Idę

[Arsis]

Ja jestem nocą, a ty dniem… Spójrz, idę w deszczu. Noc mnie okrywa otuliną snu…

 

Światła ulicznych latarni pustego miasta.

Lśniący asfalt opuszczonych ulic…

W przestrzeni tej, co przypomina…

W melancholii grudniowego zmierzchu

idę…

 

W wilgotnym powietrzu, wietrze, co porywa ku niebu, co szarpie plakatami,

które łopoczą i szeleszczą w trwodze opuszczenia.

 

Obserwują mnie

z bilbordów

uśmiechnięte twarze…

 

Odbijając w lustrach swoich oczu dalekie światła gwiazd, które przenikają nieśmiało przez szczeliny

chmur…

 

… które drgają miliardami kropel,

pomnażając je

w niejednoznaczności  

enigmatycznych obrazów…

 

Gdzieś, między

istnieniem

a niebytem

wkraczam

― w niewidzialność…

 

Przenikam drgające cząstki

substancji czasu,

atomy, mżące piksele opuszczenia…

 

… wysypujące się z każdego zakamarka, każdego załomu…

 

Tak oto podążam do ciebie, mijając przytłumione

nikłym blaskiem witryny sklepów,

w których przeglądają się jedynie duchy,

jakieś zapomniane widma o nieustalonych rysach twarzy…

 

Pełno  

ich,

milczących…

 

… snują się jak te opary,

jak te mgielne

kaskady melancholii,  

poprzez mury , ściany, szyby…

 

Gdzie ja

jestem?

Jestem tutaj…

 

Wśród kałuż, w których blask,

wśród wilgotnych

gałęzi drzew,

bulgoczących rynien… 

… ociekających gzymsów i ścian…

 

Wśród…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2022-12-07)

 

 

 

 

 

Edytowane 7 Grudnia 2022 przez Arsis (wyświetl historię edycji)

[A-typowa-b]

@Arsis ładnie, na tym spacerze byłam z Tobą. Miła narracja dobrze połączonych słów.