ypsilony

[51fu]

po wszystkim przesypywał okruchy
z powrotem w kielich — nie rozumiałem
oszczędności póki nie wyobraziłem sobie

ciała na posadzce lub pod czyimś butem
wtedy zbladłem ze strachu że potrafię
tak bezmyślnie otworzyć cudze rany

zazwyczaj moje windy jeżdżą w bok
nie trafiając tam gdzie i kiedy trzeba
nigdy nie umiałem odgnieść sobie kolan

a jednak w atlasach coraz częściej
uwzględniam nie całkiem bermudzki
trójkąt albo uniesienie nad wodami

wierzę w to że jednak wolno odejść
pomimo reumatyzmu swego krzyża
z pomiętymi niezapłaconymi rachunkami

sumienia i wiem już że w ypsilonach
ramiona schodzą się — nie rozdzielają

[Pansy]

error

[Vera_Ikon]

Ode mnie +

[ten_ktorego_nie_bylo]

nie podoba mi sie budowanie regularnosci na nierownosci zwrotek
i czy nie na siłe enigmowane są zdarzenia ?
> - / .

[Michał Ziemiak]

Przemyślany, zbudowany "taktownie" i "czytelnie" ;-) pod każdym względem, pełen myśli ubranych często w powszednie swej formie, acz bardzo celowe, zwroty (rachunki, windy etc.), co czyni wiersz jeszcze bardziej przemawiającym do czytelnika! Wyrazy szacunku ;-)
POZDRAWIAM!

[51fu]

Dziękuję za Wasze komentarze, przemyślenia, wsparcie, czasem zastrzeżenia. Pozdrawiam serdecznie.

Pansy, Iza, Michał Z., Julia V. — dla Was szczególne podziękowania za wyciągnięcie tego, co najważniejsze. // 51

[Anna_M.]

Cudowny, pełen wiary wiersz. Atmosfera sacrum bezszelestnie przeplata się z profanum. Niesamowite lustra przemyśleń, mi najbardziej podoba się 1 i 2 zwrotka. Po mistrzowsku oddana doniosłość komunii, niesamowita spostrzegawczość, śliczny wiersz i ... nadzieja.

Pozdrawiam serdecznie.

[51fu]

Bardzo Ci dziękuję, Anno. Zawsze doceniam Twoje komentarze. Cieszę się, że przekazałem choć trochę nadziei. Gorąco pozdrawiam. // 51fu

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To ja dziękuję, to zaszczyt móc przeczytać taki wiersz.
Dobrej Nocy.