Lot z upadkiem

[Quidem.art]

Panie, ja upadłem.
I wtedy, na kolanach, cały w ranach,
Na krawędzi ciszy już dokładnie,
Powstałem znowu nieporadnie.

 

Śmiechy się śmieją nawet,
Dłoń kłosy włosów w szyk układa.
Wnet wzdycha szyja blada,
Czując palców czułą paradę.

 

Może i jutro cegła gdzieś poleci,
Zajęczy dziki gon zajęczy.
Lecz dzisiaj, i za to mogę ręczyć, 
Świat nas nie dręczy, a wręcz świeci.

Na Twojej wsparty już poręczy, 
Z siłą, co nie miedzią brzęczy,
Lecę ja, a obok mnie Ty lecisz.
Jesteśmy swoim własnym snem przecież. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[staszeko]

Wiersz przypomina mi historię opisaną na tablicy przed jednym z kościołów, tylko nie pamiętam którym:

 

Człowiek przywoływał sceny z przeszłości, a każdej scenie towarzyszyły ślady czterech stóp na piasku: człowieka oraz Pana Jezusa, który szedł obok niego. Ale w najtrudniejszych chwilach życia, na piasku widniał tylko pojedynczy ślad i zrozpaczony człowiek zawołał:

— Panie, czemuś mnie opuścił, kiedy potrzebowałem Ciebie najbardziej?

— Niosłem cię wtedy na rękach…

 

 

[Marek.zak1]

Cudna puenta:).

[Quidem.art]

@Kapistrat Niewiadomski A najbardziej zapiera dech w piersi kiedy dociera ta świadomość do tego człowieka. Wiem, też je oglądałem. Są pięknie genialne. Dziękuję