach, jak obietnica, która już się psuje. czasem czuję coś obcego na dłoniach, jakby pamiętały pracę, której nie wykonałem - jeszcze. w szafie młotek. obok różowy bucik. nie od mojej córki. nie od nikogo, kogo znam. w dzienniku zapiski, które nie są moje: „nie krzyczała.” „skóra pod paznokciem.” „kolor włosów: ciemny blond. zbyt młoda.” litery są równe. spokojne. jakby pisane bez pośpiechu. pod poduszką pukiel włosów. idealny. zimny. jakby jeszcze o czymś pamiętał.   nie córki. nie wiem czyj. w nocy śniłem, że śpię. we śnie śniłem, że wstaję. obudziłem się w łazience. nóż do tapet w ręce. lustro zaparowane. ktoś narysował na nim odwróconą trójkę. znak, który wyglądał, jakby zawsze tam był, tylko czekał, aż zacznę patrzeć. coś drgnęło za mną. - tato? córka stała w drzwiach. czerwone plamy na jej palcach pulsowały, jakby nie były plamami, tylko miejscami, przez które coś oddycha. jej spojrzenie było spokojne. rozumiała więcej, niż powinna. - nie wychodź,  szepnęła. rano młotek w kieszeni. zardzewiały. ciepły. jakby oddychał wspomnieniami poprzednich nocy. trzymałem go jakby był mój od zawsze, pamięta mnie dłużej, niż ja pamiętam siebie. na ścianie nowe lustro. odbicie nie moje. przechodzę obok. moje oczy patrzą na mnie, jakby znały coś, czego ja jeszcze nie wiem. moją przyszłość. czuję już. coś we mnie patrzy przeze mnie. coś śni przez moje dłonie, przez moje ciało, przez moje dziecko. coś, co nie jest tylko innym. coś, co jest mną, zanim ja sam będę. coś, co ma więcej wspomnień z przyszłości niż ja z przeszłości.                
    • mam życiorys spisany na kolanie popruty profil z facebooka mechanizm iluzji i zaprzeczeń opancerzony wokół dendrytów mam gumę turbo i młodość za sobą   schowałem niewypowiedziane w równaniach bez reszty drobne nieścisłości zaliczone zostaną w błąd pomiaru   czarne poranki gdy nic nie trzeba chcieć czyste życie hemoglobiną wypełnia krew   podmiot nie jest dany podmiot stwarza się   patrzy na mnie kriszna w kołysce w całej osobie liczby pojedynczej tuż przed podziałem przed brakiem zanim rachunek zdań nazwie pierwszą rzecz    
    • Alana za siksą wąski sazan. Ala
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...