Uczta

[Witold Marek]

puste naczynia
są pełne harmonii.

po szyjkę - cud łagodności -
wypełnia butelkę
smyczkami lekkich błysków
sonatina pragnienia.

talerz: nenufar głodu
otwarty szeroko,
choć spełniony, na mannę.

zabrzęcz
- opustoszeję:

po domy-młynki,
mielące próchno potrzeb
na czysty przeciąg;

po doliny
przedrzeźniające
wieczność w nieskończoność;

po kopuły widoku;

po luki po tęsknocie.

i rzecz w tym,
żeby błyszczały dna garnków,
by gładkie niebo bez myśli, myśląt
i byśmy osłupieli.

w hauście niebytu;
napełnieni odblaskiem.

[Joanna_W.]

Uczta dla myśli.
Na pewno wrócę na nią.

A.

[Włodzimierz Nabkowski]

nie wszystko złoto, co się świeci. szczególnie, gdy świeci pustkami.

a wiersz ma obraz i formę, choć czasem mu umiaru brak ;)
jeden z ciekawszych, które tu ostatnio zawitały.

pozdrawiam

[natalia]

tak tak, przykuwa, interesuje, ale czasem coś gdzieś..., np wieczność w nieskończoność - dla mnie nie bardzo, ale ogólnie wiersz in plus Marku :)

[Witold Marek]

Joanna_W.: A jeśli dać odpłynąć kumulusom myśli - to wtedy jak?

Włodzimierz Nabkowski: To na pewno m o ż e być krótsze - bo kontynuowane bardziej wariacją niż sylogizmem. Ostatecznie litanie też mogłyby być zwięźlejsze, czyż nie? Może to: bakcyl celebracji? ;)

natalia: "wieczność w nieskończoność" - jak przystawianie twarzami dwóch luster :))

Dziękuję, pozdrawiam.

[Witold Marek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Izo Izo, ale jakżesz one zaciemniają, skoro precz przepędzane? I powiesz, że patrząc na chmury, widzisz więcej chmur czy więcej myśli swoich z ich myślętami i już-już klutymi zarodkami?

Nieskażona - pewnie. Tyle że autentyczna nirwana nie jest j u ż dla poetów - jedynie w jej wyobrażenia-wytłaczanki mogą swemi pazurkami drapać ;)

Pozdrawiam!