Jedno wyznanie

[Martwy Kwiat]

Kolejna noc nadchodzi,

     Siedzę na podłodze, samotna.

Swą trzęsącą dłonią 

     Łapię za jedwabną celulozę.

Tym razem dna dosięgam,

     Czy zostały mi jakieś wyjścia?

Wiem, że nie zrobiłam wszystkiego,

     Wiem, że czas mi się kończy.

Jednak, czy mogę po prostu się poddać?

     Wcale nie chcę tak umierać.

Ostatnia deska ratunku mi pozostała,

     Do stracenia nic już nie mam.

Teraz będzie dobrze, prawda?

     Jedno wyznanie,

A tyle zmienia...

 

 

 

 

 

 

Edytowane 7 Września 2022 przez Martwy Kwiat (wyświetl historię edycji)

[Tectosmith]

Do stracenia masz przyszłośc, ale ta jeszcze nie istnieje. Trudno żałowac czegoś, czego nie ma ale można się pomamić i pogubić. Ja się poddałem, nie dało rady inaczej. Buduję wszystko od nowa i szczerze mam nadzieję, że gdzieś się to załamie i będę wolny po nieskończoność.

Edytowane 7 Września 2022 przez Phuruchiko (wyświetl historię edycji)

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To groźna dla życia sytuacja, sytuacja wyboru... Ale dno nie musi być miejscem śmierci... Może stać się podłożem, od którego można się znowu odbić - w góre, na powietrze i światło. A tęsknota za nimi, ich pragnienia może dać na to siłę.

Serdecznie Cię pozdrawiam!

 

Edytowane 7 Września 2022 przez duszka (wyświetl historię edycji)

[Rafael Marius]

Okoliczności zewnętrzne nie mają wpływu na to co jest w nas. One próbują nas oszukać.  A w nas jest zawsze pokój i radość i nie da się tego zmienić. W sumie to takie proste, a schowane dla wielu.
Życzę odkrycia tej prawdy.