Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Opierając się na definicji mądrości Bocheńskiego, jako technologia / umiejętność dobrego życia widzę sprzeczność. Kolega był może inteligentny, wykształcony, ale niekoniecznie mądry, co pewnie już sam wie. A wiersz, z Twoich, które lubię. Zatrzymujący, dobrze napisany i nieprzegadany. Pozdrawiam noworocznie. 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Są takie stany emocjonalne, kiedy mądrość, choćby największa, jest bezużyteczna. Ostatecznie emocje rzadko idą w parze z logiką. Poza tym "to mądry chłopak, tylko..." mówi się o właśnie o tych, którzy błądzą najbardziej. I właśnie wtedy, kiedy braku tej mądrości dowiodą.

Bardzo dziękuję!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Errorze, wiedza, inteligencja, wykształcenie nie mądrość i inne to tylko i wyłącznie narzędzia,  bo mądrość to wykonywanie w danym  momencie optymalnego dla siebie ruchu. Jeśli ktoś tego nie umie, nie jest mądrym. 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jakieś konkluzje zatem? ;>

I żadnych obiekcji od Ciebie? Ani jednej? To chyba popełniłem arcydzieło ;D

Bardzo dziękuję za miłe słowa. I za docenienie "między wierszami"!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja to rozumiem jako wolność od stereotypowych zachowań, nawyków, przyzwyczajeń, schematów myślowych. Bez konieczności ciężkiej pracy koniecznej do przemierzania czasu i przestrzeni. Może nawet wolność absolutną, która jak wiemy nie istnieje, ale pomarzyć można.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ty tu przychodzisz po wiersze czy po obrazki? :P

Gracias!

Raczej miałem na myśli po prostu samobójców skaczących z tego mostu, ale Twoja interpretacja jest o wiele ciekawsza ;D

Dziękuję. Choć nie wiem, co to te szerpy, ale z kontekstu domyślam się, że to lepiej, że ich nie ma.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Ten wiersz to przejmujący zapis rozczarowania, które nie jest głośnym krzykiem, ale cichym, sterylnym chłodem. To studium nieobecności i momentu, w którym potencjalna bliskość zamienia się w pustkę.   Kawa, na którą umówili się bohaterowie, miała „zostawić ślad” - metaforę wspólnego przeżycia, czegoś, co trwale zapisze się w pamięci lub zmieni bieg dnia. Biel porcelany staje się tu symbolem martwoty i jałowości. Porównanie do kości sugeruje coś martwego, szkieletowego, pozbawionego życia i ciepła. "Kawa stygnie w wyobraźni" - spotkanie odbyło się tylko w sferze planów. Rzeczywistość pozostała nienaruszona, czysta i przez to... przerażająco pusta. "Rubin wieczoru to tylko odbicie" - coś, co mogło być magiczne, romantyczne czy podniosłe (rubin), okazuje się jedynie złudzeniem optycznym. "Rozmowa o artystach" - nawet intelektualne porozumienie nie jest w stanie „zmienić gęstości cienia”. Kultura i sztuka okazują się bezsilne wobec emocjonalnego chłodu i braku fizycznej obecności. Bardzo podoba mi się , że „nieobecność przyszła punktualnie”. Skoro osoba, na którą czekano, nie dotarła, jej miejsce zajęła „Nieobecność”. Stała się ona realnym bytem, niemal namacalnym gościem, który wypełnił przestrzeń zamiast oczekiwanego partnera. Wiersz pokazuje też bolesną obojętność świata zewnętrznego - taksówki i kałuże - życie toczy się dalej. Miasto pulsuje swoim rytmem, ignorując mały dramat jednostki czekającej przy oknie. Człowiek czekający zbyt długo „wtapia się” w szybę, traci swoją podmiotowość, staje się „rubinem, który stracił krew”. To obraz wypalenia i utraty energii życiowej przez daremne czekanie. Koniec wiersza przesuwa ciężar z konkretnego spotkania na ogólną kondycję ludzką - "Podróż kończąca się przed progiem" - to pesymistyczna wizja relacji międzyludzkich. Sugeruje, że czasem najważniejsze drogi (te ku drugiemu człowiekowi) kończą się, zanim w ogóle się zaczną. Rzeka zazwyczaj symbolizuje granicę, którą trzeba przekroczyć, by być z kimś. Tu „stoimy zawsze po tej samej stronie”. Może to oznaczać nieusuwalną samotność - nawet jeśli chcemy się spotkać, każdy z nas pozostaje uwięziony we własnym świecie.   Piękny wiersz! Jestem zachwycona! Dziękuję!
    • przybija do drogi ołowiana łza
    • @bazyl_prost nie pisz takich smutnych wierszy, bo wszyscy zaczną płakać:)
    • @violetta   no właśnie:) skoncentruj się na Piotrusiu …;) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...